Welkom op Zeg maar Yes!

Hoe weet je dat je gezin compleet is? Hoe voelde dat voor jou of hoe wist je dat zeker voor jezelf?

Ik voel het gewoon! Ik ben er zo blij mee dat we dit zijn als gezin. Hij, ik en die twee wurmen. Ik zie voor me dat we over pakweg vijf a tien jaar op vakantie zijn en dan zie ik ons viertjes voor me. Zo voel ik het en weet ik het.

Ik kan me moeilijk voorstellen hoe het eruit ziet met 3 kinderen.

Zo rond mijn eisprong heb ik elke maand wel weer enorme twijfels en wil ik er nog wel zes, na een paar dagen ebt dat dan weer weg. Als er een derde zou komen, zou ik op termijn mijn naaikamer op moeten geven. Als ik daar moeite mee heb, dan zit die wens voor nog een kind niet erg diep.

Ja dat weet ik dus niet. En dat maakt het zo lastig soms. Ik heb vroeger wel altijd de wens gehad om drie kindjes te krijgen mijn man ook. Maar na de tweede ben ik daar toch wel van genezen. En toch ergens kriebelt het wel voor nummer drie zo nu en dan. Hoewel mijn reactie op de aankondiging van een vriendin die haar derde krijgt was 'waar begin je aan '. Haha ik vind het nu soms al zo'n fabriek.
Ik wil in ieder geval alle babyspulletjes nog niet opruimen zoals de wipstoel en de maxicosi. Maar mijn positiekleding heb ik met plezier weggedaan .
We zeggen nu vaak als de jongste richting basisschool gaat zien we het wel weer. Misschien verlangen we dan nog een keer naar zo'n kleine krummel en een derde kindje of we voelen juist dat we compleet zijn en blij zijn onze vrijheid meer terug te hebben.

Ik wist het eigenlijk al tijdens mijn zwangerschap. Maar toen de tweede er eenmaal was werd dat alleen maar bevestigd. Ik was gewoon heel tevreden over hoe ik mijn aandacht kon verdelen en voor mij voelde het haast als 'bedoeling van god' (ik snap dat dat niet voor iedereen zo voelt of feitelijk is natuurlijk) dat ik twee kinderen had. Twee handen om beide kinderen vast te houden, twee benen om elk kind op schoot te hebben etc.
Ik zie het ook gewoon niet voor me, een toekomst met een andere samenstelling als nu. En wat ik vooral ook voelde was: ik zou niet anders willen als zo.

Ik heb ook totaal geen moeite met wegdoen van spullen en ben vooral bezig met plannen maken voor als deze twee weer een stapje groter zijn. Niet dat ik wil dat het maar sneller gaat hoor. Ook bij mensen die vertelde zwanger te zijn of waar we op kraamvisite gingen heb ik niet zoiets van: ahh dat wil ik ook!

Ik kan me moeilijk voorstellen hoe het eruit ziet met 3 kinderen.

Zo rond mijn eisprong heb ik elke maand wel weer enorme twijfels en wil ik er nog wel zes, na een paar dagen ebt dat dan weer weg. Als er een derde zou komen, zou ik op termijn mijn naaikamer op moeten geven. Als ik daar moeite mee heb, dan zit die wens voor nog een kind niet erg diep.

Haha ik moest even lachen om je naaikamer, heerlijk concreet.

Ik zie voor een derde ook vooral praktische bezwaren. We hebben dan niet meer allebei onze eigen werkkamer (waarom zit ik dan nu aan de keukentafel te werken?), past het in onze auto? Etc.

Geen idee, hier ook nog niet aan de orde. Ik zie een gezin van 2 of 3 voor me. Wel denk ik dat het bij mij altijd twee losse dingen zullen blijven. Zwanger zijn/bevallen/een klein baby’tje krijgen: ja!! Ik denk dat dat gevoel altijd zal blijven. Maar mijn gezin willen blijven uitbreiden zal een keer stoppen.

