Welkom op Zeg maar Yes!

Mijn kind heeft het moeilijk op school. Gelukkig heeft deze school er wel aandacht voor en zit er hulp op. Maar uit de gesprekken blijkt gewoon echt dat hij het moeilijk heeft en weinig aansluiting vindt. Zoals hij thuis is, zo is hij op school niet. Of die ruimte is er in het onderwijs niet. Ik kom steeds met zo'n rotgevoel uit de gesprekken. Vooral het contrast met mijn dochters is zo groot. Daar zijn ze lovend over. Zinnen als "het is een verrijking om 'naam kind' in de klas te hebben. Maar bij mijn zoon beginnen ze met een paar positieve dingen als hij is heel creatief en soms laat hij bijzonder knap inzicht zien, maar daarna gaat het weer de kant op dat hij weinig aansluiting heeft, als hij in groepjes moet werken zich helemaal terugtrekt, niet laat zien wat hij kan of weet, blokkeert en wegdroomt. Wel opgaat in zijn eigen spel, maar niet opgaat in taakjes. En nu heeft hij dus thuisonderwijs gehad van mijn moeder en dan blijkt dat hij het wel allemaal kan en zelfs leuk vindt. Maar op school komt het er niet uit. Ik maak me daar zo'n zorgen om. Hij is pas 6. En het gaat nu al zo moeizaam, ik hoor nu al elke keer dat hij niet voldoet. En dan moet hij nog de hele basisschool door en dan nog een middelbare school. Voor mij is het thuis een heerlijk kind. Heel fantasierijk, heeft altijd ideeën in zijn hoofd, en heel veel interesse in (specifieke) dingen. Daar gaat hij helemaal in op. Hij is lief en empathisch. Eigengereid. Ik loop thuis vrijwel nergens tegenaan. Maar op school dus wel.

Is dit voor iemand herkenbaar? Wat heb je gedaan? Wat heeft school gedaan?

Ja ik herken het.

We zijn verhuisd en naar een nieuwe school maar door Corona kan ik nog niet zeggen of het beter gaat.

Nu ze ouder worden wordt het aan de ene kant lastiger (kinderen worden harder) maar ook makkelijker want hij kan zich beter uitdrukken en we kunnen gerichter met hem werken aan bepaalde sociale situaties.

Sorry ik kan niet heel veel bijdragen behalve dat ik je gevoel 100 procent herken (ook wat betreft de voorbeeldige dochters) en daarom dit topic volg voor evt tips.

Herkenning is al zo fijn. Ja die voorbeeldige dochters maken het contrast zo groot. En het is zo pijnlijk om dan na een lovend gesprek te horen dat je andere kind zoveel punten van aandacht heeft. Terwijl ik ze alle drie even geweldig vind.

Maar zijn het echt punten van aandacht, in de zin van dat hij dingen 'fout' doet? Zou het niet zo kunnen zijn dat hij nog altijd dicht slaat op school doordat hij vervelende ervaringen heeft gehad op de vorige school, dat dit gedrag voort komt uit een enorme angst en onzekerheid? Wat natuurlijk super verdrietig is, maar waar wel hulp voor te krijgen is. Wat geeft de huidige school zelf als handvaten?

Niet fout doet, maar waarin hij niet voldoet aan het schoolse systeem. Het zou kunnen dat hij door de vervelende ervaringen sociaal nog niet goed mee komt en dat dat nog moet groeien. Maar het probleem is wel groter dan dat. Ze proberen hem wel te helpen. Ze geven hem een stoplicht, zodat hij kan aangeven als hij zich niet fijn voelt en hulp van de juf nodig heeft, maar dat hij ook kan aangeven dat hij wel fijn aan het werken is. Het vraagt van hem, nu al met 6 jaar, enorm veel aanpassingsvermogen in zijn gedrag en interesse. Dat kost hem moeite/ vindt hij niet fijn. En hij moet nog zoveel jaar naar school.

Zo verdrietig. Wel fijn dat hij iets meer de ruimte krijgt op de nieuwe school maar nog niet genoeg zo te lezen.
Waarom lukt het thuis wel en op school niet? Komt dat puur door het groepswerk? Of de veilige omgeving? Zou het mogelijk zijn om op school ook meer individuele taakjes te krijgen?

