Welkom op Zeg maar Yes!

Oké ik ben dolgelukkig met mijn zwangerschap laten we dat voorop stellen, super blij om straks nog een kindje te mogen ontvangen, maar die zwangerschappen, pff wat een ramp... Het is zo niet mijn ding!

Ik ben nu bijna 15 weken en het kan mij niet snel genoeg gaan.. Ik ben ontzettend misselijk en moe steeds en kan al bijna niks meer vanwege bekkenklachten.
Ik vind het zwanger zijn gewoon echt echt niks aan!
Maar als ik dat tegen iemand zeg dan vind iedereen maar dat ik maar zo nodig moet genieten, genieten van wat dan, denk ik dan?

Is er ergens een tijdmachine die de weken wat vooruit kan zetten?

Ik heb nooit echt ergens last van gehad tijdens mijn zwangerschap.
Dus ik vond het daardoor heel fijn om zwanger te zijn. Ik hoop dat ik het nog een keer zo mee mag maken!

Ik vind zwanger zijn helemaal niet leuk!
Had vanaf 16 weken pijn mijn bekken, veel maagzuur, alles deed zeer, harde trappen in je blaas, maag en ribben,kwam 25 kilo aan, laatste weken voelde ik me ziek.

Het zachte getrappel vond ik leuk! en het is ook bijzonder dat het allemaal zo in je buik groeit
Nee zwanger zijn is niks voor mij.
Als er hier een tweede komt, kan mij de zwangerschap ook niet snel genoeg gaan.

Wat vervelend Annemijn.

Ik zou, als ik naar mijn twee zwangerschappen kijk, zo weer zwanger willen zijn. Ik had echt totaal geen klachtjes en vond die schopjes etc heerlijk. Maar mijn probleem is dat ik van zijn lang zal ze leven geen kind meer erbij wil ahhaha. Dus zwanger zijn, ja heerlijk..baby erbij...nooit.

Ik kon ook gewoon zonder problemen doorwerken tot 36 ( en stiekem een beetje meer) weken.

De eerste zwangerschap had ik weinig klachten. Voelde ik me prima. De tweede zwangerschap had ik in het begin ook weing klachten. Rond de 16 weken kreeg ik heftige bloeding en vanaf die tijd kreeg ik last van mijn bekken en rug. Verder voelde ik me gelukkig prima. Rond de 35 weken had ik een lage bloeddruk, 110/55. Ik was vaak moe, zag wazig en voelde me flauw.

Maar ik ben liever zwanger dan dat ik moet bevallen.

Herkenbaar Annemijn, ook ik ben heel blij dat we straks een kleintje in ons armen kunnen sluiten, maar de zwangerschap vind ik helemaal niets. Ook hoor ik vaak dat ik moet genieten of dat ik dat moet zoeken.
Vanaf week 3 (toen ik nog geen eens kon testen of ik zwanger was) al pijn. Dit werd steeds erger en in week 7 viel ik er al flauw van. Vanaf week 8 ben ik volledig thuis met eerst dreigende ziekenhuis opname, dagelijks darmspoelingen zonder resultaat en vanaf week 14 ongeveer lig ik al zo goed als helemaal plat.

Ik vind er dus echt niets aan, vooral de pijn maakt het erg slopend. Ik tel de dagen dan ook af en hoop dat ik niet overtijd ga lopen o.i.d.. Gelukkig gaat het met de kleine wel goed en hou ik mij daar aan vast.

Een ramp

Ik ben nu al bijna 26 weken misselijk, op een goede dag alleen tot een uur of 11 in de ochtend, op een slechte dag hou ik de hele dag niks van eten binnen. Het hangt enorm samen met vermoeidheid dus ik lig nu al 20 weken minimaal de halve dag op de bank, verveel me kapot. Van de week was mijn bloeddruk opeens hoog, gelukkig was hij gister weer gezakt maar het advies wat ik mee kreeg om dat zo te houden: nog rustiger aan doen

Ik geniet van het trappelen, koprollen in mijn buik, ben trots op mijn dikke buik en ik kan niet wachten tot het ventje er is, ik hou nu al zo veel van hem!! Maar het zwanger zijn vind ik echt niet leuk! Nog een week of 11 te gaan.....

Annemijn, sterkte met de misselijkheid, ik weet hoe je je voelt. Hopelijk zakt het nog af, ik begreep van de verloskundige dat er tussen de 17 en 19 weken (vruchtzakje volledig opgelost) weer een moment komt dat de misselijkheid opeens weg kan zijn, hopelijk is dat bij jou zo!

Ondanks het medische aspect, elke 3 weken ziekenhuis, bloedprikken, extra medische echo's enz enz, vind ik zwanger zijn heerlijk. Ik heb van beide zwangerschappen echt genoten, alleen bij de jongste vanaf 32 weken niet meer omdat ik toen helemaal niks.

Dit is mijn eerste zwangerschap en tot nu toe via de ik het absoluut geen ramp. Had eerst wel zoiets van, die harde buiken mogen weg blijven, blijven nu ook zo'n beetje uit, omdat ik het rustiger aan doe.
Ik vind het fijn. Alleen het gaat mij eigenlijk al wat te snel!

Ik heb twee goede zwangerschappen gehad! Dus voor mij zo weer wat dat betreft! Alleen komt er altijd wel een moment dat ik ga aftellen!

