Welkom op Zeg maar Yes!

Hoe was dat bij jullie de wens voor een tweede kind? Ik ben voor mijn gevoel net een beetje bijgekomen van mijn horror zwangerschap en de moeilijke start met onze zoon. Maar bij ons zit er helaas enorme tijdsdruk omdat mijn eileiders er op mijn 38e uit moeten en ik bijna 36 ben.

Heb je altijd al geweten dat je twee kinderen wilde of was het eerder omdat je de oudste een broertje of zusje gunde? Ik neig meer naar het tweede. Ik heb geen wens voor een tweede op dit moment maar voel wel de druk om een keuze te moeten maken. Ik kan niet nog wat jaren wachten.

We hebben nu zo’n makkelijk kind en ik ben bang dat de tweede een huilbaby zal zijn of een moeilijke slaper.

Hoe ging dit bij jullie? Hoeveel leeftijdsverschil hebben jullie kinderen?

Ik kan me voorstellen dat het bij jullie dubbel voelt en dat je er een bepaalde druk achter voelt. Misschien helpt het om te denken dat elke keuze goed is. Als jullie besluiten voor een tweede te gaan is dat goed en leuk voor L maar ook in vele opzichten leuk voor jullie natuurlijk. Maar als jullie toch besluiten het bij één te houden is dat ook goed, zolang het zelf maar goed voelt.

Hier voelde het nog niet compleet na één. De kinderwens, m'n grootste wens, was vervuld maar het voelde nog niet echt als ons complete gezin. En toch hebben we wel getwijfeld. We hadden een lekkere flow, ons zoontje was inderdaad ook een hele makkelijke baby. Een behoorlijk pittige peuter echter dus ik zag (en zie 😅) juist meer op tegen die tijd weer. Maar ik dacht wel echt jeetje twee keer zo'n makkelijke baby kan vast niet. Maar zie hier, onze tweede baby is echt nóg veel makkelijker dan onze eerste. Echt de chillste baby ooit. Die gaat echt compleet mee in onze flow en het voelt nu wel echt als een gezin voor ons.

Maar dat gezegd hebbende vond ik het wel best een lastige keuze hoor. En ik was er best heel lang niet klaar voor. De wens voor de tweede was er dan misschien wel op de achtergrond maar ik voelde me er nog niet klaar voor. Daarom hebben we best lang gewacht. Er zit nu 3.5 jaar leeftijdsverschil tussen. Ikzelf vind dat eigenlijk heel prettig. Ons zoontje is echt een hele lieve grote broer. Zo pittig als hij kan zijn, zo zachtaardig en verzorgend is hij naar z'n kleine zus.

Ik heb eigenlijk altijd geweten dat ik 2 kinderen wilde. Toen mijn oudste dochter geboren was vond ik het allemaal enorm heftig en had ik niet meer echt een diepe kinderwens. Wel wilde ik gewoon een broertje of zusje voor dochter en vond ik 1 kind ook gewoon te weinig of zo. Dat ik een tweede wilde stond vast, maar was dus wel gebaseerd op een andere wens.

Wat lastig dat er bij jullie tijdsdruk speelt en je dus niet rustig je gevoel en emotie af kunt wachten. Lijkt me een heel lastige beslissing.

3,5 jaar gaan wij niet redden. 3 jaar lijkt me een mooi leeftijdsverschil qua zelfstandigheid bij de oudste. Op zich voelt het nu wel compleet en zie ik ook in mijn directe omgeving hoe hectisch kinderen heel kort op elkaar kan zijn. We hebben buren met 3 kids onder de 3 😱. De horror haha.

Wanneer merkte jij Marin dat 1 niet compleet voelde?

Er zat bij ons al wel druk op überhaupt een kind krijgen omdat mijn arts steeds zei dat ik er op tijd mee moest beginnen. Gelukkig hebben we hierin ons gevoel gevolgd en niet naar de arts geluisterd. Dan had ik nu al een kind van 7 gehad.

Het voelde voor mij na een kind ook nog niet compleet. Eigenlijk heel snel al. Na zoon voelde het wel compleet en wij zouden absoluut geen derde willen.
Het was echt een gevoel.