En ik kan me voorstellen dat het een groter probleem is dan alleen de negatieve ervaringen van de vorige school (dat zal ongetwijfeld mee spelen). Dit zit in zijn karakter en de school is er niet op ingericht. Dus ik kan me je zorgen goed voorstellen. De school zal misschien moeten kijken hoe ze de lessen voor hem zo goed mogelijk passend kunnen maken maar ook hij zal moeten groeien in leren leren op een wijze die misschien niet 100 procent bij hem aansluit. En is heel veel gevraagd van een zesjarige.

Misschien kan je proberen zijn leerstijl op papier te zetten, dus echt goed kijken naar hoe en waar hij van leert en hoe zich dat uit bij hem. En dan dat bespreken met de juf. Waarschijnlijk zit het hem in kleine dingen die voor hem zo eigen zijn en waar hij in vast loopt. Misschien kunnen ze er wat mee. Ik help het je hopen.

Ik herken het ook wel van mijn zoon. Nog op ander niveau natuurlijk (hij is pas 3) maar krijgt ook extra begeleiding op de peuterspeelzaal omdat de juffen hem soms niet goed begrijpen in z'n fantasiewereld, zich terugtrekt en wegdroomt, en zijn gedachtengang waarin hij vast zit en nog niet goed uit kan stappen (wat in driftbuien bij hem resulteert want hij heeft helemaal nog niet het cognitieve vermogen om er op een andere manier mee om te gaan). Hij loopt ook echt vast af toe. Heel zielig ook.

Ik kan met heel goed voorstellen dat je hiermee zit! Maar wat ik nog niet teruglees (misschien lees ik er overheen) is hoe je zoon het zelf vindt. Mijn broertje was op school ook een beetje een buitenbeentje. Werd gelukkig ook wel geaccepteerd in de groep, maar daar bleef het bij. Ná de middelbare school is dat echt helemaal goed gekomen. Maar dat is vooral gelukt denk ik doordat hij er zelf niet mee zat. Anderen vonden misschien we, dat hij niet in de groep paste of niet tot zijn recht kwam, maar hij had er zelf helemaal geen problemen mee. Ook als hij nu terugkijkt op zijn schooltijd heeft hij er geen last van. Ik denk dat ik er als zus meer last van had dat hij, in mijn ogen, een beetje overal buiten viel.

Hiermee wil ik jouw gevoel niet bagatelliseren hoor, want ik snap heel goed dat jij een vervelend gevoel overhoudt aan zulke gesprekken.

Hg ik herken dit heel erg. J is iets jonger dan jouw zoon maar geloof wel dezelfde groep. J zit nu in groep 2. Ik heb daar ook al meerdere keren gesprekken met de juffen gehad. J heeft ook veel fantasie, denkt op een hele andere manier als de meeste kleuters. Bij J is er inmiddels ook een heel team opgezet van de juf een orthopedagoog, de ib’er, iemand van het sociaal wijkteam. J heeft alleen wel het tegengestelde van jou zoon. Hij is namelijk heel druk en aanwezig. Daarnaast is het een enorme beelddenker en leert hij top-down ipv bottom-up zoals het hele systeem in elkaar zit. In het laatste gesprek is ook aangegeven dat school het eigenlijk ook niet zo goed weet wat ze er mee aan moeten. En dan zitten we inderdaad pas in groep 2. Gelukkig vind ik wel veel herkenning bij mensa. Zowel ex als ik zijn hb getest dus we houden er wel rekening mee dat J en grote kans heeft op behoorlijk intelligent zijn. J heeft een grote interesse in het menselijk lichaam en psychologie. Dat gaat natuurlijk op het niveau van een kind maar hij weet dat dan ook naar zichzelf te koppelen.

Ik snap dus heel goed hoe je je voelt. Zeker omdat je dit gevecht in je eentje aan moet gaan. Want ik ga er even van uit dat je ex het hier ook af laat weten.

