Welkom op Zeg maar Yes!

Omdat er hier veel mama's zijn met twee of meer kindjes, zou ik graag eens horen wat jullie ervaring is met de overgang van 1 naar 2 kinderen. Ik ben ongepland zwanger van een tweede kindje en we horen van iedereen dat het zo ontzettend zwaar is. Verder zijn we heel bang dat we qua opvang niet iets kunnen regelen als we eens weg willen of willen gaan eten dus dat we nog veel minder tijd voor elkaar gaan hebben.

Hoe hebben jullie dat ervaren en hoe zijn jullie daar mee om gegaan?

Ik heb hier vorig jaar een topic over geopend omdat ik ook benieuwd was naar ervaringen. Misschien heb je daar wat aan ook:

van-een-naar-twee-kinderen-t34278.html?hilit=overgang%20van%20%C3%A9%C3%A9n%20naar%20twee


Zelf kan ik intussen ook antwoord geven. M'n dochter is nu (vandaag) 9 maanden en dus zit het grootste deel van de babytijd er al weer op. En het is me alles meegevallen. Ik ging er vanuit dat het eerste half jaar pittig zou zijn, met een peuter die nog veel thuis zou zijn en een jonge baby. Maar het is voorbij gevlogen en ging echt heel makkelijk eigenlijk. Nou hebben we ook de chillste baby ooit. We hebben best wel medische zorgen om haar, maar verder totaal geen zorgen, een heerlijk kind waardoor ik echt al negen maanden op een roze wolk met haar zit.
En we gingen er eigenlijk blind vanuit dat het wel eens lastig kon worden met ons zoontje, qua jaloezie, aandacht verdelen etc, en het is gewoon zo ontzettend meegevallen. Hij is echt ontzettend zachtaardig en lief en raakt vertederd van haar. Hij zegt dan: 'Ik zorg voor Madeleine' en knuffelt haar en nou we hadden dat echt niet zien aankomen maar is ontzettend fijn haha.
Natuurlijk begint het nu wel iets lastiger te worden nu ze kruipt en aan zijn speelgoed zit (dan zegt hij: 'Madeleine moet in de box') maar nog steeds valt het me heel erg mee. We hebben best heel wat zorgen om hem maar dit is er zeker niet één van.

Het lastigste vind ik de organisatie van dingen. De deur uit gaan enzo was echt wel even wennen. Dat komt met name ook door corona, omdat de wereld zo klein was, hebben we ook niet heel veel ondernomen. En de deur uit gaan met m'n zoontje vind ik vaak een uitdaging, maar puur praktisch vind ik het met twee wel iets meer gedoe ja. Maar ook dat is een kwestie van wennen en uitproberen en gewoon doen. Zeg ik ook tegen mezelf, want dat is iets wat ik soms nog wel lastig vind.

En de hele thuisroutine was wel even wennen voor me. Vooral het in m'n eentje hen twee naar bed brengen. Tegenwoordig heb ik wel alles uitgevogeld hoe het handig werkt, maar als ik in m'n eentje ben, is het best even een puzzel soms. Maar ook dat went.

Wat jij zegt over oppas en minder tijd voor elkaar merk ik inderdaad ook wel. Je moet wel echt bewuster tijd samen plannen. wat ik van te voren dacht klopt ook wel voor mij: Het voelt meer als een gezin (voor mij). Daardoor doen we ook meer dingen echt als gezin, of we moeten echt opsplitsen. Maar als m'n man wat met ons zoontje doet (bijv dagje Aviodrome zoals afgelopen weekend), dan voelt het met alleen m'n dochter thuis echt als me-time. Die rolt gewoon mee in het ritme thuis en is niet zo ingewikkeld, dus dat voelt als ontspanning voor mij.

Al met al is het me dus heel erg meegevallen. Ik was er altijd wel een beetje huiverig voor maar wat mij betreft was dat dus onterecht.

Hoe oud is jouw eerste kindje?

Ik vond de eerste weken echt heel zwaar. Dat kwam met name omdat de jongste overdag niet wilde slapen en alleen maar in de draagzak wilde/moest om niet te huilen en te slapen.

