Welkom op Zeg maar Yes!

Zijn er hier dames die ook een kindje verloren zijn (in mijn geval tijdens de zwangerschap) die me hun ervaringen kunnen vertellen over de invloed hiervan op hun relatie? Mijn vriend en ik zijn een half jaar geleden ons zoontje verloren, we hebben uit medische noodzaak de zwangerschap moeten afbreken. Ik had het simpelweg niet overleefd als we door waren gegaan. Het is dubbel verdriet, want het is verdriet om ons zoontje, maar ook om het feit dat er geen kindje meer kan komen. Nu merk ik dat mijn vriend en ik heel anders met dit verdriet omgaan. Ik voel me erg alleen in het verdriet en weet niet goed hoe ik hem daarin moet betrekken. Hebben jullie tips?

Wat verdrietig zeg!


Ik ben geen baby verloren, maar wel in een hele heftige tijd door een ernstige ziekte bij mijn dochtertje. Wij gaan er beide ook anders mee om. Blijf vooral praten met elkaar, en het is niet heel gek om daar hulp bij te vragen.

Wij zijn ook om medische redenen een kind verloren tijdens de zwangerschap. Maar we zijn hier beide niet zoveel mee bezig omdat we ook een gezonde zoon hebben gekregen. Ik was zwanger van een tweeling. Wij gingen en gaan er beide anders mee om maar dat zorgt niet voor wrijving.

Is therapie niet iets voor jullie? Ik heb zelf rouwtherapie gehad en dat heeft me wel geholpen.

Geen advies, maar ik hoop dat jullie elkaar weer vinden en het samen kunnen verwerken.
Veel sterkte met jullie verlies!

Wat intens verdrietig Ella. Ik heb alleen ervaring met miskramen en dat vond ik al intens verdrietig dus ik kan me slechts half voorstellen hoeveel verdriet je moet hebben. Heb je wel begeleiding gekregen vanuit het ziekenhuis? Hoe ver was je zwanger?

Wat verdrietig El_la. Het is niet niets waar jullie nu door heengaan. 3,5 jaar geleden zijn wij ons zoontje verloren na 26 weken zwangerschap. Ik voelde me soms ook heel eenzaam in m'n verdriet. Wij gingen en gaan er ook op hele andere manieren mee om, het liefst alleen. Ik praat er met anderen heel makkelijk over, maar met m'n vriend vind ik dat lastiger. Ik wil niet dat als ik verdrietig ben, hij dat ook wordt. Een soort bescherming dus. Ik heb ook veel meer behoefte om even naar zijn grafje te gaan, m'n vriend heeft dat minder.

Het is heel lastig en heb niet echt tips, maar respecteer elkaars verdriet. Het mag er allemaal zijn. Voel je niet schuldig als jij je even goed voelt en hij slecht. En schaam je niet om hulp in te schakelen hiervoor. Voor mij/ons was het niets, maar wellicht voor jou/jullie wel. Of anders met lodgenoten. Het heeft mij erg geholpen het van me af te schrijven.

Het verdriet zal er altijd zijn. Jullie toekomstbeeld is weg nu. Daar moet nu iets anders voor in de plaats komen. Is jullie zoontje jullie eerste kindje?

Mijn man en ik gingen daar ook heel anders mee om met het verlies van onze dochter en ik heb me ook regelmatig alleen in mijn verdriet gevoeld. Rouwen doe je echt op je eigen manier en soms is het heel lastig om elkaar daarin te kunnen vinden. Het is zeker geen makkelijke tijd na zo’n verlies en ik hoop dat jullie elkaar erdoor heen kunnen helpen.
In mijn situatie wilde mijn man mij graag helpen, maar dat liet ik in eerste instantie maar weinig toe. Hoewel ik wist dat we het beste gedaan hadden voor onze dochter en geen spijt had van onze keuze had ik desondanks wel
last van een schuldgevoel. Natuurlijk was dat niet terecht, maar zo’n gevoel hou je nou eenmaal niet tegen. Pas toen ik mijn man betrok in die diepe gevoelens kon hij mij beter steunen en hoefde ik ook niet meer in mijn eentje te worstelen met die gevoelens. Kortom, blijf met elkaar praten. Ook al is dat heel moeilijk. Maar respecteer ook van elkaar dat je niet hetzelfde met het verlies om gaat,
Begrijp ik trouwens goed dat een nieuwe zwangerschap niet meer mogelijk is? Dat lijkt me ontzettend moeilijk. Ik weet niet goed wat ik daarop kan zeggen, maar wil je wel heel veel sterkte wensen. Wat een ongelofelijk verdriet hebben jullie te verwerken.