Wat verdrietig en wat moet jij je daar naar om voelen. Lijkt me heel erg om je kind zo te zien.

Wat rot om te lezen. En wat fijn dat deze school wel aandacht ervoor heeft.
Het klinkt inderdaad alsof school niet aansluit bij zijn behoeften. De eerste vraag die bij mij opkomt als ik dit lees is of het niveau van het schoolwerk passend is bij jouw zoon. Is daar al eens naar gekeken? Of kun je daar zelf een inschatting van maken? Wat merkt jouw moeder als ze met hem werkt? Heb je een idee waarom het dan wel lukt? Deels waarschijnlijk omdat hij zich veilig voelt bij haar, maar zijn er nog andere dingen? Biedt zij bijvoorbeeld de stof op een andere manier aan?

Als jouw zoon bijvoorbeeld cognitief gezien al verder is in zijn ontwikkeling dan leeftijds-/klasgenootjes is het helemaal niet gek dat hij op school wegdroomt of afhaakt tijdens de lessen. Dan heeft hij een heel ander aanbod nodig. Zowel in de manier van aanbieden als voor het inhoudelijke stuk. Ook kan de aansluiting vinden met leeftijdsgenoten dan heel lastig zijn en zorgen voor een gevoel van onveiligheid.

Ik weet natuurlijk op basis van deze informatie niet of het hiermee te maken heeft en wil je ook absoluut geen (verkeerde) richting op sturen. Maar misschien heb je er iets aan en had je nog niet in deze richting gedacht. Eigenlijk sluit dit bericht een beetje aan bij het stuk waarin Minx de herkenning ziet.

Bedankt voor de reacties en ook herkenning. Fijn om op zo’n manier in gesprek te gaan met andere moeders die ook dit soort gesprekken voeren op school. En dan lees ik ook wel dat het zomaar opgelost is. Dat voel ik nu ook al wel geloof ik. Even wat antwoorden:

-

Hoe vinden jullie dat school er mee omgaat? Behalve het steeds bespreekbaar maken?

Hoe gaat het thuis? Loop je dan ook tegen dingen aan?

Misschien een idee om met school en een speciaal onderwijs school samen om tafel te gaan zitten, wie weet kunnen kleinere klassen en meer stimulatie hem helpen? Is nu met de Corona situatie vast niet gemakkelijk, maar anders dit jaar uitzing3n en voor volgend schooljaar een speciaal onderwijs school? Verder geen ideeën, veel succes.

Ik vind dat er aan mijn kind passend onderwijs moet worden geboden. Dat is ook het hele idee van passend onderwijs. Er is geen reden/ of aanwijzingen voor sbo of so.

Ik zou op dit moment ook zeker niet inzetten op overstappen naar het speciaal onderwijs. Dat zal school als het goed is ook niet zomaar voorstellen en daarbij kan dat ook niet zomaar, zonder dat school kan aantonen dat er alles aan gedaan is om passend onderwijs te bieden en dit niet gelukt is. Uitleg:

Scholen werken samen in samenwerkingsverbanden om alle leerlingen passend onderwijs te kunnen bieden. Je zou kunnen nakijken of navragen hoe het ondersteuningsprofiel van deze school is. Daarin staat beschreven hoe zij de basisondersteuning, binnen school, voor elke leerling regelen (denk aan extra ondersteuning door de leerkracht, een remedial teacher, etc.). Dit wisselt per samenwerkingsverband. Als dit niet voldoende is voor een kind kan een school extra/meer gespecialiseerde ondersteuning aanvragen, met expertise van buitenaf. Wat die extra ondersteuning inhoudt verschilt ook weer per samenwerkingsverband/schoolbestuur (bijvoorbeeld een orthopedagoog die betrokken wordt). Voor de leerlingen die ook extra ondersteuning krijgen, maakt school een ontwikkelingsperspectief, waarin de onderwijsdoelen voor die leerling worden beschreven. Dit stemt school af met jou als ouder.
(Pas als dit alles onvoldoende oplevert en school samen met ouders tot de conclusie komt dat school geen passende ondersteuning kan bieden wordt er een toelaatbaarheidsverklaring aangevraagd om een kind aan te melden voor speciaal onderwijs. Maar nogmaals: op basis van de informatie die ik hier lees lijkt me dat nog niet aan de orde.)

