Welkom op Zeg maar Yes!

Nu is het hier zo dat ze eigenlijk wel en niet geloven.
Het ene moment geloven ze heilig, het volgende moment zeggen ze, mama en papa kopen cadeautjes etc.
Dit is niet iets van dit jaar, ze zeiden dit al toen ze bijna 4 waren. Nu zijn ze bijna 7 jaar.
In deze tijd wil ik de magie niet verbreken, zo net voor Sinterklaas op school en pakjesavond. Kan gewoon niet.
Volgend jaar wil ik het ze dus vertellen, als ze 7 zijn. Nu zag ik een leuk boek, sinterklaas voor grote kinderen, vanaf 7 jaar. Hier moeten ze een contract voor tekenen, zodat ze het geheim niet aan jonge kinderen mogen vertellen. Lijkt mij best een leuk en origineel boek.
Mijn schoonmoeder vind het echter sneu dat ik de kinderen wil vertellen dat sinterklaas niet bestaat. Maar ik merk dat ik weinig meer uit de kast kan trekken voor de kinderen.
Zelf heb ik nooit gelooft, zei op een leeftijd van bijna 3 jaar, daar komt mama aan op de boot!
Ik zag dwars door het zwarte masker mijn moeder. Ik kon ook vertellen wie de andere pieten waren.
Wat dat aangaat, hebben mijn kinderen het niet van vreemd.

Op welke leeftijd hebben jullie je kinderen verteld dat sinterklaas niet bestaat?
Op welke (originele) manier hebben jullie de magie verbroken?

Mijn dochter was net 9 toen ze met de vraag thuis kwam uit school… een vriendin had het tegen haar gezegd dat hij niet bestond.

Toen hebben we het haar allemaal uitgelegd

Hier geloven ze beide nog volop (7 en 5), maar we gaan de oudste het volgend jaar vertellen omdat ze in groep 5 surprises maken en het dan op school wel uit zal komen. Dat wil ik liever zelf in de hand hebben dus we zullen het in de zomer al aan haar uitleggen.

Ik heb trouwens datzelfde boek op het oog. Ik denk dat de oudste het wel heel tof vindt om samen met ons in het complot te zitten.

Vorig jaar hebben we nog gewacht of ze er zelf mee zou komen in of rond de Sinterklaastijd.
Maar dat gebeurde niet.
Ze is in augustus 9 geworden en zit in groep 6.
We hebben het 2 weken voor de aankomst van Sinterklaas zelf vertelt aan haar. En ze pakte het goed op.
Ze doet ook zo leuk mee nu! Bijna nog enthousiaster dan de middelste 😁

Ik denk dat ik het februari wil onthullen, het is dan nog niet helemaal weggezakt.
Waarom mijn schoonmoeder het sneu vind is denk ik omdat er nog 2 andere jonge kleinkinderen zijn. 1 van net 3 de ander net 6.
Maar zo nog een jaar doorgaan, red ik gewoon niet op. Vind het steeds moeilijker worden om iets te verzinnen, waardoor ze nog "moeten " geloven.
Denk idd ook dat ze het ontzettend leuk zouden vinden om in het complot te zitten.
Waarom met een boek en niet direct te vertellen is omdat ze echte flapuits zijn. Misschien dat contract daar wat meer uitkomst bij biedt, zodat ze hun mond moeten houden, want ja, ze hebben een contract getekend 😉

Als je je in bochten moet wringen kinderen iets te laten geloven wat er gewoon echt niet is, dan is dit toch je antwoord.
Ik vind persoonlijk dit ook een prima leeftijd, en vind het ook wel bijzonder dat er kinderen van 9 zijn die nog geloven. Hoe dan?
Voor ons dit jaar ook voor het laatst. De jongste word bijna 7. Volgend jaar dus bijna 8 met pakjesavond en dan vind ik het mooi genoeg hoor.
Al vieren wij niks, doen de bij hun andere ouder maar toch.

Wij hebben onze oudste dochter dat boek wat jij noemt ook gegeven, was een groot succes. Ze was zelf wel al behoorlijk aan het twijfelen hoor, en toen ze vroeg of Sinterklaas eigenlijk wel echt was hebben we het aan de hand van dat boek uitgelegd. Ze vond het fantastisch om het contract te tekenen en daarmee te beloven niets tegen haar zusje te zeggen, daar heeft ze het wel een tijd over gehad daarna. Met de jongste (6) wil ik het ook zo doen eigenlijk, ik wacht dan wel weer tot ze er zelf vragen over gaat stellen.