Vanaf 3 maanden werd het makkelijker en ook leuk. De oudste is super lief voor de jongste en ze ‘spelen’ ook wel samen. Achteraf gezien is m’n oudste echt een hele makkelijke baby geweest. We moeten er nu nog elke nacht uit voor een voeding en dat vind ik wel heel zwaar (ook omdat ik zelf geen makkelijke slaper ben).

Ik ben er bij de tweede teveel vanuit gegaan dat het net zoals bij de eerste zou zijn. Ik wist wel dat het een ander kind zou zijn, maar het loopt toch allemaal echt heel anders. Hij is bv vaak moeilijk te lezen in waar hij behoefte aan heeft, waardoor ik mij soms echt een prutser voel.
Maar als ik ze dan beide uit bed haal en m’n oudste wil nog even samen met hem in bed kroelen terwijl ik een boekje voorlees, dan smelt m’n hart.

Nog een aanvulling: ik heb wel echt nog meer liefde voor m’n oudste gekregen. Ze is zo lief voor hem (ook wel eens niet hoor) en zo gek op hem (hij ook op haar). Dat vind ik zo mooi om te zien. Ik probeer nu wel elke week even 1 op 1 met haar op pad te gaan en dat is ook heel fijn om te kunnen doen.

Overigens schelen mijn kinderen 20 maanden.

Ik vond en vind het best heel zwaar. Onze oudste is een vrij makkelijke baby geweest; wel deed ze het het beste met veel ritme en regelmaat. De jongste heeft een heel roerige start gehad, waardoor we heel veel in het ziekenhuis zijn geweest en nog, helaas. De oudste vindt de jongste niet echt leuk en de dagen met die twee alleen zijn best zwaar, omdat mijn emmer ook aardig vol zit. Ik vind dat best jammer.

Ik kan het me eigenlijk niet meer zo goed herinneren, dus denk dat het wel meeviel!
De eerste periode is altijd wat zwaarder, maar dat is ook met de eerste zo. Gebroken nachten, nog geen ritme, gedoe met (borst)voeding.. Je moet elkaar dan nog zo leren kennen. Dan is gewoon best vermoeiend. Maar daarna vind ik een tweede niet zwaarder dan een eerste.
Natuurlijk hebben ze wel eens ruzie en gedoe, maar over het algemeen vinden ze elkaar heel lief. En hebben ze daardoor vaak ook een speelmaatje, heel fijn!

Ik denk dat de overgang van 0 naar 1 ingrijpender is, omdat je dan ook eigenlijk niet weet wat je kunt verwachten. Hoewel de zwangerschap wel chiller is, omdat je niet al voor een ander kind hoeft te zorgen, haha.

Hier een positieve ervaring. Met dochter een pittige babytijd gehad. Zoon (5,5mnd) is een heel relaxte baby en dochter vindt hem ook geweldig waardoor ik soms minder werk van hun samen heb dan als ik haar alleen heb. Ze schelen 22 maanden. Ik vind het met 2 kinderen minder zwaar dan met 1. Omdat zoon zo makkelijk is, vond ik de eerste weken ook niet heel pittig. Dochter ging toen wel regelmatig es naar m'n vader, ook omdat de opvang dicht was.
Bij mij ouders en zusje kan ik net zo makkelijk 1 als 2 kinderen kwijt, zeker als de jongste wat ouder is. En in de babytijd heb ik zelf ook minder behoefte aan regelmatig oppas regelen voor zoon

Edit; wat ik de eerste tijd en nu nog soms wel zwaarder vind, is om met beide naar buiten te gaan. Ik moest best wel lang herstellen, was/ben veel moe en had veel kwaaltjes na de bevalling. Eruit gaan met beide, of alleen met dochter vond ik echt een opgave. En baalde dat ik daar niet meer van kon genieten.

Dankjewel voor alle reacties! Fijn om de verschillende verhalen te lezen.
Mijn oudste zal ongeveer 2 jaar en 2/3 maanden zijn als de jongste geboren wordt. Hij is nu al heel lief naar andere kindjes en bijvoorbeeld zijn neefje (die is nu 7 maanden) wil hij de hele tijd gaan kussen en knuffelen. Ook een kindje bij de gastouder knuffelt hij de hele tijd (die is 5 maanden). Dus ik ben niet bang dat hij het niet leuk gaat vinden, hij is helemaal gek op andere kindjes en babies.

