Welkom op Zeg maar Yes!

Hier ook al 2,5 jaar logopedie, twee keer per week onder schooltijd. Hier oefenen we maar drie keer in de week, op de halve schooldagen en een keer in het weekend. Zoon heeft ook weinig motivatie, maar bij hem zit het erin dat hij het heel moeilijk vind en bang is om fouten te maken.
De logopedist heeft wel bijna altijd oefeningen met knutselen/kleuren erbij. Dat is daarom heel fijn, want daarmee krijgen wel hem vaak wel zover om mee te doen

Het zijn oefeningen om zijn spieren sterker te maken dus eigenlijk is consistentie wel heel belangrijk. Maar het is door de vakantie alweer verslapt. Ik doe ook wat iemand zei: tussendoor een spelletje van maken etc maar het is wel constant iets waar je weer aan moet denken om te doen (of waar ik me vervelend over voel als ik er niet aan toe kom aahrg).

Hier net mijn geduld verloren. Jongste hangt steeds aan m’n broek en valt steeds heel vervelend om (gaat ook achterover hangen zodat ik haar niet meer neer kan zetten want dan zou ze vallen). Middelste heeft al weken een aantal keer per dag een soort mental break downs over de kleinste dingen en de oudste heeft gewoon een grote mond. Veeg mij maar op hoor 😅. En dan voel ik me weer rot dat ik mijn geduld verlies.

Lot wat fijn dat je een mens bent en geen robot. Je geduld verliezen gebeurt echt elke ouder wel een keer. Soms gaan ze ook gewoon jouw grens over. Je schuldgevoel geeft wel aan dat het geen gewoonte is en je er ook echt mee bezig bent dat je dit eigenlijk niet wil.

Lief Minx.

Ik ben wat bezorgd over de relatie die mijn tienjarige dochter met eten heeft. Ze is zo erg op eten gefixeerd. Zodra ze even alleen thuis is duikt ze de kast in om gauw een maiswafel met een plak kaas te pakken. De regel is dat fruit en maiswafels altijd mogen maar zo’n plak kaas maakt het natuurlijk een stuk minder gezond, zeker omdat we een half uur later zouden gaan eten. Ze snoept graag, vraagt vaak om eten, en eet het liefst gekke combinaties. Laatst had ze bij een vriendinnetje tosti gemaakt met pindakaas, jam, ketchup, kaas en salami 🤢. Ze is er altijd erg mee bezig en ze is vaak bang dat ze te weinig krijgt als er bijv een borrelplank staat. Ondertussen eet ze haar fruit vaak niet op, en komt dat bruin mee terug. Ze heeft nog een gezond gewicht, maar inmiddels wel een behoorlijk buikje.

Tot nu toe heb ik het gesprek altijd laten gaan over gezondheid, keuzes die goed zijn voor je lichaam en tanden. Niet over haar uiterlijk of gewicht. Ik wil dat ze positief naar zichzelf kijkt. Maar de gesprekken hebben weinig effect op haar keuzes en houding tegenover eten.

Hebben jullie hier ervaring mee en misschien ideeën over hoe we het beter kunnen sturen zonder dat het over zorgen om aankomen gaat?

Lastig is dat. Hier ook 1 die de hele dag door wel wil eten. Hij mag het zelf ook nog niet pakken. Behalve fruit dat vind ik ok maar dat eet hij niet onbeperkt.

Die gekke combinaties maakt hij vooral bij z’n vader en ik schrik ook altijd wat voor hoeveelheden hij daar eet. Nu heeft hij wel de voorbeelden om zich heen die te zwaar zijn. En hij ziet dus wel hoe lastig het is. We proberen wel te sturen op gezond en minder gezond maar wel balans.

Afgelopen weekend met 8 dagen tijd een positieve test gehad, maar ondanks de positieve test totaal niet blij. 36 uur na de positieve test en een positieve digitale test met 2-3 weken het vruchtje verloren. Op een of andere manier heb ik daar vrede mee. Alsof ik onbewust al wist dat het niet goed was of zo. Ondanks dat ik 8 dagen overtijd was, had ik ook niet echt de behoefte om te gaan testen of zo. Geen idee waar ik bang voor was, of waarom ik mijn kop in het zand stak.
Is het dan toch zo dat we daar een onbewust gevoel bij hebben?

Natuurlijk baal ik dat het niet goed is gegaan, maar ja ergens is er in de eerste weken iets niet goed gegaan in de ontwikkeling waardoor mijn lichaam het afstoot. Het is niet dat ik ooit eerder een positieve test in mijn handen heb gehad. Toch ben ik er vrij rustig onder. Is dit herkenbaar? Of ben ik gewoon, zoals wel vaker, te hard voor mijzelf?

Ik herken goed wat je schrijft. Elf jaar geleden had ik na een paar weken langere zwangerschap een miskraam, die zwangerschap was zeer gewenst, dus ik had wel flink verdriet van het verlies. Maar tegelijkertijd kon en kan ik het ook nog zo nuchter zien dat het vruchtje zich blijkbaar niet goed ontwikkeld had en niet levensvatbaar was.
Je bent er dus zeker niet alleen in, ik weet niet of het hard voor jezelf zijn is of een andere kijk op zwangerschap.

Heel herkenbaar zelfs. Ik verloor met 13 weken een kindje maar vanaf begin was ik zó ziek, het voelde steeds verkeerd. Toen ik het verloor was er bijna opluchting en volledige acceptatie. Behalve dan dat ik chagie was dat ik 12 weken doodziek ben geweest voor niks. Alsof ik het wist inderdaad, mooi omschreven hoe je doet.

Heel herkenbaar!
2,5 jaar geleden was ik zwanger, de gehele zwangerschap een unheimisch gevoel gehad, het idee niet te kunnen bonden met het kindje.
Uiteindelijk bleek het hartje met 14 weken niet meer te kloppen, heb toen altijd gedacht 'zie je wel, mijn hoofd heeft me beschermd'.
Tuurlijk wel verdriet gehad, we wilden het kindje zo graag.