Welkom op Zeg maar Yes!

Wij hebben een zoon die in november 6 jaar is geworden. Hij is enig kind.
Hij heeft een hele lieve en zorgzame kant die onze harten verwarmt, maar soms, als een duveltje uit een doosje, komt een andere kant van hem naar boven en dat zijn zijn woedeaanvallen.
Het begint ermee dat hij van ons iets moet dat hij dan niet wil, of dat hij iets wil wat van ons niet mag.
Dat hij dan boos wordt geeft helemaal niks en is ook vrij normaal, maar soms verandert die boosheid dus in een extreme woedeaanval waarbij hij ons schopt en slaat, schreeuwt, met dingen gooit en probeert dingen kapot te maken.
Hij is dan niet te bereiken, wat we ook doen of zeggen. We hebben het op allerlei manieren aangepakt: pedagogisch verantwoord, op meer onconventionele manieren en alles daar tussenin. Zo hebben we hem wel eens onder de douche gezet met zijn kleding aan (ben er niet trots op) en ook eens gedreigd de politie te bellen. Daar is hij heel erg van geschrokken. Soms trek ik het zelf niet meer en gebeurt het wel eens dat ik ga huilen. Ook dat vindt hij heel vervelend. Ik ook overigens, ik baal ervan omdat ik er op een verantwoorde manier mee om wil gaan. Ook gebeurt het wel dat we naar hem schreeuwen, maar we doen hem nooit pijn, al zou ik hem in zo'n bui wel eens een tik willen geven.

Laat duidelijk zijn dat er in ons huis geen geweld voorkomt. Mijn vriend en ik kunnen altijd goed met elkaar praten. Uiteraard hebben we soms wel eens een discussie en dat loopt heus ook wel eens op, maar we zijn ons ervan bewust dat we een voorbeeld zijn voor onze zoon.

Wat we ook doen om te proberen tot zoon door te dringen, het enige wat hij dan doet is lachen en doorgaan met waar hij mee bezig is. De buien van hem kunnen soms wel een uur of nog langer duren. Dit put ons allemaal uit. Uiteindelijk komt er een punt waarop hij breekt. Dan gat hij huilen en is hij even heel verdrietig. Daarna is de lucht geklaard en slaken we collectief een zucht van opluchting.

Als het alleen bij schreeuwen bleef had ik hem even alleen gelaten zodat hij kon uitrazen, maar hij zoekt ons op en probeert ons dus pijn te doen. Hierdoor moeten we hem vaak letterlijk afweren, maar ook tegen zichzelf beschermen, want hij wordt roekeloos waardoor hij zichzelf ook pijn kan gaan doen.

Dit soort aanvallen komen zo'n 1 tot 2 x per week voor.

Ik zou heel graag wat handreikingen krijgen om op een constructieve, volwassen manier om te gaan met de woedeaanvallen van onze zoon. Wie kan hier wat zinnigs over zeggen?
Alvast bedankt!

Poe, klinkt heftig.
Zou je met een kleurthemometer kunnen werken? Als hij groen is, voelt hij zich fijn. Oranje is mwa, en moet hij proberen te zorgen dat hij niet naar rood uit slaat door te praten of zich af te zonderen. Als hij rood is, is het te ver.

Pep is gevoelig en kon/kan ook wel eens heel boos worden. Bij ons werkt praten tot we een ons wegen en hem even de rust van zijn kamer op laten zoeken.

Ik snap heel goed dat je soms zelf moet huilen, omdat je het niet meer weet. Is ook kei ellendig.
Kan het komen omdat hij zoveel 'moet' op bijvoorbeeld school?

De kleurenthermometer ken ik, die gebruiken ze op zijn school ook.
Als hij erg boos is zegt hij dan ook dat hij donkerrood is en bij heel verdrietig is hij donkerblauw.
Maar bij zo'n woedeaanval zoals ik heb beschreven zijn we ver voorbij het kunnen aangeven van de kleur.