Onze oudste gaat nu 4 dagen per week naar de gastouder en blijft dit doen totdat hij naar school gaat vanaf hij ongeveer 3 is. Dan gaat hij drie volle en twee halve dagen naar school.

Ik las mijn reactie in het topic van Marin en daar sta ik nog steeds helemaal achter. Het is iets meer organisatie met twee ipv 1 kind maar zwaar heb ik nooit gevonden en ik vind het vooral een grote meerwaarde dat ze elkaar hebben.

Alleen ben ik nu ten opzichte van vorig jaar de "tropenjaren" wel door met beide kinderen op school en is het eigenlijk alleen maar gezellig en echt in geen enkel opzicht meer zwaar ( maar goed dat zal ook afhankelijk zijn van je kinderen en andere omstandigheden).

Ze zijn ook echt vriendjes, als mijn oudste bij een vriendje is wezen spelen en weer thuis komt rent zijn broertje naar hem toe om hem een knuffel te geven, laatst viel de jongste in slaap in de bakfiets nadat de oudste zijn arm om hem heen geslagen had zodat hij zijn hoofd neer kon leggen en ik trof ze van de week arm in arm aan op de bank. Afgelopen donderdagmiddag mocht de oudste zelf iets kiezen om te doen op school, zijn vrienden waren aan het tekenen en daar had hij geen zin in dus vroeg hij aan zijn juf of hij bij zijn broertje mocht gaan kijken die buiten aan het spelen was. Omdat zijn broertje net op school begonnen was mocht dat van de juf, dus is hij daar in zijn eentje even gaan kijken hoe het met zijn kleine broertje ging . Ik vind voor mijn kinderen het hebben van een broer(tje) echt een grote meerwaarde en ben heel blij dat ze elkaar hebben.

Mijn zoons schelen 2.5 jaar en de oudste is eigenlijk nooit jaloers geweest, ook nu ze wat ouder zijn hebben ze niet vaak ruzie. Mijn ouders zijn ons vangnet voor incidentele oppas en het maakt ze niet uit of ze op 1 of 2 kinderen passen dus dat maakte hier geen verschil qua oppas regelen.

In het 1ste jaar vond ik het fysiek best pittig. Ik had een bijna 3 jarige er rondlopen. Ik ben toen ook geopereerd en we zijn verhuist, wat het ook drukker maakt. Gelukkig had ik 7 maanden verlof. Ondertussen zitten ze allebei op de basisschool en ik vind het makkelijker worden. Ze kunnen leuk met elkaar spelen. Hoewel ze soms elkaar in de haren vliegen. Vooral de jongste kan enorm zuigen.

Wij hebben geen kinderopvang meer, omdat er altijd iemand thuis is. En dat scheelt heel veel stress. Als we een keer weg willen zonder de kinderen, vragen we eigenlijk altijd mn schoonmoeder. Dat is de enige die er geen probleem mee heeft dat ze alle twee te gelijk komen. Mijn schoonvader en zijn vrouw wilde er altijd maar 1 te gelijk, dus daar gaan ze nooit heen.. En mijn ouders hebben ook niet altijd tijd.

Maar tot nu toe vind 2 kinderen leuk. Ze kunnen samen zo leuk spelen en ik vind het leuk om met z'n vieren op pad te gaan. En het wordt met de jaren makkelijker, hoewel ze soms het bloed onder m'n nagels halen.

Hier een tegenreactie toch wel tov de rest, ik vind twee kindjes wel pittig. Zeker het eerste half jaar was het aanpoten. Ook midden in de coronagolf vorig jaar dus geen opvang en geen oppas. Nu de jongste 1 is geweest en we meer ritme hebben vind ik het een stuk fijner hoor. Maar alsnog is het verschil tussen 1 of 2 wel flink vind ik.

Overigens vind ik uit eten vaak goed te doen. Ze liggen rond half 8 op bed, dus gaan we dan gewoon. Dan hoeven ze hooguit nog maar op bed gelegd te worden door de oma’s of opa’s.

