Welkom op Zeg maar Yes!

Dat is best wel een dingetje toch? Zelf ben ik er nog niet aan toe maar mijn kind dus wel. Wij wonen op een woonerf dus dat is wel fijn maar in het midden staan ook huizen waardoor ik haar niet altijd kan zien. Ik vertrouw haar wel maar ik vind het gewoon nog eng met auto’s, water, krokodillen enz. Mijn man vindt dat ik haar vertrouwen moet geven en haar moet laten gaan. Ze is 5.5 en vindt het superleuk. Zelf zit ik met een verhoogde hartslag of in de tuin of sta voor het raam. Hoe ging/gaat dat met jullie kinderen?

Toen hij 5.5 jaar oud was. Hij mag niet de straat oversteken van ons, alleen via de stoep naar de speeltuin die naast het huis van onze buren ligt ( maar ik dus niet kan zien vanuit de woonkamer, wel vanuit de slaapkamer). Ik had hem het liefst nog langer thuis gehouden maar mijn man vond dat het wel kon, beetje hetzelfde als bij jullie dus. Mijn man kreeg wel gelijk, het gaat heel goed. In het begin gingen we om de beurt elke 10 minuten wel even kijken maar nu durf ik het wel langer los te laten. De ouders in de buurt kennen hem ook, dat vind ik ook wel een prettig idee.

De afspraken die we met hem gemaakt hebben is dat hij niet bij andere mensen naar binnen mag gaan zonder dat wij het weten, dus als hij bij iemand gaat spelen komt hij dat eerst vragen en lopen we even mee om te overleggen met die ouders. En hij mag dus niet de straat oversteken, ( wij wonen aan een straat waar je de wijk verlaat en dus best wat auto's rijden) en alleen op de stoep of in de speeltuin spelen.

Mijne zijn 6 en 4 en het mag niet vanwege auto’s. Als ze aan het spelen zijn, gaan ze op in hun spel en horen ze (vooral elektrische auto’s) niet aankomen. En ik vind dat automobilisten onvoldoende opletten. Mijn zoon zou ook op ontdekkingstocht kunnen gaan. Daar kan je afspraken mee maken, maar die vergeet hij nog weleens als hij opgaat in zijn spel. Ik ken jouw dochter en de verkeerssituatie niet. Daar hangt veel vanaf denk ik.

Mijn dochter is net 5 en voor mij voelt het ook nog als een heel ding.
Wij wonen op een hofje met aan 3 kanten een uitgang via een trap naar beneden. Aan 1 kant kom je dan bij water en 1 kant een hele drukke weg. Het voelt nog niet relaxed.
Ik laat haar weleens alleen, maar maak dan hele duidelijke afspraken en check af en toe wat ze doet en waar ze is.
Van de week was ze een keer alleen buiten en had ze aangebeld bij haar vriendinnetje. Daarvoor moest ze 1 van de trappen af. Die moeder had toen gezegd dat ze bij haar tante was en ze zou haar appen of ze kwam spelen.
Dus mijn dochter was weer naar boven gegaan en op het hofje gaan spelen.
Maar toen ik 5 minuten later buiten ging kijken, vond ik haar nergens.
Ik kreeg het al helemaal benauwd.😟
Was ze dus beneden, onderaan de trap, aan het wachten op haar vriendinnetje.

Ik denk vooral dat zij er wel aan toe is, maar ik nog niet. En dat ik het steeds meer moet loslaten ofzo. Het gaat ook heel vaak wel goed namelijk. Zo lastig! Dus ik hoor graag positieve ervaringen😀

Ow dat vind ik ook een moeilijke. Hier sowieso nog lang niet want er is geen speeltuin in de buurt waar ze veilig naar toe kunnen.

V (4) speelt alleen buiten met nog twee meisjes (4&7). We hebben afgesproken waar ze heen mag: de zandheuvel aan de overkant van de straat en bij hun of ons in de tuin/binnen. Als ze bij hun naar binnen gaat moet ze het komen zeggen. Dat doet ze heel braaf. Zelfs als ze even daar naar binnen wil om te plassen komt ze het zeggen.

J speelt vanaf dat hij 4,5 is buiten. Alle kinderen hier in de buurt spelen buiten. Hij weet tot hoe ver hij mag. Het is jammer dat hier zoveel auto’s in de straat geparkeerd staan want anders konden ze ook goed op straat spelen.
Ik had het er laatst met mijn moeder over en zij wonen in een hele mooie open straat waar geen auto’s staan. Wij speelden daar vroeger altijd op straat want als er dan een auto komt ben je beter zichtbaar. Ik zou vooral goed naar de situatie kijken, de hoeveelheid auto’s die er rijden enz. Het kan daardoor dus heel goed zijn dat J tegen de tijd dat we een ander huis vinden niet meer alleen naar buiten mag of juist meer vrijheid krijgt.