Wanneer merkte jij Marin dat 1 niet compleet voelde?

Het leefde voor mij een beetje naast elkaar. De wens voor twee was er eigenlijk altijd wel al, ook als je 't me vroeger gevraagd had. Maar toen zoontje er eenmaal was, ontstond juist een beetje het gevoel van is het zo niet goed, zijn we zo compleet? Uiteindelijk was het gevoel dus van niet. Maar we hebben het zeker gevoeld hoe we over één kind dachten.

Ik moet zeggen dat ik altijd twee kinderen wilde, maar na de geboorte van onze zoon was mijn kinderwens eigenlijk wel vervuld. Ik vond het goed zo, ook door omstandigheden natuurlijk. Toch wilde ik snel door voor een tweede, tevens door omstandigheden. Vooral mijn vriend had nog een grote wens en ik merkte erg aan mijn zoon dat hij graag een grote broer zou zijn. Ik vond het dus zielig voor hen als we het bij 1 zouden houden. Sta er ook achter hoor, maar ik voel me ook erg compleet met enkel mijn zoon. En eerlijk, ik heb ook wel getwijfeld omdat ik me af vroeg of ik wel weer zou kunnen voelen naar een tweede toe. Mijn liefde voor onze zoon is zo groot. Maar iedereen zegt dat dat wel goed komt, dus daar ga ik maar van uit.

Zielig als hij alleen zou blijven vind ik het niet. Mijn vriend is ook enig kind en vind ik niet zielig 😆. Maar ik denk wel dat L het leuk zou vinden om een broertje of zusje te hebben. Maar om nou een kind op de wereld te zetten om je andere kind een plezier te doen.

Ik heb nooit getwijfeld over de wens voor een tweede kind. Wel wist ik niet precies wanneer. Eerste kind werd een jaar lang elke nacht meerdere keren wakker en mijn moeder werd erg ziek, ik voelde toen echt geen ruimte voor een tweede. Mijn zoon werd steeds makkelijker en ik kreeg wat meer rust (had ook wat dingen veranderd met het oog op de toekomst, andere baan dichterbij huis, minder uren). Toen ontstond er wat ruimte en we wilde ook weer niet heel veel jaar ertussen. De knoop doorhakken voelde ik gevoelsmatig al wat langer dat het oké was maar verstandelijk gezien moest ik wel even een drempeltje over. Nu zit er 2 jaar en 8 maanden tussen en dat is heel fijn vind ik!

Hier nooit een wens gehad voor een tweede. We hebben de tweede wel echt alleen gekregen om dochter 1 een broertje/zusje te kunnen geven. Ik hoop dat ze wat aan elkaar hebben. Nu, maar ook zeker als ze volwassen zijn. We hebben hier ook geen neefjes of nichtjes en het is ook nog maar de vraag of die er komen. Ik gunde mijn dochter familie. Er zit wel 4,5 jaar tussen, maar oudste is dol op haar kleine zusje.

Bij ons is de tweede gekomen omdat de wens voor nog een kindje net zo groot was als voor de eerste. De tweede was een huilbaby dus dat was wel pittiger dan bij de eerste. Tussen de eerste en de tweede zit ongeveer 2,5 jaar.
Nu is de derde onderweg en dat is ook weer omdat de wens voor een derde kindje er was. Die is er de afgelopen jaren wel vaker geweest maar we vonden het nooit tegelijk het goede moment, nu wel. Tussen de derde en de andere twee zal 10 en 12 jaar leeftijdsverschil zitten.

Ik had vantevoren geen wens voor een specifiek aantal, ik wilde graag moeder worden. Na de geboorte van de oudste heb ik lang geroepen dat ik dat nooit meer zou doen, de bevalling was hel en ze bleek met 6 maanden een nierafwijking te hebben, waar we maanden mee bezig zijn geweest. Toen ze 1,5 was, kwam er eindelijk wat rust en toen kwam de wens voor een tweede. Dat het er geen 2 onder de 2 moesten worden, hadden we in onze omgeving al gezien 😇 toen we ons klaar voelden om ervoor te gaan, was het ook meteen raak. De kinderen schelen ruim 2,5 jaar.

