Welkom op Zeg maar Yes!

Het feit dat ik een groot verantwoordelijkheidsgevoel heb ten opzichte van mijn kinderen dat is me niet vreemd. Maar ze zijn nu een week weg, en ik merk dat ik heel relaxed ben en ontspannen. Niet dat ik nou een zenuwenpees van een moeder ben die de hele dag gestressed rond loopt. Maar ik ervaar wel altijd een gevoel dat ik het moet regelen/oplossen/voor moet zorgen.

Gisteravond had ik met een vriendin afgesproken, het is echt laat geworden maar ik heb de hele avond zo rustig bij haar gezeten, geen een keer het gevoel gehad ik moet naar huis want morgenochtend dan weer dit en dat. Ik was me er heel bewust van en heb op de terugweg hier wel over nagedacht.

Ik ga heus wel eens eens een avondje weg als ik oppas heb of als mijn partner thuis is. Maar als ik oppas heb dan wil ik toch op tijd terug want ik wil het niet te laat maken voor de oppas. Als ze ergens logeren dan vind ik dat ik ze de volgende dag toch wel op tijd moet ophalen want wil de oppas er niet mee belasten. ( het is mijn gevoel de oppas zegt hier niks over) Het gevoel op tijd thuis te zijn heb ik niet als mijn partner thuis. En toch is het me gisteren opgevallen dat ik ook dan niet zo ontspannen ben zoals ik gisteravond was. Het grootste verschil is gewoon dat de kinderen er niet zijn en ik niet hoef te zorgen/te regelen of iets. Maar ik zou best wat vaker dat echt ontspannen gevoel willen ervaren. Nogmaals ik ben niet gestressed maar ik sta wel constant "aan".

Is er iemand die het herkent? Iemand die tips heeft hoe ik niet altijd "aan" sta? Of is dit gewoon wat er bij hoort als je kinderen hebt/ of misschien zoals ik vaak alleen de zorg regelt.

Ik herken het niet. Wel fijn dat je nu kan ontspannen.

Ik denk vooral dat het komt omdat ik ze met een gerust hart kan achter laten. Mijn vriend en ik zijn goed op elkaar ingespeeld. Als ik vertrek of hij voor iets dan hoeven we geen ‘overdracht’ ofzo te doen.

Ooit wel eens met een groep een weekend weg geweest (dus zonder vriend en kinderen) en ik merkte dat al die meiden die mee waren aan het appen waren met hun partner. Over de kinderen, hoe laat ze wat moesten doen, welke kleren die kinderen aan moesten over het eten.

Ik herken het wel. Ik heb dat ook en helaas geen tips. Ik sta ook altijd aan. Maar ik sta er meestal ook alleen voor door mijn man zn werk en in het weekend is het vaak dat mijn man klusjes rondom het huis doet en ik alsnog zwemles en alles. Op zondag is het wel gezinstijd maar dan doen we ook niets bijzonders. Maar dan zorg ik alsnog dat ze omgekleed zijn, de spullen voor school klaar liggen enzovoorts.

Dus ik lees even mee

Ik probeer daar enorm voor te waken om altijd aan te staan nu ik een kind heb. Ik ben ook nog mezelf buiten mijn nieuwe rol als moeder. Mijn vriend is zelfs al een paar dagen alleen met hem geweest en ik nog niet haha.

Wat maakt dat jij de zorg vaak alleen regelt? En waarom vul je dingen voor de oppas in terwijl je helemaal niet weet wat hij of zij denkt?

Ik herken het ook. Heb het gevoel dat het iets beter wordt nu ze ouder worden (zijn nog maar 0 en 2), maar dat weet ik niet zeker (want ze zijn nog maar 0 en 2). Ik doe niet de meeste zorgtaken, nu vaak 50/50 en lange tijd heeft m'n vriend de meeste zorgtaken gedaan. Voor mij heeft het daar niet mee te maken. Laat ze met een gerust hart bij m'n vriend en ook bij meerdere oppassen achter.
Ik denk dat het vooral met m'n persoonlijkheid te maken heeft. En ook met die van m'n dochter. Als zij er is sta ik sowieso helemaal aan, en ben in m'n achterhoofd altijd veel bezig hoe haar dag/weekindeling te managen. Ik hoop dat dit komt doordat we een slechte start hebben gehad destijds, maar ze is sowieso vrij intens.
Met zoon heb ik dit allemaal vanaf het begin al helemaal niet zo omdat hij veel relaxter is.

Ik ben pas een half jaar moeder maar ik herken het he-le-maal. Geen tips vanuit mij, die moet ik ook nog vinden/krijgen.