Wat ontzettend verdrietig dat jullie je kind zijn verloren en ook rouwen dat er geen kind meer zal komen. Ik heb geen specifieke tips maar wilde het ook niet lezen en wegklikken zonder even een hart onder de riem te steken.

Hier helaas zelfde situatie (ook een half jaar geleden zoontje verloren bij 24 weken zwangerschap) en ik herken wat je schetst. Ons hielp het heel erg dat de maatschappelijk werker vanuit ziekenhuis ook aangaf dat dit "normaal" is. Ieder verwerkt zijn verdriet op zijn eigen manier en daarnaast heb je eigenlijk helemaal geen ruimte voor elkaars verdriet.
Ik vind dit wel echt het eenzaamste tijd die ik ooit heb meegemaakt. Niemand snapt het echt (zelfs je partner eigenlijk niet, want die ervaart het ook weer anders). Lotgenoten contact helpt mij daarin wel en maatschappelijk werk dus vanuit ziekenhuis.

Dank jullie wel voor jullie lieve reacties. Verdrietig om te zien dat hier meer meiden dit onmenselijke verdriet hebben meegemaakt. Bedankt voor jullie openheid daarin. Om jullie vragen te beantwoorden; ik heb gelukkig een gezonde dochter van ruim 3,5 uit een eerdere relatie. Haar vader en ik hebben een goede verstandhouding. Tijdens haar zwangerschap ben ik ook al erg ziek geweest en heb ik zo'n drie maanden in het ziekenhuis gelegen. Mijn vriend heeft nog geen kindje van zichzelf, al zijn hij en mijn dochter heel close. Het is dus ook zijn wens die ik (of eigenlijk mijn lichaam) niet kan vervullen. Nog een keer zwanger worden zou in het gunstigste geval dezelfde situatie veroorzaken, maar er is een heel reële kans dat ik dat niet overleef. Naast het feit dat ik zelf graag verder wil leven heb ik ook de verantwoordelijkheid naar mijn dochter om er voor haar te zijn. Onze enige mogelijkheid om een kindje met onze genen te krijgen, zou via hoogtechnologisch draagmoederschap zijn. De wet- en regelgeving in Nederland maken dit helaas erg lastig. Maargoed, daarnaast zit ik op dit moment helemaal niet lekker in onze relatie. Ik ben druk aan de slag met een psychotherapeut om dit alles een plekje te geven, maar ik merk steeds meer dat het gebrek aan communicatie over ons zoontje me op begint te breken en ik weet niet goed hoe ik dat moet veranderen. Mijn vriend staat niet echt open voor hulpverlening, hij vindt dat hij het zelf kan en moet oplossen, daarin verschillen we van mening. Ik lees dat veel meiden de ervaring hebben dat het verdriet heel anders beleefd wordt, wat mij het meeste raakt is dat het er goed weken niet over kan gaan als ik het niet ter sprake breng. Mijn vriend vindt het moeilijk om er over te praten en lijkt er ook niet zo mee bezig te zijn zolang er niet over gesproken wordt. Voor mij geldt juist dat ik er heel veel mee bezig ben en dat ik de behoefte heb om er wel met hem over te praten. Dat botst en ik vind het heel lastig om te bepalen of dit tijdelijk is, of dat we als mens allebei zodanig zijn veranderd door dit verlies, dat we niet meer bij elkaar passen. Ik realiseer me dat dit niet het moment is om hierin beslissingen te nemen, maar ik voel me liever alleen als ik dat ook ben, dan wanneer ik samen ben. Los daarvan is er natuurlijk mijn dochter die ook heel erg aan hem gehecht is en die ik eigenlijk wil behoeden voor (nog) een scheiding. Het voelt als kiezen tussen twee kwaden. Heel verhaal weer maar het doet me goed om het even van me af te schrijven.

Alsof het onmenselijke verdriet niet genoeg is he.. krijg je dit er ook nog bij.