Hollygolightly: Ik weet niet waar in bovenstaand verhaal jullie je nu bevinden. Je geeft namelijk aan dat er al hulp betrokken is op school. Fijn dat er ook een traject gaat starten met een kinderpsycholoog. Hopelijk geeft dit nog wat meer inzicht en helpt het jullie verder.

Er zijn al een boel zinnige dingen genoemd hierboven. Vraag me inderdaad net als Leda af of er al een arrangement vanuit het samenwerkingsverband is aangevraagd. Dan komt er eerst iemand je kind in de klas observeren en onderwijsbehoeften vaststellen en dan kan er van daaruit bekeken of en hoe school aan die onderwijsbehoeften kan voldoen. Ben even kwijt of het hiervoor nodig is dat de school zich handelingsverlegen verklaart. Met onze oudste zijn we ongeveer halverwege dit traject gekomen, omdat er al gelijk na het vaststellen van zijn onderwijsbehoeften duidelijk was dat school hier, hoe welwillend ook, niet aan zou kunnen voldoen. Toen we dit hele traject in gingen met school was er overigens al een diagnose, dat zal misschien ook wel verschil maken.

Als het ‘probleem’ hem met name in het anders leren zit en hij verder gewoon gelukkig is en sociaal-emotioneel goed meekomt met leeftijdsgenoten, is democratisch onderwijs trouwens misschien ook interessant om te onderzoeken.

Succes met alles, het is echt naar om je zo zorgen te maken om je kind.

Bedankt! Ik ben door mijn werk erg goed op de hoogte van swv en eventuele weg naar so of sbo. Topic was meer hoe je er mee omgaat als je kind in het schoolse systeem niet tot z’n recht komt. Maar het er wel mee moet doen.

Ik vind gewoon verdrietig dat hij in deze periode blij is, leert en zich ontwikkelt. Opgaat in interesses, leergierig is en blij. En dat straks op school weer gesprekken volgen, waarin ik weer hoor dat hij teruggetrokken is en weinig interesse toont in stof. Dingen anders wil aanpakken. En dat blijft gewoon zo, denk ik.

Heb je op school al uitgesproken wat die gesprekken met jou als ouder doen? Ik kan me zo voorstellen dat zij misschien denken constructieve gesprekken met jou te voeren, terwijl jij ze heel anders ervaart. Ik vind dat je in zo’n geval dan best mag benoemen wat dat met jou doet.

Ik heb zelf het idee dat passend onderwijs in de praktijk een vrij holle term is. Bij de meeste basisscholen is het toch vooral ‘one size fits all’ en zijn de mogelijkheden om het onderwijs aan te passen aan individuele onderwijsbehoeften behoorlijk beperkt. Maar goed, lang niet overal is het een optie om naar een school die wel bij het kind past qua methodes te switchen en dat maakt het behoorlijk lastig. Want het voelt niet goed om je kind proberen ‘om te vormen’ zodat hij in de verwachtingspatronen van school past, terwijl je zijn unieke manier van naar dingen kijken en leren zelf juist waardeert.

Bedankt! Ik ben door mijn werk erg goed op de hoogte van swv en eventuele weg naar so of sbo, maar dat is niet aan de orde. School benoemt steeds wat hen opvalt, geven op sociaal-emotioneel vlak extra begeleiding. Maar onderzoeken hem niet. Dat ga ik zelf in werking zetten, omdat ik nu al twee jaar terugkrijg dat mijn kind op school zich terugtrekt en weinig aansluiting vindt/ anders is. Topic was meer hoe je er mee omgaat als je kind in het schoolse systeem niet tot z’n recht komt. Maar het er wel mee moet doen.

Oké, ik snap het! Het onderwerp gaat me aan het hart, dus ik kan nogal erin opgaan als ik zoiets lees ;) Fijn dat je zelf op de hoogte bent van de soorten ondersteuning die school kan bieden en het klinkt alsof je de goede stappen zet voor je zoon. Ik zou daar zelf op basis van jouw verhaal nu ook op inzetten: verder onderzoek door een orthopedagoog of kinderpsycholoog.