Hugo dat snap ik best met een kleintje van een half jaar.. ik had toch ergens wel gedacht dat het minder zou worden nu die van mij dit jaar 10 worden :-)

Fantine ik ben ook meer dan een moeder. Dat gevoel heb ik ook niet dat ik alleen maar moeder ben. Ik ga uiteten met vriendinnen, ik ga naar feestjes (voor corona) Ik doe echt genoeg leuke dingen zonder mijn kinderen. Maar het is het gevoel dat altijd bij mij hangt ofzo.

De reden dat ik de zorg vaak alleen regel komt door het werk van mijn vriend. Is al jaren zo, niet altijd fijn maar aan de andere kant dat is wat het is en we zijn het gewend. In de vakanties dan is het wel anders hoor, al merk ik ook dat het gevoel me dan niet helemaal los laat. Los van het feit dat ik ze echt met een meer dan gerust hart bij hun vader laat :-) dat is echt geen probleem.

Ik heb dat ook (heel erg). Ik denk dat het komt omdat ik het alleen doe. En voor jou omdat je het grotendeels alleen doet. Als je de zorg echt deelt en er samen voor staat dan voelt de verantwoordelijkheid vast meer gedeeld. Waardoor je het ook meer kan loslaten.

Ik heb geen tips, want ik heb precies hetzelfde!

Ja heel herkenbaar hoor. Je moet ook niet vergeten dat het ook gewoon heel intensief is wat je doet. Je staat altijd aan voor die meiden omdat jij hun hoofdverzorger bent. Je staat er bijna altijd alleen voor en dat is gewoon zwaar. En het ís ook een verantwoordelijkheid. Dus ik vind het niet gek. Ik denk ook niet dat het erg is. Maar wat wel een goede realisatie is, is dat je dus niet erg goed kunt ontspannen als je voor ze zorgt. Wil je meer ontspannen? Ook als je de zorg alleen draagt? Of is het een idee om wat meer voor jezelf te doen als je vriend wel thuis is? Of juist proberen wat vaker een oppas te regelen als hij er niet is, zodat je dan dus ook kunt ontspannen en niet de hele tijd aan hoeft te staan. Ik vind het ook niet gek dat je je schuldig voelt naar de oppas. Het zit zo in je systeem om voor hen te zorgen. Maar maak gebruik van je netwerk als je het nodig hebt. Dat is niet erg.

Ja ik herken dit wel heel erg. De enige keer dat ik dit niet heb ik als beide kinderen bij m'n ouders zijn en ik vrij ben maar dat gebeurt niet zo vaak. Ik ben me er heel erg van bewust dat het zo is maar ook iets waar ik me wel bij neergelegd heb. Man heeft dit niet op dezelfde manier als waarop ik dit heb en daar kon ik me altijd heel druk om maken maar dat doe ik niet meer want dat kost alleen maar meer energie.

In jouw geval zou ik proberen los te laten dat je je druk maakt om de oppas. Misschien van tevoren afspreken dat je ze bijvoorbeeld pas op een bepaalde tijd op komt halen zodat je tot die tijd echt kunt ontspannen omdat je weet dat ze je nog niet verwachten.

Ik sta er alleen voor maar heb niet perse het gevoel dat ik altijd aan sta. Ik zorg dat mijn dochter op tijd op bed ligt en de avond is van mij. Ik ben ook niet perfect in het huishouden ofzo, dat scheelt wellicht haha. Maar goed, dat van die oppas herken ik dan weer wel. Je wilt een ander niet te lang met je kind belasten. Ik haal haar ook altijd vroeg op. Laatst bracht een kennis haar dochter bij me en ik had helemaal geen tijd afgesproken. Om 13:00 zijn we maar richting de speeltuin gegaan en toen appte ze eens wat we aan het doen waren. Ik zei dat we in de speeltuin waren, toen kreeg ik een appje terug zo van "chill, dan Netflix ik nog even verder". Ik was echt verbaasd haha! Maar goed, nu weet ik dat van haar en spreek ik dus wel een tijd af. Wellicht kun je dat ook andersom doen? Als je bv liever tot 00:00 ergens wilt kunnen zijn dan kun je je oppas van te voren vragen of dat een probleem is. Dan weten jullie beiden hoe of wat. Verder zou je inderdaad eens wat vaker oppas kunnen regelen of je vriend vragen.

Ik heb dit helaas alleen 's nachts. Mijn man hoort echt niets. Ik ben er jaloers op dat hij zo diep slaapt.
Uiteraard als hij wakker wordt gaat hij er direct uit. Maar ik hoor het eerste kraakje van de vloer al.

Salome, haha dat is herkenbaar, ik word altijd wakker :-)

HG misschien is dat het ook wel, omdat ik het dus ook grotendeels alleen doe.

Dronkentaart, meer oppas regelen hoeft denk ik niet, ik doe genoeg. En zoals jij aangeeft als ze hier in bed liggen is de avond in principe van mij. Maar ja ook dan denk ik wel.. dit kan nog en dit en dat moet ik nog regelen.