Ook dit herken ik wat je zegt. Mijn partner praat het er liefste ook niet over. Zoals de mw-er zei, mannen schoppen vaak liever tegen een voetbal. En dat maakt heel alleen want het liefste wil je zelf er veel over praten en delen, en als je dat doet levert het kribbige reacties op. Als je het fijn vind om met lotgenoten te praten dan is stichting lieve engeltjes (toch tuttebel?) Een goede. En als je fijj vind mag je mij gerust een pm sturen om samen contactgegevens uit te wisselen.

Wat een verdrietig verhaal Ella over het verlies van jullie zoontje. Watverdrietig dat jullie wens niet meer vervuld gaat worden. Ik heb geen ervaring hier mee, aar ik wil je heel veel sterkte wensen en ik hoop dat jullie toch weer tot elkaar komen.

Wat verschrikkelijk moeilijk voor jullie, Ella. Veel sterkte!

Klopt Siep, lieve engeltjes is een goed platform voor lotgenotencontact. Als je je daarop aanmeld kan je aan een besloten groep worden toegevoegd met mama’s die ook om medische redenen hun zwangerschap hebben beëindigd.

Ik herken veel van wat je schrijft. Mijn man is ook geen prater en ik moest zelf altijd beginnen over onze dochter als ik er iets over wilde zeggen. Dat vond ik ook erg lastig en dat maakte ook dat ik zelf graag alleen was en me afzonderde. Uiteindelijk zei mijn man dat ik liever alleen was dan samen bij hem en om eerlijk te zijn voelde dat ook wel een beetje zo. Achteraf denk ik dat ik dat ook wel een beetje nodig had om alles te verwerken en ook omdat prikkels in die rouw periode al snel te veel waren. Uiteindelijk hebben mijn man en ik een goede gesprekken gehad over mijn diepste gevoelens, dat ik het fijn vind als ze benoemd wordt, maar ook mijn schuldgevoel en mijn worsteling met betrekking tot onze keuze en ook het geloof. Hoewel onze dochter er fysiek niet is, is ze nu wel een meer rode draad in ons leven. We benoemen haar nu regelmatig en er zijn enkele speciale spulletjes die we ook zichtbaar in huis hebben.
Wat moeilijk dat je ook zoveel verdriet hebt voor het feit dat je de kinderwens van je vriend niet kan verwezenlijken. Heb je het verdriet dat je voor hem voelt wel met hem besproken? Juist als je dat zo moeilijk vind is het belangrijk om daarover te praten en hem te betrekken in wat er in je om gaat. Maar je kan ook vragen hoe hij ermee omgaat. Grote kans dat hij dat veel liever tegen jou zegt dan tegen een hulpverlener.
Mijn man wilde overigens zelf ook geen hulpverlening. Hij ging er ook een stuk makkelijker mee om en achteraf denk ik ook niet dat hij dat echt nodig had. Het is dus echt niet zo dat als je zo iets verdrietigs mee maakt je ook echt hulpverlening nodig hebt. Iedereen doet het echt op zijn eigen manier en de een dus met hulp en de ander kan het ook echt zonder doen. Zelf heb ik enkel wat gesprekken gevoerd met een dominee, maar verder wilde ik ook geen hulpverlening.

Ella, ik heb geen ervaring of advies maar wil jou en de anderen die een kindje verloren zijn, veel sterkte wensen met dit enorme verdriet. :-(

Bedankt voor de lieve reacties, ik ga zeker een kijkje nemen op dat andere platform. Tussen mijn vriend en mij gaat het gelukkig weer wat beter nadat het flink geknald heeft. Ik heb er weer vertrouwen in dat we er samen uit gaan komen en dat geeft wel een stukje rust. Aanstaande dinsdag zou mijn uitgerekende datum zijn, ik merk dat ik daar heel erg mee bezig ben, ik hoop dat ik daarna nog wat meer rust vind.

Fijn dat het weer wat beter tussen jullie gaat El_la. Het platform van lieve engeltjes heeft momenteel helaas wel wat problemen waardoor het al even niet werkt. Er wordt aan gewerkt, dus weet dat als het niet lukt om aan te melden dat het te maken heeft met technische problemen. De uitgerekende datum vond ik trouwens ook enorm lastig. Ik heb op die dag een kaarsje aangestoken om op die dag echt bij mijn dochter stil te staan. Veel sterkte deze komende dagen!