Mijn tweede bevalling was een nog grotere hel dan de eerste en de jongste was/is een slechte slaper en een stuk temperamentvoller dan zijn grote zus. Hij is nu net 2 en ik heb het gevoel dat het eindelijk makkelijker wordt. Al durf ik het nog niet echt uit te spreken, want dan ben ik bang dat het weer minder gaat 🙈 ik heb emdr gehad voor het verwerken van de bevalling en ik loop nog bij de psycholoog omdat ik de buien van mijn zoon slecht trek, er zit een soort trauma van alle gebroken nachten en het vele huilen.

Dat klinkt allemaal niet als reclame voor een tweede, maar ondanks dit alles ben ik zo blij met mijn twee kinderen. Ze zijn gek op elkaar, ze kunnen ook echt leuk samen spelen en de oudste is heel erg zorgzaam. De jongste heeft zijn buien, maar het is zo leuk om zo'n compleet ander karaktertje te zien opgroeien. Dus zo anders dan zijn zus en toch ook zo lijkend op ons. Hij heeft zijn geheel eigen manieren om dingen duidelijk te maken en hij leert ook dingen op een ander tempo dan zijn zus. Hij is motorisch veel sterker dan zijn was op die leeftijd bijvoorbeeld, maar praat daarentegen een stuk minder. Hij houdt er ook erg van als iedereen bij elkaar is en geniet van mensen om zich heen. Ik kan niet meer zonder hem, zonder ze allebei!

En wat Luisa zegt, heeft ook wel een rol gespeeld. We wilden een broer/zus voor de oudste. Ik ben niet super close met mijn broer en zus, maar wat was ik blij dat ik ze had tijdens de ziekte en het overlijden van mijn vader. We staan wel voor elkaar klaar en dat was voor mij dus ook een bevestiging dat we praktisch ook een goede keuze hadden gemaakt.

Oh dat lijkt me ook een rotgevoel als er een soort tijdsdruk op zit, Fantine.

Ik heb altijd een plaatje in m’n hoofd gehad van meerdere kinderen (of heel specifiek 3). Direct na de eerste hadden we het er ook vrij snel over hoeveel leeftijdsverschil ons leuk/ideaal leek. We wilden beiden een klein leeftijdsverschil (leuk voor de kinderen en voor ons sneller door de tropenjaren). Ben na 9 maanden ofzo weer gestopt met de pil en alles op z’n beloop gelaten. Tussen 1 en 2 zit nu 1jr en 9 mnd en dat bevalt ons heel goed. Nu zijn ze ook beide heel makkelijk en slapen goed (dat kan dus!), dus dat wel natuurlijk.

Er was dus zeker een wens voor een tweede, maar die was ergens ook wel vrij rationaal ipv een gevoel van ik wil NU nog een baby! Tweede gup is nu nog maar 6 maanden, maar we gaan het idem weer zo proberen voor een derde haha.

Oh mij verhaal staat er wel wat stom na die van Niekske. Nouja moraal, je weet nooit hoe een tweede uit gaat pakken, maar denk dat het een vrij veilige aanname is dat je er weer ontzettend van zal houden.

Ik zou nu al graag voor een tweede willen gaan maar mijn man is er nog niet over uit. Onze dochter is nu 9 maanden. Mijn man vond de eerste 4/5 maanden best pittig, en soms ook echt niet leuk. Nu ze ouder wordt en volop kruipt en zelf gaat optrekken en staan en hij echt bewust met haar kan spelen vind hij het alleen maar leuker worden. Hij miste gewoon de hechte band met haar toen ze nog zo klein was. Die band voelde ik meer omdat ik natuurlijk langer thuis ben geweest vanwege verlof, borstvoeding gaf, en ze eigenlijk altijd op mijn borst in slaap viel, en bij mijn man vreemd genoeg nooit.