@AMM, ik begrijp daar uit dat je 'oppas' (oma's en opa's) dan thuis laat oppassen? Mijn ouders/schoonouders willen dus enkel dat ik onze zoon naar hun breng en daar in bed leg. Ze willen niet in ons huis zitten, maar in hun eigen omgeving en dan vinden ze het prima. Kan me voorstellen dat ze dan een ochtend met twee kleintjes niet prettig vinden en er daardoor maar eentje tegelijk willen, maar dat is dus ook niet meer haalbaar als we er twee hebben. Ik denk dat ik dat wel moet gaan bespreken met ze.

Ik heb een zoontje van net 2, en een dochtertje van 4 maanden. Vind het nu niet zwaarder als met 1, want in mijn beleving ben ik nog steeds voornamelijk met de oudste bezig. Dochter moet af en toe een fles, maar dat is het op dit moment vaak nog wel even. Tuurlijk is het op momenten wel wat drukker, bijvoorbeeld op avonden als mijn vriend (of ik Eloise), vroeg gaat sporten. Dan is het even werk aan de winkel met fles geven en twee kinderen op bed krijgen en de eetboel opruimen enzo. Maar ook dat is goed te doen zodra je er wat routine in hebt.

Dus voor nu valt het me erg mee, maarrrr ik voorzie wel meer ellende zodra mijn dochter ook kan kruipen en lopen en mamamamamamamamamaaaamamaaaaa zegt. Wordt al moe bij dat idee ;) Maar ik hoop dan ook dat ze elkaar kunnen bezighouden. En daar kun je nog even in groeien tot dat zover is.

Qua oppas gaat het nu nog prima. Ze gaan beide naar opvang, maar opa's & oma's/ tantes passen (sporadisch, dat wel) net zo graag op beide op als op 1. En van de week hadden we voor het eerst een oppasmeisje, die vond 2 kinderen ook prima.

Nixi, willen ze er sowieso geen twee tegelijk, of misschien vanaf een bepaalde leeftijd dat ze zelfstandiger zijn wel weer?

Misschien kan je een extra oppas in de buurt vinden? Of zijn er vrienden of familie in je omgeving waar je mee kan afwisselen? Zij jullie kinderen en een andere keer dat jullie op hun kinderen passen?

Ik merk zelf dat ik tot 1 jaar m’n kinderen sowieso niet uit logeren wil hebben. De eerste keren kwam oppas (tante/oma) bij ons in huis. Nu m’n jongste is geboren hebben we nog nooit oppas voor hem gehad. Wel nemen m’n man en ik eens een dagje samen vrij als de kinderen op de opvang zijn.

‘Voordeel’ van Corona was dat we toch niet uit eten konden. Nu bestellen we wel eens eten als de kinderen al op bed liggen, of maken we samen sushi ofzo.

Ik vond en vind het best heel zwaar. Onze oudste is een vrij makkelijke baby geweest; wel deed ze het het beste met veel ritme en regelmaat. De jongste heeft een heel roerige start gehad, waardoor we heel veel in het ziekenhuis zijn geweest en nog, helaas. De oudste vindt de jongste niet echt leuk en de dagen met die twee alleen zijn best zwaar, omdat mijn emmer ook aardig vol zit. Ik vind dat best jammer.

Ach wat verdrietig dat de oudste de jongste niet zo leuk vind Dat lijkt me erg heftig om als ouder te zien. Komt dat doordat ze een zorgenkindje is? En wordt het niet beter nu ze ouder wordt ook?

@AMM, ik begrijp daar uit dat je 'oppas' (oma's en opa's) dan thuis laat oppassen? Mijn ouders/schoonouders willen dus enkel dat ik onze zoon naar hun breng en daar in bed leg. Ze willen niet in ons huis zitten, maar in hun eigen omgeving en dan vinden ze het prima. Kan me voorstellen dat ze dan een ochtend met twee kleintjes niet prettig vinden en er daardoor maar eentje tegelijk willen, maar dat is dus ook niet meer haalbaar als we er twee hebben. Ik denk dat ik dat wel moet gaan bespreken met ze.

Ja, van beide kanten wordt er wel eens hier opgepast. Dochter haalden we s avonds wel op en sliep dan rustig verder in haar eigen bed (5 min rijden). Maar met twee vind ik dat teveel gedoe.

Ik vond zelf alleen de eerste drie maanden na de geboorte van nr. 2 zwaar, maar dat kwam voornamelijk door heftige reflux waardoor de babytijd heel anders verliep dan bij de oudste.