Heerlijk om zwanger te zijn! Riep bij de 1e al dat het van mij wel 80 weken mocht duren en dit heb ik tot de laatste dag geroepen.

Nu met de 2e zwangerschap ook nog nergens last van dus ik geniet!

Ik snap wel als je misselijk bent en andere kwaaltjes heb (of die ik nog krijg) dat het een stuk minder leuk is.

HEERLIJK!!
Ik had lichamelijk gezien een slechte zwangerschap, in het begin was ik misselijk en al heel snel had ik heel veel last van mijn bekken.
Op het laatst kon ik bijna niet meer lopen.

Maar wat was ik gelukkig!! Ik vind het echt het geweldig om zwanger te zijn en heb er echt zo van genoten.
En ik vond het ook zo bijzonder, al dat getrappel en die mooie buik.

Oja ik kan me trouwens heeeeel goed voorstellen dat als je zo misselijk bent, dat het dan heel erg moeilijk wordt om te genieten.
Dat lijkt me echt vreselijk. Sterkte!

Heeerlijk!
Ik had nergens geen last van, alleen wat vermoeidheid, maar wie niet? Bij een eerste zwangerschap is dat ook geen probleem, vind ik.
Als een volgende zwangerschap net zo mag verlopen, dan ben ik echt heel blij.

Voor de meiden die zo veel en zo lang misselijk zijn en andere klachten hebben, sterkte. Het lijkt mij echt heel naar om niet te kunnen genieten van een zwangerschap.

Ik vond het beide. Lichamelijk niet in orde zijn (flinke migraine) was echt een hel, maar het idee dat er een mensje in je groeit, de schopjes en hoe trots ik was op mn buik was geweldig!

Ik hoef denk ik niks te zeggen, iedereen weet zo'n beetje wel hoe ik erover denk.
Ik vind het heel mooi dat mijn lijf een kind kan maken en dragen, maar ik vind het echt ronduit vreselijk.
Het maagzuur, het vele plassen tot daar aan toe, verder ervaar ik weinig fysieke klachten, maar ik word gewoon een soort van lichtelijk depressief als ik zwanger ben. Ik haat dat mijn lijf veranderd, ik afhankelijk ben van mensen en mensen me heel lief dingen niet meer laten doen of uit handen nemen. Ik voel me zo niet mooi, en blakend van trots.

Hierna doe ik het nooit meer, dus ik troost mezelf dat dit de laatste keer is. Maar man man, wat zou ik graag willen dat het begin januari is.

Vreselijk.. echt vreselijk! Ik vond er helemaal niets aan.
Ben 25 weken kotsmisselijk, en doodmoe geweest. Dagen bestonden uit spugen, werken, eten en slapen en dat dan dag in dag uit. Was niets waard en keek de minuten echt weg op mijn werk.
Nou en toen kwam ze natuurlijk nog veel te vroeg ook, dus ook dat verliep al niet zoals het hoort.

Zoals de verloskundige zo mooi zijn: Zwanger zijn is gewoon niet zo jouw ding.. nou daar had ze gelijk in haha!

Ik mis het dan ook totaal niet, mijn buik niet, het getrappel niet, niks!

De eerste 20 weken vond ik het maar niets. Had de hele dag een raar gevoel in mijn maag een beetje tussen misselijk in. En kon bijna niets eten. Ook was het op de een of andere manier heel onwerkelijk voor me, kon niet echt beseffen dat er echt een kindje in mij groeide. Na 20 weken begon mijn buik echt een babybuikje te worden en voelde ik de kleine schoppen en kwam het besef veel meer, daarna kon ik ook echt genieten en heb ik een heerlijke zwangerschap gehad.

Ik vond zwanger zijn heerlijk. Had best olifantendracht willen hebben

Heel verschillend dus!

Zwanger zijn is ook echt mij ding niet!

Ik voel mij nu dus echt als Parel, dit is ook echt de laatste keer.

Ik vond zwanger zijn niet leuk. De eerste 15 weken kotsmisselijk, enorm moe. En vervolgens vanaf een week of 24 de ongemakken van een groeiende buik, slecht slapen, bekkenpijn etc.

Nee, voor mij geen 3e zwangerschap en baby meer!

Ik vond het 2 keer een ramp. Tuurlijk genoot ik wel van de schopjes etc maar dat is dan ook het enige leuke eraan. Voor de rest vond ik het 10 keer niets, net zoals bevallen dus daarom wil ik ook echt niet meer kinderen.

SarahKey nog gefeliciteerd!

Ik vond zwanger zijn niet echt leuk, maar ook geen ramp. Ik heb een behoorlijk probleemloze zwangerschap gehad, nooit misselijk geweest en op m'n heupen/bekken na geen andere kwaaltjes. Ik voelde me gewoon niet mezelf door die omvang en door alle vragen en belangstelling. Ik wilde gewoon normaal zijn en doen, maar de omgeving maakt dat dan lastig (terecht hoor, ik zie nu ook wel in dat ik een beetje raar was hierin).

HEERLIJK!

Ik vond zwanger zijn ook iets heel bijzonders hebben. Ondanks een slechte start met veel spugen, een ziekenhuisopname wegens uitdroging, de vele kilo's die ik extra moest meesjouwen en de situatie die niet ideaal was. Elke keer dat getrappel, de echo's en het idee dat er een klein mensje aan het groeien was... Zou het zo nog een paar keer herhalen!