Welkom op Zeg maar Yes!

Mijn man en ik hebben beide kinderen van onszelf, we hebben geen kindje samen.
Mijn exman daarentegen, zijn vriendin had nog geen kinderen kreeg mijn dochter cadeau en is nu moeder geworden van een kindje samen met mijn ex.

Zijn hier dames die dat ook hebben? Je kreeg eerst de kids van je partner erbij en werd daarna moeder van een kindje samen met hem?
Heeft dit gevolgen gehad voor de gevoelens voor je bonuskind(eren)?

Dat was bij mij zo. Mijn gevoelens zijn niet veranderd. Wel merkte ik duidelijk dat ik echt moeder ben van mijn eigen kinderen en geen moeder ben/was van de dochter van mijn ex. Maar ze is wel echt een zus van mijn kinderen. En dat voelt meer als familie dan dat het daarvoor voelde. Dat ik me geen moeder voel of heb ik gevoeld van de dochter van mijn ex wil niet zeggen dat ik geen band met haar heb of dat ze geen onderdeel is van mijn leven. Want dat is ze wel. En juist omdat ze de zus is van mijn kinderen blijft ze ook altijd in mijn leven. Haar vader en ik zijn uit elkaar. Als wij geen kinderen hadden gehad, dan had ik haar waarschijnlijk een stuk minder gezien.

Maar ik denk dat mijn gevoelens niet heel veel zeggen over de gevoelens van de vriendin van jouw ex.

Ik heb ook eerst en bonuskind gekregen voordat mijn eigen jongens geboren werden.

Het heeft mijn gevoelens voor mijn mijn bonuskind niet veranderd, ik ben niet minder van hem gaan houden ofzo. Maar ik voel wel duidelijk het verschil tussen voorwaardelijke en onvoorwaardelijke liefde.

Wat ik het lastigst vind aan het feit dat hij de oudste is, is dat we met hem alles ontdekken wat betreft opvoeden en opgroeien. Ik heb me vaak schuldig gevoeld over bepaalde gevoelens naar hem toe en weet dat dan aan het feit dat we geen bloedband hebben. Pas toen mijn eigen kinderen een bepaalde leeftijd kregen of bepaalde streken gingen uithalen kwam ik erachter dat ik bij hen dezelfde negatieve gevoelens ervaar. Dat was voor mij wel echt een opluchting.

Ik denk dat je dit topic opent omdat je bang bent dat je dochter benadeelt zal worden doordat de partner van je ex nu zelf moeder is geworden. Ik denk dat ik je daarin wel gerust kan stellen hoor. Als de band tussen hun verder goed is, zal deze baby dat niet persé veranderen. Misschien wel juist het tegenovergestelde: dankzij de baby zijn jouw dochter en zij nu ook voor altijd verbonden met elkaar via de bloedband van de baby.

Dat omschrijf je mooi, Lady.
Dat is inderdaad ook waar mijn angst zit (kindje is trouwens ondertussen al 9 mnd).
Ik ben er natuurlijk niet bij, als zij bij mijn ex is, maar voor mijn gevoel (en vanuit de verhalen) komt ze vrij passief op me over. Ook richting mijn dochter.

HG, ik snap wat je bedoelt hoor, dat iedereen het anders ervaart. Maar ik was gewoon op zoek naar ervaringsdeskundigen oid, misschien beeld ik het me in.

Maar had je het idee dat ze minder passief was richting je dochter voordat ze zelf een kind kreeg.

Wat voor mij overigens wel gold toen ik net moeder was geworden, was dat ik genoeg had aan de zorg voor de tweeling. Mijn ex bracht zijn dochter dan mee (wij waren al uit elkaar) en liet die zorg toen aan mij over. Dat was teveel. Ik wilde in mijn verlof met de tweeling meeslapen en me terugtrekken. Hij deed weinig met zijn dochter waardoor zij aan haar lot werd overgelaten. Ik zag toen ook hoeveel ik eigenlijk altijd gezorgd had ipv hij. Dat werd toen wel duidelijk.

Ik weet niet of de volgorde verschil daarin maakt. Maar ik vind het verschil tussen eigen en bonus echt groot.
Je eigen is echt van jezelf, en bonus vind ik echt de opvoeding van een ander waar je het maar mee te doen hebt.
Qua bejegening of dingen mogen zal dat niet uitmaken. Wel maakt de leeftijd dat verschil, en ik denk dat de bonus hier daar vaak voelt alsof hij de bonus is, terwijl hij gewoon ruim 6 jaar jonger is dan die van mij.

Blijven lastige dingen. Maar wat daar is, zou ik daar laten. Als je dochter gelukkig is en daar graag heen gaat, zou ik er nu niks mee doen.

Hier ook eerst de kinderen van man in mn leven en daarna een dochter van ons samen.
Qua gevoel is er niks veranderd behalve dan dat je wel beseft dat een kind van jezelf toch anders is qua gevoel. Maar voor de kinderen voel ik ook anders als dat hun vader en moeder aanvoelen. Dus dat is ook prima denk ik.

Ik ben heel gek op de kinderen van mijn man en ze horen er helemaal bij en ze zijn de meest geweldige broer en zus voor hun kleine zus. Ze zijn zo lief en leuk met haar en zij is zo onwijs gek op ze. Daar geniet ik dubbelop van.
Wel voelt onze dochter als een verbindende factor voor mijn gevoel, ik voel ons allemaal nu meer als gezin dan voor dat ze er was.

Qua passief het zijn natuurlijk de verhalen van je dochter dus in hoeverre dat precies zo is is natuurlijk altijd lastig inschatten.
Ik probeer de kinderen van mn man overal bij te betrekken maar ze zijn nu wel op een leeftijd dat ze andere interesses hebben (ze kunnen heerlijk samen met haar bouwen en maken soms ruzie om het speelgoed van dochter ;-) maar aan de andere kant zijn ze ook groot nu en interesses als gamen).
Ik denk wel dat ik automatisch altijd meer naar mn dochter toe trek op de 1 of andere manier. Maar of dat komt omdat ze eigen is of nog meer afhankelijk was en is van mij durf ik niet te zeggen