Ohhh. K heb altijd 3 kinderen gewild. Lijkt me gewoon gezelliger, vooral als je ouder bent ook. Mijn vriend wilde 2 of 3, en is er momenteel van overtuigd dat het bij 2 blijft. Het voelt voor mij wel heel anders dan na de eerste. Nu kan ik me ergens voorstellen dat het hier bij blijft, het voelt completer dan ik dacht.
Ik (of vooral mijn lichaam) vind zwanger zijn vreselijk en het vooruitzicht nooit meer zwanger te hoeven zijn heerlijk. Babyspullen zal ik ook zonder al teveel moeite weg doen.
Ik heb een vriendin met twee kinderen in dezelfde leeftijd en zij zullen waarschijnlijk tzt wel voor een derde gaan. Ik weet zeker dat ik als zij zwanger blijkt erg jaloers zal zijn. En ook als ik gezinnen met 3 kinderen zie lopen, is dat gewoon ook meer hoe ik het voor me zie dan met 2. Misschien is dat een beeld wat gewoon tijd kost om aan te passen. Ik denk dat het met 3 zeker compleet zal voelen en dat er nu altijd een twijfel zal blijven.

Oh en toen ik rechtop moest zitten voor de ruggenprik en weeen aan het wegpuffen was had ik in mijn hoofd als soort mantra: 'Dit zijn de laatste weeen ooit!' Dat vond ik (zeker op dat moment) zo'n geruststellend gevoel.

Ik ben er nog niet aan toe om het wiegje te verkopen. M'n man is klaar om het op Marktplaats te zetten nu ze in haar ledikant slaapt maar dat kan ik echt nu nog niet aan. Dus nu staat het maar een beetje nutteloos in onze slaapkamer en probeer ik hem te overtuigen dat het makkelijker als set verkoopt ooit met de commode en ledikant erbij enzo.

Tja, dat is een hele persoonlijke gevoelsvraag.
Wij hebben (voor de kinderen) gemijmerd over vier kinderen en een huis vol.
Toen kwam onze tweede en voelde het zo vertrouwde, zo ‘ons’. Dat voelde echt als ons gezin.
Ook vind ik de baby/peuter leeftijd best pittig en vind het niet erg dat dat voorbij is. Een derde zou voor ons niets extra’s toevoegen. Nu moet ik er wel bij zeggen dat wij een jongen en een meid hebben, dat scheelt misschien ook.
En... maar misschien is dit een impopulaire mening: de drang om voort te planten is natuurlijk een biologisch iets. Dus ik erken dat die drang voor nog een baby/kind soms kan komen, en kan het dan naast me neer leggen.
En, maar ook hier zijn eerder discussies over geweest. Ik vind, als stel van 2 p, 2 kinderen op deze wereld zetten voldoende.

Geen idee, hier ook nog niet aan de orde. Ik zie een gezin van 2 of 3 voor me. Wel denk ik dat het bij mij altijd twee losse dingen zullen blijven. Zwanger zijn/bevallen/een klein baby’tje krijgen: ja!! Ik denk dat dat gevoel altijd zal blijven. Maar mijn gezin willen blijven uitbreiden zal een keer stoppen.

Haha ja dat denk ik dus ook dat het twee losse dingen zijn. Alleen geldt voor mij zwanger zijn/bevallen nee, kleine baby prima maar hoeft niet.
De vraag is dan of ik nog een keer ongeveer twee jaar ellende voor dat toekomstbeeld over heb. Aan de ene kant wat is nou twee jaar op je leven. Aan de andere kant zou dat voor mij wel zwaar worden en voor m'n relatie ook echt niet bevorderlijk. Het moet in ieder geval voorlopig niet. En dan moet m'n vriend het ooit wel weer willen, maar dat sluit ik niet uit.

@soleil: al had ik twee meiden ook geweldig gevonden, ik denk dat het feit dat we nu beide hebben, bij mij wel meespeelt in meer compleet te voelen dan ik van te voren dacht.

Ik heb vroeger altijd gezegd dat ik graag twee kinderen zou willen. Een jongen en een meisje.
Mijn wens is uitgekomen in ieder geval.
Mijn man wilde altijd wel 3 of 4 kinderen, maar vond het ook afhankelijk van hoe de kinderen zouden zijn. Wij hebben erg drukke kinderen die veel aandacht vragen en nodig hebben.
Het is dus prima zo. De jongste wordt bijna 5 en ik krijg vrijheden terug die ik enorm heb gemist.