De oudste hier had altijd altijd al vragen, echt ook al toen hij drie was.
Ik hou er niet zo van om hele verhalen om die vragen te gaan verzinnen, dat voelt toch een beetje als liegen. Dus meestal zeiden wij tegen hem “ wat denk je zelf”. Maar daar liep hij steeds meer in vast afgelopen (eind) zomer ( ruim 6.5 jaar oud).
Toen hij weer vragen stelde gaven wij weer hetzelfde antwoord maar toen hij zei dat het eigenlijk niet kon hebben we dat bevestigd. We hebben het dus niet verteld aan hem, maar hem wel geholpen om zelf tot de conclusie te komen.

Daarna hebben we verteld dat het heel speciaal is dat hij nu het grote mensen geheim kent en dat vond hij helemaal stoer en leuk. Hij speelt echt heel enthousiast mee met zijn broertje en staat als hardst te zingen als er schoentjes gezet worden. Laatst kwam hij ook uit school met de mededeling dat hij de enige is die het grote mensen geheim kent. Dat verwacht ik niet in groep 4, maar blijkbaar spelen alle kinderen zo goed mee!

Ik heb me altijd voorgenomen dat ik me niet in allerlei bochten zou gaan wringen om ze te laten geloven. Nu is Y sowieso nooit zo met Sinterklaas bezig geweest, ze vond het feest wel gezellig en de cadeautjes leuk maar dat was het wel. Ik heb het haar verteld toen ze in groep 3 zat en ze vond het wel prima. E gelooft op zijn manier nog wel, maar hij begrijpt denk ik helemaal niet het concept van dat iemand wel of niet echt kan bestaan of dat het een verklede persoon is, hij zal er dus ook niet aan gaan twijfelen.

Mijn oudste heb ik het dit jaar pas verteld (toen was ze bijna 11). Als ik het niet verteld had, denk ik dat ze nu nog had geloofd. Aan de ene kant is ze al super bijdehand, slim en begint een echte puber te worden. Maar ze heeft autisme en daardoor heeft ze aan de andere kant ook weer dingen waarin ze nog best 'jong' in is en wat ze gewoon nog niet zo goed doorziet. Dus ze geloofde nog in Sint. Vorige jaren ging het nog prima, maar ik wilde voorkomen dat ze voor gek zou staan bij leeftijdsgenoten uit de buurt bijvoorbeeld.

Ik heb het verteld door een kort verhaaltje voor te lezen uit een antroposofisch boek dat ik thuis heb liggen. Daarin wordt verteld wie Sinterklaas was, wat hij deed, dat hij daadwerkelijk bestaan heeft en dat sinds zijn dood hij als het ware elk jaar even terugkeert in de harten van de volwassenen en de grote kinderen, die dan zijn werk voortzetten. Vond dat wel een mooie boodschap. Ze pakte het goed op, had wel gelijk 100 vragen over hoe bepaalde dingen dan zaten en wie dan bepaalde dingen deed als sinterklaas dat niet was. En nu weet ze dus het geheim.

Ze kan wel nogal direct en een flapuit zijn met momenten, maar heb haar wel op het hart gedrukt dat haar broertje van 7 nog wel gelooft en dat het niet aan haar is om hem daar vanaf te helpen. Ze mag het dus niet verklappen. Wel mag ze helpen om zijn geloof in stand te houden en hem dus voor de gek te houden.. Dat vindt ze erg leuk om te doen gelukkig!

De jongste is dus 7 en gelooft nog, mocht hij net zo lang geloven als zijn zus dan ga ik het hem wel een keer vertellen. Aan de andere kant is hij wel iemand die op een gegeven moment zelf dingen gaat zien en vragen gaat stellen. Dat hoop ik eigenlijk, dat hij zelf gaat nadenken en vragen gaat stellen, en dan zal ik hem de waarheid vertellen. En anders doe ik het tzt net als bij dochter.