Ik begrijp je verdriet (en gevoel van onmacht?) overigens heel goed. Hopelijk vind je nog wat herkenning en fijne tips in dit topic!

Hoe vinden jullie dat school er mee omgaat? Behalve het steeds bespreekbaar maken?

Hoe gaat het thuis? Loop je dan ook tegen dingen aan?

Ik vind het lastig. Wij hebben nu enkele gesprekken gehad en vorig jaar was het minder een issue en nu werd er ineens een heel team opgezet. Ik heb in het laatste gesprek ook aangegeven dat ik in het klaslokaal helemaal gek word van alle prikkels die er zijn. Er hangt zoveel alles in felle kleuren en alles door elkaar. Daar word dan doodleuk opgezegd ja zo zit het huidige onderwijs nou eenmaal in elkaar. Verderop in het gesprek ja we weten het eigenlijk niet zo goed. Dat maakt het wel complex je geeft iets heel concreets aan waar wellicht ook meer kinderen last van hebben maar dat wordt dan afgeschoven op zo is het onderwijs nou eenmaal.

Daarbij merk ik inderdaad dat j ander gedrag laat zien en richting onderpresteren gaat. Vorige week wilde hij de tekst die hij geschreven had nog van een tekening knippen omdat het niet mooi genoeg was. Ik heb er binnen mijn netwerk ook al gesprekken over gehad en het idee is wel dat het voor ons sowieso lastig gaat zijn om een goed passende school te vinden.

Holly, wat ontzettend verdrietig om te lezen. Het moet je moederhart breken in dit te moeten aanhoren en te moeten aanzien.

Wat als eerste bij mij opkomt, na het lezen van je verhaal: is jouw zoon misschien hoogbegaafd? En dan het daardoor niet goed de aansluiting kan vinden en niet op het ‘normale’ schoolniveau kan presteren, omdat hij op een heel ander denklevel zit?

Bedankt voor de reacties. Zowel echt op inhoud, maar ook de eigen ervaringen en het medeleven.

Minx dat lijken me ook moeilijke gesprekken. En moeilijk om te zien dat hij gaat onderpresteren. Volgt er verder onderzoek? Maak jij je veel zorgen en werk je thuis met hem?

Marin, enerzijds fijn dat de extra begeleiding er is, maar als ouder wil je liever dat dat niet nodig is. Herken je de dingen ook in de thuissituatie?

Ik heb soms ook de indruk dat er maar weinig marge is voor andersdenkenden. Dus dit is het kader van wat er in het onderwijs van kinderen wordt verwacht daar binnen moeten ze leren, presteren, ontwikkelen en tot bloei komen. En als dat dan niet lukt door karakter of leerwijze van het kind dan volgen de gesprekken, de begeleiding. Allemaal gericht om mee te draaien in het systeem. En veel minder gericht op het kind. Want in het geval van mijn zoon is er niet echt iets aan de hand. Cognitief niet, maar ook qua gedrag niet. Hij is gewoon een beetje anders. In fantasie, interesse en manier waarop hij leert en dingen benadert. Ook erg introvert. En dan trek je je terug in coöperatieve werkvormen en laat je niet heel veel zien bij taken die echt je interesse niet hebben.


Goede tip om aan te geven hoe ik die gesprekken ervaar. Ze beginnen altijd met iets positiefs. Van goh hij is zo creatief in zijn denken en doen, maar vervolgens gaat het zo. We willen graag dit en dat zien, maar dat doet hij niet. Of soms laat hij dit zien en dan denken we nu is hij er maar de volgende dag lijkt hij geen interesse te hebben. En dan komt er een opsomming wat ze verwachten en wat hij dan wel en niet op specifieke momenten doet. Want op andere momenten laat hij het dan wel zien.

Wat verdrietig om te lezen. F. heeft het soms ook moeilijk op school en met haar gaan we nu starten met kinderoefentherapie. Misschien is dat nog iets om naar te kijken, wij hebben dat advies van school gekregen met een praktijk erbij.