De kinderen vragen wel soms om een broertje of zusje maar helaas.
Ik denk ook eerlijk gezegd dat onze relatie niet nog een baby aan kan. Het zijn heftige jaren geweest en er komt nu eindelijk een beetje rust na alle drukte.

Sinds ik klein was wilde ik (net als thuis) 3 kinderen. Dat gevoel was heel sterk. Na kind 1 overheerste ineens een heel ander gevoel; ik ‘moet’ nog 2x want dat was mijn ideaal beeld.
Na de geboorte van de 2e zei mijn man dat hij, door de heftige bevalling dat het voor hem wel oké was. Hij wilde niet het risico lopen om met 3 kinderen en geen vrouw te eindigen.

Ik heb ook nooit meer babykriebels gehad dus het is ook vanaf het moment dat we dat gesprek hadden ook gewoon goed zo.

Goeie vraag. Ik heb dat gevoel nooit gehad. Maar ook niet dat het niet compleet was. Inmiddels breekt het zweet me uit bij de gedachte aan een baby dus dan zit ik met deze 2 wel snor 😀

Ik heb dat gevoel nooit gehad, dus geen idee.
Wij hebben er nu 3 en er komt er sowieso geen meer,maar dat is omdat ik mijn man te oud vindt voor nog een keer papa te worden (mijn mening!!).
En moet eerlijk zeggen nu de jongste 3 is, zindelijk en naar school gaat (psz) vindt ik het toch ook wel weer heerlijk dat ze wat ouder zijn.

Ik ben gewoon op en top gelukkig met wat we nu hebben.

Gek genoeg is het ook precies zoals ik het me altijd heb gevisualiseerd. Ik met een man naast me en 2 kinderen, meisje-jongen. In mijn hoofd hadden ze andere namen, maar verder is het precies dat. In mijn hoofd klopt een 3de daar niet bij.
Buiten dat zou mijn lijf een 3de zwangerschap echt niet gaan trekken.

Ik heb eerlijk gezegd nog geen flauw idee!

Goeie vraag. Ik heb dat gevoel nooit gehad. Maar ook niet dat het niet compleet was. Inmiddels breekt het zweet me uit bij de gedachte aan een baby dus dan zit ik met deze 2 wel snor 😀

Haha, goed verhaal dit.

Ik voel inderdaad niet dat we compleet zijn, maar ik wil echt niet nog een baby. En ik denk ook niet nog een kind toevoegen aan ons gezin. Kan ook niet wachten tot A 2 is en niet meer als een hulpeloos wezentje in de box ligt te janken. 😅

Denk eigenlijk dat ik voor mezelf er wel uit ben, maar mijn vriend wil wel graag een derde en ergens wil ik de positiekleding en babykleding ook weer niet weg doen ofzo.

oh zo. Tsjah, jammer dat die mannen geen kinderen kunnen krijgen.
Ik heb er in deze relatie ook wel eens over nagedacht. Mijn vriend heeft natuurlijk 1 welke hij in verhouding gewoon heel weinig ziet, en ooit heeft hij het wel over nog een kind gehad. Maar weet je, hij gaat alle dagen werken, en ik boer voor mijn gevoel achteruit. Ik heb 2 tieners in huis die heel zelfstandig zijn, en ik geniet meer van het leven nu met alle vrijheden, dan samen een kind waar je uiteindelijk toch weer zelf het meeste voor moet zorgen. Heeft me al eens een relatie gekost, ga ik niet weer doen.
Dus wel leuk dat mannen dat willen dan, maar daar kan ik niet mee uit te voeten dan.

Ik heb een vriendin met twee kinderen in dezelfde leeftijd en zij zullen waarschijnlijk tzt wel voor een derde gaan. Ik weet zeker dat ik als zij zwanger blijkt erg jaloers zal zijn. En ook als ik gezinnen met 3 kinderen zie lopen, is dat gewoon ook meer hoe ik het voor me zie dan met 2. Misschien is dat een beeld wat gewoon tijd kost om aan te passen. Ik denk dat het met 3 zeker compleet zal voelen en dat er nu altijd een twijfel zal blijven.