Overigens hier nog jonge neefjes die voorlopig nog geloven. Je doet er niks aan als de grotere kinderen op een gegeven moment niet meer geloven, maar dat hoeft geen probleem voor de kleintjes te zijn lijkt me. Veel kinderen vinden het maar al te leuk om het geheim te bewaren en een beetje mee te helpen. Ik heb zelf tot mijn 16e Sinterklaas gevierd alsof hij nog bestond, ik geloofde al lang niet meer, maar mijn jongste broertje is 7 jaar jonger en geloofde nog vrij lang.

Ik vind dit best moeilijk. Mijn tweeling (bijna 7) stelt veel vragen. Ze zijn echt aan het redeneren. Die sinterklaas ziet er zo uit, de andere weer anders. De hoofdpiet op televisie zie je nooit ergens anders. Dat is gewoon gefilmd/ een film. Of ze zeggen ineens "dit is nep". Ik ga sowieso niet allerlei redenen aandragen waarom het wel echt is. Zoals hulpsinterklazen. Maar het in twijfel trekken van hetgeen wat ze zien leidt vooralsnog niet tot de conclusie dat ik de cadeaus koop. De magie van een cadeautje in de schoen en pakjesavond (kloppen op de deur) leeft wel. Maar dat is magie. Dat zie je niet. Maar alles wat ze wel zien, de pieten, sinterklazen, een sinterklaaskasteel (waren ze met school geweest) trekken ze in twijfel en geloven ze eigenlijk niet. Het sinterklaasjournaal willen ze ook niet kijken. Ik vind dat best leuk, maar mijn oudste dochter zegt dan gewoon 'dat is nep mam, dat is gewoon een filmpje'. Ik zeg dan gewoon "oké".

Maar ik weet niet of dit dan het moment is om alles uit de doeken te doen. Dan beleven ze pakjesavond echt anders (als ze weten dat ik het doe) En dan moet ik hen ook echt vragen het weg te houden van hun jongste zusje. Zij gelooft wel nog helemaal.

HG, onze kinderen schelen idd niet veel, heb ook een tweeling die begin januari 7 worden.
Hier zeggen ze bewust dat de pieten make-up op hebben, zijn maar gewone mensen die zich verkleden.
Sinterklaas heeft geen hulp klaasjes, hij is niet hetzelfde als op tv, dus ja nep.
Ze vroegen hun vorig jaar nog af hoe de pieten en sinterklaas in huis kwamen, wij hebben geen schoorsteen. Ik zei dat ik de sleutel in de deur liet, zodat ze binnen konden komen, en dat de pieten de sleutel terug op het haakje deden.
Dit werkte goed.
Nu beginnen ze over de poort bij onze oprit, want ja, die laten we immers nooit open.
Sinterklaas klimt daar niet overheen en ook de pieten niet, want er zitten scherpe punten aan. Ook heeft sinterklaas en de pieten geen afstandsbediening van de poort, dus ze kunnen hem ook niet dicht doen.
Zo scherp zijn ze wel met vragen.
Voor nu laat ik het nog even, maar volgend jaar vertel ik het hun wel.

Ik herken de vragen. Ik vind dat er ook heel veel omheen wordt verzonnen en zichtbaar wordt gemaakt. En daar stellen kinderen vragen over. Goed ook. Wat mij betreft zou het feest veel meer tot de verbeelding kunnen spreken. Er is een gulle gever die in de donkerste nachten van het jaar wat licht brengt door te schenken, datgene wat je zo graag zou willen hebben. Dat zou voor mij genoeg zijn. Alles eromheen roept hier thuis dus alleen maar vragen op.

Dat vind ik ook. Vroeger had je de intocht, in de tussenliggende tijd zag je hem niet echt, behalve misschien een keer in Sesamstraat en dan was het pakjesavond. Nu is dat totaal anders.

Van mij mag de tijd tussen intocht en pakjesavond ook ingekort worden. Dit zijn teveel prikkels voor mijn 5 jarige. Maar vertellen is ook geen optie. Heb al duidelijk dat alleen op zaterdag de schoen gezet mag worden.
Maar het sinterklaasjournaal is superleuk maar zij kan niet tegen die spanning iedere keer. En niet kijken is geen optie want op school kijken en bespreken ze het.

