Welkom op Zeg maar Yes!

Een paar jaar hebben we getwijfeld over het gaan voor een derde kind, althans ik wilde het wel, maar mijn vriend twijfelde. Uiteindelijk heeft hij zich pas geleden laten steriliseren omdat hij aangaf echt geen kind meer te willen. Rationeel sta ik daar achter, ik vind dat je beide een kind moet willen en wilde er anders niet voor gaan. Maar gevoelsmatig voelt het erg rot. Ik had nog zo graag een kindje erbij gehad. En tegelijkertijd vind ik ook dat ik blij moet zijn met de kinderen die ik al heb, want dat is niet vanzelfsprekend, en ik ben ook onwijs blij met ze. Maar juist doordat ik het zo leuk vindt met ze had ik graag nog een kindje gewild.
Is dit herkenbaar voor iemand? Zou zo'n gevoel slijten met de tijd?

Zonnetje ik denk dat je nu in een soort van rouwproces zit om het niet krijgen van een derde. Ik denk dat een heel logisch gevoel is als je zo graag nog een kindje wil. En dat gevoel mag er zijn, ook al heb je 2 gezonde kinderen. Iedere kinderwens moet serieus genomen worden, of het nou de eerste, de derde of de zevende is. Je mag dit voelen, vooral nadat jouw man gesteriliseerd is. Ik vond dat toen ook zo definitief.
Ik wil je heel veel sterkte wensen.

Heel herkenbaar hoewel het nog niet 100% zeker is voor ons. Maar vanwege allerlei redenen gaan wij er ws ook niet voor en dat doet me heel veel verdriet, ondanks dat ik denk te weten dat het de juiste keuze is.

En sinds wanneer is het ok om te vragen ‘hee en wanneer komt de derde??’ Echt random mensen vragen dat gewoon. Mensen die ik niet per se alle ins en outs wil vertellen ofzo.

Maar idd, het zal wel een beetje een rouwproces zijn waar we door heen moeten

Sterkte Zonnetje (en Zora).

Wij hebben op een bepaald punt ook gesprek gehad met de gynaecoloog waarin ze ons ook de spiegel voorhield dat het misschien niet meer zou lukken en hoe ver we wilden gaan voor een derde kindje. Dat maakte mij enorm verdrietig, daardoor kan ik ergens je verdriet voelen. Dat doet niks af aan hoe dankbaar je bent voor de kinderen die er wel zijn, dit gevoel gaat om het kind dat er niet is.

Voor mij is het ook heel herkenbaar.
Ik had ook graag nog een derde gewild. Maar helaas mijn man willde het niet en daar bleef hij bij. Lang heb ik het wel moeilijk gevonden.
Nu bij mij de 40 in zicht komt en het leeftijdsverschil in mijn ogen echt te groot zou worden, wordt het voor mij wel makkelijker.

Laatst hadden wij het er nog wel even over, ik vroeg hem, stel, wij hadden twee meiden gehad (inplaats van 2 jongens ) had je dan nog wel voor een derde door willen gaan? Hij gaf eerlijk toe, dan misschien wel. Hij vind het mooi om een stamhouder te hebben.
Toen werd ik wel een beetje verdrietig, zijn definitieve nee destijds zorgde er wel voor dat ik nooit meer zwanger zou zijn. En niet nog eens moeder zou mogen worden.

Maar ik ben gelukkig !! Twee zonen van (bijna) 8 waar ik enorm trots op ben!

Wat naar dat het zo voelt Zonnetje, is inderdaad misschien een soort rouwproces?
Myloon dat lijkt mij ook lastig dat het zo aan het geslacht afgehangen heeft.

Ik wilde vroeger altijd 3 kinderen maar na de 2e vond ik het een poosje zo heftig, daarna wel over nagedacht maar steeds het idee dat het leeftijdsverschil te groot werd. En ook wel dat ik het niet 100% wilde hoor. Nu zijn ze inmiddels 12 en 8 en zou het vanwege het leeftijdsverschil al helemaal gek zijn, ik hoef het ook niet heel perse meer maar definitief maken dmv sterilisatie man vind ik nog steeds heel definitief. We praten daar al 3 jaar over geloof ik. Ik kan mij voorstellen dat je Je daardoor nu verdrietig voelt.

Bedankt voor jullie reacties. Helaas dus herkenbaar voor een aantal meer. Ik hoop echt dat het gevoel met de tijd wat slijt, want nu het allemaal definitief is voel ik me er wel echt rot onder. Wel hebben we er veel over gesproken en heb ik voor mezelf wel het gevoel dat ik er alles aan gedaan heb om te proberen voor mijn wens te gaan en die wens duidelijk te maken aan mijn vriend, zonder daarbij mijn vriend over te halen en heb daarin zijn grenzen gerespecteerd.

Zelf geen ervaring maar ik vind het heel mooi hoe je die laatste zinnen typt. Het lijkt me heel moeilijk om daarin niet op één lijn te zitten en ik vind het dan ook heel knap dat jullie naar elkaar blijven luisteren en elkaars grenzen respecteren. Ik snap heel goed dat je daar een beetje om moet rouwen. Kan je daar ook met je vriend over praten?

Ik herken me volledig in wat je schrijft, mijn wens is ook nog zo groot! Mijn kinderen zijn al 10 en bijna 8, toen de jongste 2 was heb ik mijn wens voor nr 3 tersprake gebracht, mijn man gaf aan twijfels te hebben en wilde er nog goed over praten en nadenken. Inmiddels is hij blij dat het bij 2 is gebleven en ik dikwijls verdrietig dat er geen baby'tje meer is bij gekomen. Ook na zoveel jaar, het is gelukkig niet altijd aanwezig dat gevoel maar zo nu en dan ineens flink.