Ik voel een lichte druk qua leeftijd vanwege mijn man, die is "al" 41. Ik weet dat het bij mannen niks uitmaakt maar toch vind ik het leuker als mijn man nog niet te oud is als de tweede komt. Maarja wat is te oud, dat weet ik zelf ook niet zo goed. Zelf ben ik 34 en wil ik het liefste ook niet te oud zijn bij een tweede.

Lichte twijfel over een tweede heb ik soms ook nog wel, ik herken heel erg wat Fantine zegt. Onze dochter is ook echt supermakkelijk en een heel lief kind. Ben ook bang dat de tweede echt een drama huilbaby wordt
Dus ja.... hier ook echt lastig!

Ik heb me hier heel wisselend over gevoeld. Een lange tijd voelde ik heel erg dat 1 genoeg was. Maar na 1,5 jaar ofzo ging ik toch steeds meer nadenken over nog een kind. En de wens werd wel steeds sterker. Begin dit jaar besloten we anticonceptie los te laten. En ik ben nu net zwanger. En al die tijd nog steeds wel wisselend in gevoel geweest. Ene moment sterke wens voor nog een kind en teleurstelling bij een menstruatie en andere moment dacht ik echt het is goed zo. Vorige maand dacht ik dat laatste nog (en een dag later weer een sterke wens voor wel). En nu lig ik ‘s avonds in m’n bed en denk ik soms o no wat hebben we gedaan. Maar dat had ik bij de zwangerschap van m’n dochter ook en het is goed gekomen.

Eigenlijk moet ik dit topic helemaal niet openen want ik heb de tranen alweer in mijn ogen staan.

Maar goed om je vraag te beantwoorden wij hebben een hele grote wens voor een tweede kindje. Ons gezin voelt niet af. Daarnaast gun ik mijn dochter ook een broertje of zusje. Ons idee was om 3/3,5 jaar tussen onze dochter en een tweede te hebben. Helaas is dat (na twee miskramen) niet gelukt en hoop ik heel erg dat voordat mijn dochter 5 jaar is we een tweede kindje zullen krijgen/ in verwachting zullen zijn. We gaan het zien:)

Toen ik na het medisch traject zwanger raakte, en heel erg ziek geweest ben heb ik geroepen nee nooit meer! Het was goed zo...
Maar ik gunde hem ook een broertje of zusje, dus vanaf dat hij een jaar was besloten om er toch weer voor te gaan. Want als het weer lang zou duren.... maar toch had ik steeds mijn twijfels, zou het dan niet te kort op elkaar zijn. Zou ik wel genoeg van een 2e houden etc etc.
Van mij mocht er best een jaar of 4 tussen zitten, nou inmiddels is hij 3 en 3 maanden, en zijn we alweer ruim 2 jaar bezig in het ziekenhuis voor een broertje of zusje....
(Misschien luistert mijn lichaam wel naar dat ik ooit geroepen heb laat er maar 4 jaar tussen zitten )

Wij hebben lang getwijfeld over een tweede. Ons gezin voelde af na de komst van onze zoon.
Ook met in ons achterhoofd het medische traject en na de bevalling een nieuwe postnatale depressie.

Maar toch bleven we het er samen over hebben, en gunnen we onze zoon een broertje of zusje en ons hart was nog te groot voor een tweede.
Op mijn verzoek hebben we hulp gekregen bij 'de keuze', vanuit de fertiliteitskliniek in het ziekenhuis. Dat heeft wel rust en vertouwen gegeven en voor ons uiteindelijk de doorslag gegeven om het aan te durven.

Er zit 4,5 jaar tussen als de jongste in februari geboren wordt.

Ik wilde altijd een groot gezin. Na de eerste wel de wens voor een tweede. Ook leuk voor de oudste dacht ik. Er zit 2 jaar en 3 maanden tussen. We hebben de eerste 8 maanden een hele onrustige baby gehad en vanaf dat ze 10 maanden is, zijn we in een achtbaan beland omtrent haar ziekte en alles. Ze is nu 2 jaar en 3 maanden en sinds de zomervakantie vindt de oudste de jongste leuk. En spelen ze best veel samen, zonder continue gejank.