Als peuter kon hij vaak ook zo verschrikkelijk boos worden .Toen bleef het voornamelijk bij krijsen.
Het werd beter toen hij naar de basisschool ging. Tijdens groep 1 en 2 ging het best wel goed.
Sinds dit schooljaar zit hij in groep 3 en merk ik dat het weer vaker voorkomt.
Ogenschijnlijk gaat de lesstof hem heel gemakkelijk af en doet hij alles met 2 vingers in de neus. Het kan natuurlijk zijn dat hij een bepaalde druk voelt of het niet zo ervaart zoals het er uit ziet.

Hij gaat heel graag en met veel plezier naar school.

Wat akelig Olifant. Wat zegt hij er zelf over als je er op een rustig moment met hem over praat?

Carra, ik breng de gebeurtenissen inderdaad op een rustig moment ter sprake. Ik benoem dan wat ik bij hem heb gezien (dat hij wel heel boos was) en vraag hem hoe hij dat zelf vond. Ook vertel ik hem dat wij het ook erg naar vinden. Ook breng in de aanleiding dan even ter sprake, dus waarom hij iets niet mocht of iets moest doen.

Hij bevestigt dan wel vaak dat hij inderdaad heel boos (donkerrood) was, en dat hij het ook niet leuk vond, maar als ik er dan over door ga, kapt hij het af en gaan we weer over tot de orde van de dag.

Hij kan na zo'n bui later op de dag wel eens zomaar uit het niets sorry zeggen. Op zijn manier probeert hij het dan weer goed te maken met knuffels en kusjes. Dit laat m.i. zien dat het hem dus ook niet lekker zit.

Ik zou (voor hem en voor jullie) hier professionele hulp bij zoeken.

Sterkte ermee, het is niet fijn om je kind zo te zien en voor hem ook niet om zich zo te voelen.

Mamsie, ik heb idd hulp van buitenaf met mijn vriend besproken, maar hij vindt dit niet nodig.
Ik ga dit toch nog maar eens bij hem aankaarten, want ik wil heel graag, voor onze zoon, dat dit beter wordt en dat hij beter kan leren omgaan met zijn emoties. Dit komt ons allemaal ten goede.

Kan je misschien iets geven of een hoek creëren waarin hij los kan gaan? Een kussen bijvoorbeeld om op te slaan? Natuurlijk wil je dat hij zijn woede op een andere manier uit, maar beter op een kussen dan op jullie denk ik dan maar.

Er hangt al een bokszak in de garage, ik heb bokshandschoenen voor hem gekocht en ik probeer hem in zo'n bui ook wel daarheen te dirigeren, maar zijn woede richt zich echt op ons en als ik hem naar de garage stuur wordt hij nog bozer. Hij blijft het liefst bij ons in de buurt én we zijn zijn favoriete doelwit. 😏

Dat is hier ook dagelijkse kost en afkoelen in de douche heeft hier ook wel eens plaatsgevonden. Heel erg maar er was geen opening te krijgen en het ging van kwaad naar erger. Daarna kwam een huilbui dus dat veranderde de emotie en kon ze eindelijk getroost worden.
Ze had een knuffel nodig maar liet dat niet toe waardoor het erger werd.
Wij hebben wel gekozen voor professionele hulp en staan daar op de wachtlijst. Ik hield het niet meer vol.
Ook contact gehad met een ergo om prikkels te verminderen maar dat duurt ook even.
Dus ik heb geen tips voor jou maar wel een knuffel en weet dat je niet alleen staat.
Probeer jouw vriend te overtuigen om hulp te zoeken en als je wil, mag je altijd een pb sturen.
De wachtlijst hier is 4 maanden dus hoe eerder, hoe beter. Cjg vanuit de gemeente was iets sneller maar dat was ook 2,5 maand 😥 wij zijn nog een stap verder gegaan omdat ze onderzocht moet worden.

J heeft dit soort buien ook. Vaak als hij heel erg overprikkeld is of inderdaad zijn zin niet krijgt.
Hij heeft mij echt tot blauwe plekken aan toe geschopt geslagen geknepen. Daarna is hij vaak verdrietig en heel klein en beseft hij heel goed wat er gebeurt is. Ik zou je de boeken van draakje vurig aan willen raden. J herkende zich daar heel erg in.