Ik weet zeker dat ik geen kinderen meer wil, maar dat gevoel van jaloezie heb ik ook wel hoor! Of als iemand kort op elkaar twee of drie kinderen krijgt, dan ook. Het is dan zoals ik het vroeger ook gewild zou hebben ofzo, ik denk dat het gevoel daar vandaan komt. Toch moet ik niet denken aan een gezin met drie of vier kinderen, ik heb nu soms al moeite met deze twee (en vooral de jongste, ze is zo intens haha). Als ik nu naar mijn neefjes kijk, alle drie tussen de 1 en 2,5 jaar, ben ik zó blij dat ik geen kinderen meer in die leeftijd heb (of nog zal krijgen). Hoe ouder hoe zelfstandiger, ik vind het heerlijk.

Op het werk wel eens zo’n praatje van stel je voor dat de ooievaar toch nog langs komt (bejaarde mensen he) zei al ik hou mn deur dicht. Ik controleer de bloemkool in de winkel nog voor ik hem koop en mee naar huis neem 🤪

Popcorn wij hebben een beetje hetzelfde qua situatie. Mijn vriend werkt veel, dus gevoelsmatig heeft hij alleen de lusten en niet de lasten (behalve financiële) van kinderen. Ik zie mezelf dan niet met 3 kinderen op pad gaan en daar het merendeel voor zorgen, moet er niet aan denken.
M'n vriend wil zich nog niet laten steriliseren en ik wil geen hormonen meer en dat is ook wel een puntje tussen ons aangezien ik al zwanger raak van in hetzelfde bed slapen. 🤨

Hoe ouder hoe zelfstandiger, ik vind het heerlijk.

Ja dit kan ik me goed voorstellen Jet.

Mijn baby is nu heel erg makkelijk dus dat vind ik echt easy peasy, maar ik zie wel een beetje op tegen de komende jaren waarin zij ook gaat peuteren. Zoontje gaat daar nu bijna uit maar het blijft wel heftig. Ik moet zeggen dat ik er naar uit kijk om schoolgaande kinderen te hebben, ben heel benieuwd hoe het dan is. Dat lijkt me dus echt heel leuk. Ik vind het echt super dat ik nu met zoontje echte gesprekken kan voeren, hem zie leren en ontdekken. Daar houd ik van. Ik kijk er naar uit om met ze te ontdekken en dan bedoel ik niet de fase waar ze aarde in hun mond stoppen.

Ik kijk juist weer erg uit naar de peutertijd. Je kan fatsoenlijk met ze communiceren en het is zo gezellig. Misschien is je dochter wel heel anders Marin!

Of mijn tweede een draak van een peuter, dat kan ook 😆

Popcorn wij hebben een beetje hetzelfde qua situatie. Mijn vriend werkt veel, dus gevoelsmatig heeft hij alleen de lusten en niet de lasten (behalve financiële) van kinderen. Ik zie mezelf dan niet met 3 kinderen op pad gaan en daar het merendeel voor zorgen, moet er niet aan denken.
M'n vriend wil zich nog niet laten steriliseren en ik wil geen hormonen meer en dat is ook wel een puntje tussen ons aangezien ik al zwanger raak van in hetzelfde bed slapen. 🤨

Nou ja dat dus 😋

Klinkt wat hard allemaal. Maar samen zijn en alleen zorgen voor je kroost is bij mij toen helemaal verkeerd gelopen. En alle gesprekken er over werden van tafel geveegd. Nee minder werken kon niet, van alles wat niet kon.
Tot ik de deur achter me dicht trok. Minder uren gaan werken, meer vrij want ja hij moest er wel zijn voor de kinderen.
Ja wel iets aan de late kant denk ik dan.
Dat maakt wel dat je er anders in staat misschien. Als w zn zoon thuis is is het dan ook echt zijn zorg en taak, want alleen maar omdat ik de mem ben hier thuis wil niet zeggen dat alles op mij aan komt.
En de zorg voor mijn kinderen is voor mij, maat wel de helft van de week. En dat maakt alles behapbaar.
Dus daar komt ook echt mijn sterke nee vandaan.

Er komt een mannenpil heb ik gelezen. Misschien kan hij daar wat mee?
Ik zorg er zelf wel voor, veel te benauwd dat het anders mis gaat, en dan zit ik er mee.