De wens voor een derde is er niet. Of wel, maar zeker niet realistisch.

Hier komt hoogstwaarschijnlijk geen tweede.
Medisch gezien zitten hier wat risico's aan en mijn man staat daar niet achter. Hij heeft de baby tijd echt als verschrikkelijk ervaren.
Nu ging het bij ons wel om een vroeggeboorte/operatie/ groeiachterstand/ niet willen drinken ...
Het was ook enorm pittig en zelf kijk ik zeker op het eerste half jaar negatief terug.
Maar zoals mijn zoontje, zo wil ik er wel 10 haha.
De angst voor complicaties is gewoon te groot.
En hij is al 5,5. Hoe ouder hij wordt hoe minder zin ik nog heb ik in een baby.
Maar toch, af en toe voelt het nog niet compleet.

Mijn tweede is trouwens ook echt heel makkelijk. Deels karakter denk ik maar ik ervaar alles ook veel minder heftig dan bij de eerste, dat speelt ook mee denk ik in dat gevoel.

Lastig dat je een tijdsdruk voelt, ik moet wel zeggen baby’s zijn zo veranderlijk, een maand later kan alles er weer zo anders uitzien. Positief of negatief. Ik zou het gewoon over een paar maanden nog eens bekijken. Ik zou na 7 maanden lichamelijk ook nog geen nieuwe zwangerschap aan willen gaan, ik was pas na 1.5 jaar echt geland (speelde ook andere redenen mee). Luister vooral ook naar je gevoel.

Ik ben zwanger van de tweede en we doen dit 100% voor zoon, zodat hij broertje of zusje krijgt. Als ik dit hardop zeg tegen mensen zeggen ze vaak: ‘maar ach, voor jullie toch ook leuk?’ Maar uh nee, haha. Ik wilde dat ik bovenstaande uitspraken kon zeggen als ‘het voelt niet compleet’ of ‘ik wilde een groot gezin’. Realiteit was dat onze zoon absolute hel was het eerste jaar. En tweede jaar was ook psychisch zwaar met al zijn aanvallen en de zorg erom. Nu is hij 4 en alles is goed en alles is rustig en man en ik zijn weer onszelf, en nu gaan we onszelf het weer allemaal aandoen. Onze ervaring met baby’s is dat ze non stop huilen en niet slapen het eerste jaar, en we weten heus rationeel dat dat het nu niet weer hoeft te zijn, maar daar gaan we vanuit.

Maar we doen het zodat de 2 kinderen later samen beslissingen kunnen maken of roddelen over hun ouders. Kan zijn dat ze elkaar niet leuk vinden maar dat is dan aan de kinderen zelf. Ik durfde pas rond 3e levensjaar van zoon hierover na te denken maar na klote lichamelijke miskraam werd ik lang niet zwanger.

Mocht deze zwangerschap niet lukken, willen we over adoptie nadenken. Alleen is dat een lang proces.

Ik had eerder wel dat ik graag een tweede zou willen maar inmiddels totaal niet meer. Het is goed zo. Ik zit nu in de situatie waarbij ik J alles kan geven wat hij nodig heeft en heb zelf nog heel veel vrijheid. Sinds hij naar school is is hier veel meer rust. Het is goed zo. J heeft 2 halfzusjes bij zijn vader dus weet wel hoe het is om broertjes of zusjes te hebben.

Als ik dit hardop zeg tegen mensen zeggen ze vaak: ‘maar ach, voor jullie toch ook leuk?’ Maar uh nee, haha.

Ik hoop zo dat jullie tweede ervaring met een baby anders is en dat je over pakweg twee jaar zegt dat het meeviel en dat je ook zelf hebt genoten van de babytijd.

Wij hadden trouwens ook wel echt heel sterk dat we 'm een broertje of zusje gunden. Met name voor later. En ik merkte met name dat het niet compleet was omdat als ik dacht aan vakantiefoto's in de toekomst ik twee blonde koppies (liefst een jochie en een meisje) voor me zag. ✅