Als ik dit zo hoor dan ga ik bijna denken dat ik van die "domme" goedgelovige kinderen hebben. Ze stellen hier nooit vragen. Dochter is 8, en doet nu surprises in de klas. Maar ze is er gewoon van overtuigd dat ze nu de sinterklaas helpen. Nooit de vraag of twijfel of hij echt is op nep. Ze hebben hun eigen verhaal en ideeën over de verschillde pieten, die soms zwart zijn en soms roetvegen hebben.
Zoon, 6 stelt ook nooit vragen. Ze geloven heilig.
Maar ze zijn niet hysterisch onder de periode. Zeuren niet om het zetten van schoenen. Zijn enkel wild als er cadeautjes komen, maar dat zijn ze met verjaardagen ook. Ze maken zich niet druk om pakjes die niet gaan komen, of sint die wel of niet komt. Het komt gewoon altijd weer goed.

Haha boerenkool herkenbaar. Dochter (ook 8) is niet stom, dus had wel gedacht dat ze er een keer over zou beginnen, maar nee hoor. Hoewel ik ook wel denk dat ze gewoon een beetje cadeautjesgeil is haha, en er daardoor gewoon erg in zit.
Ik hoop dat ik met de kerst de nadruk kan leggen op dat de kerstman niet bestaat (dat weet ze wel) en dat ze daardoor na gaat denken. En anders gaan we t volgend jaar vertellen.
De oudste van m'n vriend weet t sinds groep 5, dus 8jaar. De jongste is het dit jaar verteld (9 jaar)

Ik herken de vragen. Ik vind dat er ook heel veel omheen wordt verzonnen en zichtbaar wordt gemaakt. En daar stellen kinderen vragen over. Goed ook. Wat mij betreft zou het feest veel meer tot de verbeelding kunnen spreken. Er is een gulle gever die in de donkerste nachten van het jaar wat licht brengt door te schenken, datgene wat je zo graag zou willen hebben. Dat zou voor mij genoeg zijn. Alles eromheen roept hier thuis dus alleen maar vragen op.

Ik vind het Sinterklaasjournaal inderdaad erg veel verhaallijnen hebben en daardoor speelt bijvoorbeeld de lijn van de pakjeskamer bijna niet hier thuis. Ik vind ook dat Sinterklaas maar een minimale rol in het geheel heeft.

Wij hebben de jongens het in september verteld. Toen net de eerste pepernoten in de winkel lagen. Tijdens een wandeling verteld dat wij een groot geheim moesten vertellen.
De jongens waren bijna 8.
Waarom, omdat wij graag wilde dat ze het van ons hoorden en niet van kinderen uit de klas.

Ik wil het vertellen als hij 8 wordt dus voor het sinterklaas gebeuren volgend jaar begint en groep 5.

Myloon, zo denk ik er ook over hoor, liever van ons dan van anderen.

Hier vragen ze ook niet om schoen zetten, ja tussen neus en lippen door, maar vervolgens vergeten we het ook weer.
Vrijdag komt sinterklaas op school, vervolgens komt oma hun ophalen, moet zelf werken namelijk, zegt 1 van mijn dochters: ow mijn lievelingsdag, oma komt ons ophalen en sinterklaas komt, vervolgens verteld ze over oma, sinterklaas doet er weinig toe. Zolang zij er verder niet naar vragen, zeggen wij ook niks.
Staat namelijk iets anders te gebeuren wat schijnbaar voor de kinderen leuker is dan sinterklaas 🤣
Wij gaan naar de Efteling, dat speelt en leeft veel meer.

Oudste dochter heb ik het verteld toen ze in groep 5 zat en een surprise voor school moest maken. Ik had eigenlijk verwacht dat ze al wel twijfelde maar tijdens het vertellen kwam ik er achter dat ze nog volop geloofde. Maar ja, dan kun je al niet meer terug.

De jongste zit dit jaar in groep 5 en gelooft ook nog heel sterk dus hebben we besloten het nog zo te laten, maar gaan ons niet in bochten wringen om dat zo te houden. Wanneer ze vragen stelt laat ik haar eerst zelf een antwoord bedenken. Pas vroeg ze zich af hoe het kon dat Sinterklaas zo goed weet wat je wilt hebben. Haar oplossing daarvoor was dat er vast een Piet is die gedachten kan lezen. Zo lang dat voor haar nog een optie kan zijn lijkt ze me er nog niet aan toe om het geheim te horen.