Wat nog wel eens helpt is hem soms over het randje duwen waardoor het voor ons minder onverwacht komt. Hier zijn inmiddels al wel onderzoeken geweest wat veel duidelijkheid heeft gegeven.
Onderzoeken zijn niet erg, het kan ook handvatten bieden en er hoeft niet gelijk een diagnose uit te komen. J heeft geen diagnose maar toch hebben we wel heel duidelijke richtlijnen nu. En dat geeft wel heel veel rust.

Maar heel erg herkenbaar dus.

Ik zou (voor hem en voor jullie) hier professionele hulp bij zoeken.

Sterkte ermee, het is niet fijn om je kind zo te zien en voor hem ook niet om zich zo te voelen.

Ik zou dit ook absoluut doen. Ik denk dat je heel goed handvatten kunt krijgen van een professional om hier mee om te gaan. En wellicht zijn jullie al heel dichtbij de 'goede' manier (geweest) en zijn het misschien kleine aanpassingen in aanpakken die een wereld van verschil kunnen maken.

Dat klinkt ontzettend heftig en ik kan me voorstellen dat het je heel erg raakt. Los van dat het slaan 'niet hoort' maar dat vind ik secundair aan het verdriet dat je voelt voor je kind. Althans dat ervaar ik zo. Ik voel zijn frustratie, boosheid en verdriet dan zelf ook zo en ik wil geen boksbal zijn maar ik wil wel zijn veilige haven zijn. Heel dubbel en heel lastig.

Ik herken dit soort gedrag zeker ook en wij gaan hier ook professionele hulp bij krijgen zowel op school als thuis.
Ik merk dat ik heel veel op m'n tenen loop bij hem. Duizend kleine dingen die ik doe om maar niet iets te triggeren, om hem heen bewegen zodat dingen op zijn manier gaan. Dodelijk vermoeiend ook voor mij. Als alles op zijn manier gaat, gaat het vaak wel goed. Maar dat is natuurlijk niet goed. Zo werkt het niet. Al niet bij ons thuis, het kán niet altijd om hem gaan, maar ook niet op school en andere situaties. En dan gaat het dus vaak mis.

Ik erken zijn gevoel heel erg, dus benoem wat hem boos of verdrietig maakt en zeg er dan hè achter voor de herkenning. Dat werkt wel iets maar niet genoeg natuurlijk.

Ik heb niet heel veel meer tips maar wil wel je een hart onder de riem steken.

Hier helaas ook erg herkenbaar. Alleen mijn zoon is 12, en verstandelijk beperkt, dus echt uitleggen is heel lastig. Hij is ook nog eens enorm sterk en richt zich in zo’n bui vooral op mij. (Want lichamelijk beperkt en dus kwetsbaarder) Wij hebben hulp van buiten ingeschakeld, maar dat komt jammer genoeg wat traag op gang. Wil je sterkte wensen, het is enorm rot en verdrietig allemaal!

Ik zou ook zeker professionele hulp zoeken. Ik ken een gezin waarbij hun kind dit gedrag liet zien, zij hebben veel gehad aan acupunctuur.

Professionele hulp is niet erg, soms kom je er als gezin niet uit. Het lijkt me heel moeilijk voor jullie drieën en soms is het dan fijn dat iemand die jullie niet kent mee kan denken of dat je überhaupt je verhaal kwijt kunt.

Professionele hulp zoeken! Wij hebben nu bijna 2 jaar gezinsbegeleiding ivm met onze oudste dochter die naast dat ze heel lief kan zijn, ook heel temperamentvol, koppig en ook woedend kan zijn ook tijdens verzorgingsmomenten zoals eten en aankleden etc. Ik heb daar ook heel lang mee gelopen en getwijfeld om die stap te zetten. Ik had echt geen zin in extra gedoe en rompslomp. Maar ik ben heel erg blij dat ik die stap heb ondernomen en partner ook. Het valt heel erg mee en we kunnen goed opschieten met onze intensief gezinsbegeleider. Je krijgt niet te horen wat je allemaal fout doet, als dat is waar je partner bang voor is. Er word juist ook gekeken naar wat er wel goed gaat en je wordt er actief in betrokken hoe je de dingen kan aanpakken dwz dat je zelf ook meedenkt in het opstellen van plan van aanpak etc. Maar ze doen sowieso niks zonder jullie toestemming. En ook word je niet meteen in het diepe gegooid. Waarschijnlijk krijg je toch eerst een aantal gesprekken, sowieso om te kijken of er een klik is, want dat is natuurlijk wel belangrijk. Het is juist goed om hulp te zoeken als je er niet uitkomt. Je bent echt geen slechte zwakker ouder als je dat doet.