Gelukkig ging mijn oudste veel naar de opvang, omdat hij al 3.5 jaar was. Voor de rest deed mijn man bijna alles voor de oudste en sprongen opa en oma af en toe bij. Hierdoor was het net te doen.

Los van deze moeizame start kan ik geen nadelen of mindere kanten bedenken van het hebben van twee kinderen. Oppas regelen gaat net zo makkelijk als met 1 kind en mijn man en ik draaien onze hand niet om voor een avond/dagje/weekend alleen voor onze kinderen zorgen, dus we hebben geen vrijheid hoeven inleveren ten opzichte van 1 kind.

Mijn kinderen zijn de beste vrienden, dus nu ze ouder zijn ervaar ik het als makkelijk, omdat ze altijd elkaar hebben en veel samen spelen.

Het voelt meer in balans en ik vind de dynamiek met twee kinderen geweldig. Ik geniet ervan dat we soms kunnen opsplitsen en dan 's middags elkaar heel wat te vertellen hebben om daarna samen nog iets te gaan doen.

Alles bij elkaar zou ik het zo weer overdoen. Die eerste drie maanden was bikkelen, maar het is het zo waard geweest. Ik zou niet anders willen.

Ik denk dat het lastig is om zo iets van te zeggen. Ligt ook aan leeftijd oudste hoe je baby is. Ik vind het makkelijk namelijk. Heb een enorm chille baby en oudste gaat al naar school.

Ik vond en vind het best heel zwaar. Onze oudste is een vrij makkelijke baby geweest; wel deed ze het het beste met veel ritme en regelmaat. De jongste heeft een heel roerige start gehad, waardoor we heel veel in het ziekenhuis zijn geweest en nog, helaas. De oudste vindt de jongste niet echt leuk en de dagen met die twee alleen zijn best zwaar, omdat mijn emmer ook aardig vol zit. Ik vind dat best jammer.

Ach wat verdrietig dat de oudste de jongste niet zo leuk vind Dat lijkt me erg heftig om als ouder te zien. Komt dat doordat ze een zorgenkindje is? En wordt het niet beter nu ze ouder wordt ook?

Ik denk dat het vooral komt door het eerste jaar waarin veel aandacht naar de jongste gegaan is. Hoewel we echt ook wel 1 op 1 tijd met de oudste hebben gedaan enzo. Momenteel is er nog stress in huis en daar reageert de oudste op en ze is nu natuurlijk naar school, alle prikkels bij elkaar maken, denk ik, dat haar zusje dan af en toe de pineut is voor een duw of klap. Wat natuurlijk niet mag... En vierjarigen kunnen ook niet altijd even goed hun speelgoed delen, hoewel de oudste nu wel doorkrijgt dat ze ook kan ruilen zonder ruzie te maken. Dus er komt wel wat verbetering in!

Waar komt dat idee vandaan dat je voor twee kinderen geen oppas kunt regelen?

Ik denk dat de grootouders dat te zwaar vinden misschien?

Ik kan het me nog niet zo goed voorstellen. De week dat zoon 4 wordt en naar school mag, zal er ook baby (aan)komen / zijn, dus dat zal wel even wennen worden met brengen en halen en een baby.. 😅

Wij hebben overigens nagenoeg nooit oppas gehad nog voor zoon, heel incidenteel ouders of schoonouders, logeren gaan we nu oefenen zodat het kan als het nodig is rondom zwangerschap, maar dat lijkt me met 2 ook lastiger, dat moeten ze maar net kunnen / willen ook.

Zou hij niet sowieso beter na de kerstvakantie kunnen starten, Pippa? Dat je de drukke december periode wat rustiger maakt voor hem? Lijkt me wel heel veel voor hem anders.

O nee hij wil liever gisteren dan vandaag beginnen en is echt aan het aftellen tot hij vier wordt, dus wachten vind ik geen optie, misschien gaan we wel voor minder of kortere dagen, ligt eraan hoe het gaat en hij het ervaart ook met de baby uiteindelijk. De NSO gaan we wel verzetten zodat hij buiten school om wel lekker thuis bij ons is.

Ik denk dat de grootouders dat te zwaar vinden misschien?

Oppas hoeft toch niet altijd opa of oma te zijn?