Als ik dit zo hoor dan ga ik bijna denken dat ik van die "domme" goedgelovige kinderen hebben. Ze stellen hier nooit vragen. Dochter is 8, en doet nu surprises in de klas. Maar ze is er gewoon van overtuigd dat ze nu de sinterklaas helpen. Nooit de vraag of twijfel of hij echt is op nep. Ze hebben hun eigen verhaal en ideeën over de verschillde pieten, die soms zwart zijn en soms roetvegen hebben.
Zoon, 6 stelt ook nooit vragen. Ze geloven heilig.
Maar ze zijn niet hysterisch onder de periode. Zeuren niet om het zetten van schoenen. Zijn enkel wild als er cadeautjes komen, maar dat zijn ze met verjaardagen ook. Ze maken zich niet druk om pakjes die niet gaan komen, of sint die wel of niet komt. Het komt gewoon altijd weer goed.

Hier ook zo, alleen zijn die van mij nu 7 en 5. Maar de oudste gelooft ook nog echt heilig en trekt niets in twijfel.

Ik herken de vragen. Ik vind dat er ook heel veel omheen wordt verzonnen en zichtbaar wordt gemaakt. En daar stellen kinderen vragen over. Goed ook. Wat mij betreft zou het feest veel meer tot de verbeelding kunnen spreken. Er is een gulle gever die in de donkerste nachten van het jaar wat licht brengt door te schenken, datgene wat je zo graag zou willen hebben. Dat zou voor mij genoeg zijn. Alles eromheen roept hier thuis dus alleen maar vragen op.

Ik vind het Sinterklaasjournaal inderdaad erg veel verhaallijnen hebben en daardoor speelt bijvoorbeeld de lijn van de pakjeskamer bijna niet hier thuis. Ik vind ook dat Sinterklaas maar een minimale rol in het geheel heeft.

Ja dat ook. Maar het is vooral dat ze ook op allerlei andere manieren sinterklazen en pieten zien en dat komt dan niet overeen. Zo waren met ze met school naar een sinterklaaskasteel geweest. En daar is de sint dan anders en de pieten ook. Daar hadden ze weer een andere verhaallijn. Ook iets met een sleutel die kwijt was. Een ander paard (viel mijn dochter op). En zij zien dan gewoon dat het nagespeeld wordt en dat mensen alsof doen. Net als er in de Efteling een roodkapje en prinses rondlopen, daarvan zien zij ook dat ze verkleed zijn. Dus ik denk dat mijn kinderen best nog goedgelovig zijn en magisch kunnen denken als je het aan de verbeelding over laat. Maar door alles te verbeelden (op steeds een net andere manier) wordt voor mijn kinderen de magie verbroken. Niet erg hoor. Ik moet een moment zoeken dat ik het uitleg en vertel. Maar nu zo voor pakjesavond niet, want ze vragen nooit of ik de cadeaus koop. Maar nu stelt mijn tweeling dus wel alles wat ze zien ter discussie waar de jongste bij is. Dus als ik haar nog een jaartje sinterklaas wil geven, dan moet ik wel ergens het gesprek aangaan voor volgend jaar.

Ik vind 7 een prima leeftijd om het te vertellen. Veel kinderen weten het hier in de klas al met deze leeftijd. Mijn dochter koos er zelf voor om de magie te verbreken door gewoon even random aan me te vertellen dat ze niet meer geloofde en wist dat ik alles kocht. 2 Weken voor die man aankwam met zijn boot en ik dus al alle kadootjes in huis had . Ze besefte alleen niet zo goed dat we het nu dan ook anders gaan vieren omdat zij de jongste was en ik anderen nu niet mee wil slepen in het kadootjes-moeten-kopen-omdat-er-nog-1-kind-gelooft. Ze is nog steeds enthousiast met het Sinterklaasjournaal en moest en zou ook een bedje maken voor de babypiet haha. Maar omdat we het dus nu ook anders vieren is dat stukje magie wel echt weg. Waar ik andere moeders hoor zeggen "volgens mij weet ze het allang maar doet ze alsof", is dat hier niet het geval. Ik denk dat als je het blijft vieren hoe je het altijd deed, dat stukje magie wel blijft. Ze mocht hier bv ook af en toe nog haar schoen zetten omdat ik toch al wat in huis had daarvoor. Volgend jaar gaan we suprises doen en daar kijkt ze erg naar uit. Anders maar toch leuk .