Bedankt voor de reacties die er nog bij gekomen zijn. Later op de avond reageer ik weer even.

Hulp zoeken hiervoor zou helemaal niet gek zijn!

Ik denk dat het misschien kan helpen om het zoveel te gaan proberen te voorkomen. Mogelijk kunnen jullie in kaart brengen wat voor hem triggers zijn die zo'n bui kunnen uitlokken? Wanneer gebeurt het wel of juist niet? Wat zeggen/doen jullie dan, wat merk je aan hem?Een thermometer/stoplicht kun je hiervoor signalerend gebruiken. Als t rood is, ben je eigenlijk al te laat. Wat kunnen jullie en hij doen om ervoor te zorgen dat oranje niet doorschiet naar rood, maar juist terug kan gaan naar groen? Wat zijn dingen die hem ontspannen en weer rust geven op zo'n moment? Wat kunnen jullie het beste wel of juist niet zeggen en doen? Vaak kunnen kinderen daar al best iets over zeggen. Als het vaak bij dezelfde soort situaties voorkomt, kijk eens samen naar die situaties. Wat voor afspraken of plannen kunnen jullie maken om het een volgende keer beter te laten verlopen? In het algemeen gezegd werkt het vaak goed om dingen duidelijk voor te bespreken en te plannen en kinderen daarbij zoveel mogelijk regie/keuzes in te geven.
En makkelijker gezegd dat gedaan, maar probeer zelf in zo'n bui je emoties zo laag mogelijk te houden. Reageer zoveel mogelijk rustig en neutraal, praat weinig maar geef korte en duidelijke boodschappen. Hij zit dan al zo hoog in z'n emoties dat iedere emotie van jullie op zo'n moment zijn emoties waarschijnlijk alleen maar versterkt.

En makkelijker gezegd dat gedaan, maar probeer zelf in zo'n bui je emoties zo laag mogelijk te houden. Reageer zoveel mogelijk rustig en neutraal, praat weinig maar geef korte en duidelijke boodschappen. Hij zit dan al zo hoog in z'n emoties dat iedere emotie van jullie op zo'n moment zijn emoties waarschijnlijk alleen maar versterkt.

Dat is zulk goed advies en werkt inderdaad heel goed. Wel echt heel moeilijk. Maar ik merk zeker verschil in het verloop van de bui afhankelijk van hoe ik er in sta. Maar dat is wel echt moeilijk. Dat is ook iets waar ik hulp bij wil krijgen. Want het kalme of juist speelse uitstralen werkt vaak goed maar soms kan of wil ik dat ook gewoon niet. Hoe ga je daar dan mee om.

Maar goede tip is dat idd!

En makkelijker gezegd dat gedaan, maar probeer zelf in zo'n bui je emoties zo laag mogelijk te houden. Reageer zoveel mogelijk rustig en neutraal, praat weinig maar geef korte en duidelijke boodschappen. Hij zit dan al zo hoog in z'n emoties dat iedere emotie van jullie op zo'n moment zijn emoties waarschijnlijk alleen maar versterkt.

Dat is zulk goed advies en werkt inderdaad heel goed. Wel echt heel moeilijk. Maar ik merk zeker verschil in het verloop van de bui afhankelijk van hoe ik er in sta. Maar dat is wel echt moeilijk. Dat is ook iets waar ik hulp bij wil krijgen. Want het kalme of juist speelse uitstralen werkt vaak goed maar soms kan of wil ik dat ook gewoon niet. Hoe ga je daar dan mee om.

Maar goede tip is dat idd!

En denk ik ook beseffen dat 100% zo reageren gewoon niet realistisch is want je bent ook gewoon een mens 😆. Dat zal gewoon echt niet altijd zo lukken en dat mag ook.