Ik neem mijn man ook echt niks kwalijk, de wens moet er bij beide zijn en behalve dat heeft hij hele goede andere redenen. Ik kan er dus vrede mee hebben maar verdrietig blijft het wel.

Na 4 jaar heb ik nog af en toe dat gevoel. Bv toen wij een huis vol keken en die liefdevolle grote families zagen. Ik had ook graag een groter gezin gehad maar mentaal kon ik dat niet. Nog een huilbaby en zoveel jaar zorgen had ik echt niet getrokken. Ik vind het nu al zwaar met een kind die meer zorg nodig heeft.
Maar verstand en gevoel gaan niet altijd samen en nog steeds heb ik af en toe het gevoel dat ik een paar kinderen mis. Ik hoef er echt geen 8 maar 3 of 4 had ik wel zo leuk gevonden.

Heel herkenbaar hoewel het nog niet 100% zeker is voor ons. Maar vanwege allerlei redenen gaan wij er ws ook niet voor en dat doet me heel veel verdriet, ondanks dat ik denk te weten dat het de juiste keuze is.

Dit geldt ook voor ons.
De tweede is nog een baby en ik heb ook nog wel een aantal jaar, daarom voelt het voor mij nog niet zo definitief. Probeer nu m'n toekomstbeeld erop aan te passen dat het bij twee kinderen blijft, maar ik heb zo lang anders in m'n hoofd gehad, dat ik het me gewoon nog niet echt voor kan stellen en het moeilijk vindt.

Heel herkenbaar hoewel het nog niet 100% zeker is voor ons. Maar vanwege allerlei redenen gaan wij er ws ook niet voor en dat doet me heel veel verdriet, ondanks dat ik denk te weten dat het de juiste keuze is.

Dit geldt ook voor ons.
De tweede is nog een baby en ik heb ook nog wel een aantal jaar, daarom voelt het voor mij nog niet zo definitief. Probeer nu m'n toekomstbeeld erop aan te passen dat het bij twee kinderen blijft, maar ik heb zo lang anders in m'n hoofd gehad, dat ik het me gewoon nog niet echt voor kan stellen en het moeilijk vindt.

Fijn dat je nog een tijdje hebt voordat je het echt definitief ‘moet’ besluiten. Ik heb op zich nooit een beeld gehad vroeger per se van 3 kinderen maar blijkbaar hebben de zwangerschappen en baby’s bij mij echt iets losgemaakt wat nu wel maakt dat ik dat graag nog een x zou meemaken. Other than that Ben ik echt heel gelukkig met mijn gezin en hoef ik ook niet per se 3 kinderen haha 🙃

Dit geldt ook voor ons.
De tweede is nog een baby en ik heb ook nog wel een aantal jaar, daarom voelt het voor mij nog niet zo definitief. Probeer nu m'n toekomstbeeld erop aan te passen dat het bij twee kinderen blijft, maar ik heb zo lang anders in m'n hoofd gehad, dat ik het me gewoon nog niet echt voor kan stellen en het moeilijk vindt.

Fijn dat je nog een tijdje hebt voordat je het echt definitief ‘moet’ besluiten. Ik heb op zich nooit een beeld gehad vroeger per se van 3 kinderen maar blijkbaar hebben de zwangerschappen en baby’s bij mij echt iets losgemaakt wat nu wel maakt dat ik dat graag nog een x zou meemaken. Other than that Ben ik echt heel gelukkig met mijn gezin en hoef ik ook niet per se 3 kinderen haha 🙃

Haha ja bij mij/ons dus het omgekeerde 🙈

Ik herken het heel erg dat accepteren dat er geen derde komt bijna als een soort rouwproces voelt. Ik had heel graag 3 kinderen gewild. Moeder worden was van jongs af aan mijn grootste wens. Maar ook wij kregen te maken met omstandigheden (oa erfelijke afwijking) die die wens minder vanzelfsprekend maakten en sterk heeft beïnvloed. Ik ben heel dankbaar en gelukkig met de twee prachtige dochters die we gekregen hebben. Die 3e gaat er echter niet meer komen. Mijn hoofd weet dat, we hebben die keuze gemaakt en uitgesproken en ik denk en voel ook wel dat dat de juiste keuze is (geweest) gezien de omstandigheden. Maar het voelt nooit 100% zonder twijfel, ik had het heel graag nog 1 keer mee willen maken en dat geeft wel verdriet. Heel stom, maar ik heb bijvoorbeeld ook lang moeite gehad met het feit dat ik tijdens de zwangerschap van jongste echt ervan overtuigd was dat dat nog niet de laatste was en dat ik al die bijzondere momenten dus ook niet als laatste keer beleefd en afgesloten heb.

Voor mezelf merk ik dat ik hier lang, in fases, echt veel moeite mee heb gehad. De vragen over of en wanneer er bij ons een derde kwam heb ik ook jarenlang af en aan gehoord en vond ik heel confronterend. Nu zijn die vragen minder. Het leeftijdsverschil wordt groter, waarbij ik gelukkig ook de positieve kanten zie van wat oudere kinderen / meer vrijheid en niet meer opnieuw die babytijd etc door. Maar als vriend zou zeggen dat hij een sterilisatie wil laten doen zou ik weer tranen met tuiten huilen en dat nog veel te definitief vinden. Hoofd en hart staan hierin dus nog altijd niet 100% op dezelfde lijn.