Dat maakt ook een verschil inderdaad, Minx.
En wij wonen dicht bij het centrum van een stad.
Veel drukte en verkeer in de buurt.
Aan de andere kant van ons blok is een koffieshop en er zwerven nog weleens wiet rokende types rond in de buurt.

Het lijkt me inderdaad echt kind- en situatiegerelateerd.

Voordat we verhuisden woonden we in een autoluw straatje. Daar mocht mijn oudste vanaf afgelopen zomer, toen ze 4,5 was, weleens zelf spelen met buurkinderen. Die kinderen waren alleen ouder en mochten verder, dus de afspraak met mijn dochter was dat ze dan naar huis kwam. Dat deed ze gelukkig ook.

Nu hebben we een groot binnenplein achter ons huis met een paar speeltoestellen en een voetbalveldje, waar geen verkeer komt. Zodra ze hier een beetje gesetteld is mag ze daar gerust alleen spelen van mij, met de afspraak dat ze op het plein blijft. Ze is nu ruim 5.

Heel fijn als je zo’n veilige speelomgeving hebt. Ik woon in een oude dorpskern. Daar heb je alleen de oude straat. Dus geen stoep of fietspad. Dus kinderen spelen op de straat waar auto’s, fietsers en voetgangers gebruik van maken. Ik woon in doodlopende straat en dat lijkt veilig. Maar aan het eind van de straat zit een bedrijf en daar komen veel bestelbusjes voor en die rijden hard en houden weinig rekening met spelende kinderen. Ook staan er veel auto’s geparkeerd op de straat waardoor je spelende kinderen ook minder goed ziet. De straten eromheen hebben ook geen stoep of fietspad en daar rijdt ook nog sluipverkeer. Het ziet er romantisch uit een oude dorpskern maar het is levensgevaarlijk.

Wij wonen in een rustige woonwijk in een dorp. Mijn oudste mocht voor het eerst alleen buitenspelen toen hij 6,5 was. Hij had zijn horloge om en wist hoe laat hij thuis moest zijn. Daar hield hij zich netjes aan. De jongste is bijna 6 en mag soms met hem mee, maar dan lopend (de oudste gaat als hij alleen is wel op de fiets op spacescooter) en naar de speeltuin. De speeltuin is hier vlakbij maar we hebben er geen zicht op.

Ik vind het nog wel iedere keer spannend hoor.

Laatst was er een man, die wij kennen maar de kinderen niet, die alle kinderen in de speeltuin en ijsje wilde geven. Toen zijn mijn kinderen, met die man, naar ons toegegaan om te vragen of zij ook een ijsje mochten. Daar was ik heel blij om.

Nou wil ik toch weer verhuizen. Ik denk dat voor kinderen heel fijn is om zelf buiten te mogen spelen.

Het is inderdaad kind afhankelijk. Als S zo'n 'ik ben nergens bang voor' meisje blijft, dan mag zij echt niet met 4 alleen buitenspelen. Met V kunnen we al best lang goede afspraken maken, waar ze zich aan houdt. Ze mogen niet op straat overigens, veel bouwverkeer. Als alles af is kan dat prima, want uiteindelijk doodlopende straat. Daar kijk ik wel naar uit!

Ik denk dat dat bij ons nog heel lang duurt. We wonen weliswaar aan een doodlopend stuk maar we zitten zo dicht op een grote weg. Eén voetbal die verkeerd schiet en je hebt hele grote auto ongelukken. En laat staan als een kind de weg op schiet.
Vlak bij ons is een nieuwbouwwijk en daar lopen we wel eens (er is ook een speeltuintje) en dan zie je echt jonge kinderen al buiten spelen. Ik zie daar toch de meerwaarde wel van in hoor. Maar ja daar wonen we nou eenmaal niet.

Wat goed Patsy dat de kinderen naar je toe kwamen.

Wij wonen in een doodlopend hofje, dat is een zijstraat van een rustige weg. Onze oudste mag in ons hofje alleen spelen, maar hij mag het hofje niet uit. Er wonen hier helaas geen andere kindjes, dus hij is dan wel echt alleen, maar met zijn fiets of wat stoepkrijt vindt hij het heel leuk om alleen buiten te spelen.

Echt alleen eropuit naar een speeltuintje in een nabij gelegen woonwijk durf ik voorlopig nog niet aan, ook al is het hier qua verkeer heel rustig. Ik denk misschien pas vanaf een jaar of 7?

Wij wonen in een kindvriendelijke rustige wijk waar alleen auto's komen met mensen die daar wonen of moeten zijn. Onze oudste mag sinds hij 4,5 is alleen buitenspelen. Er wonen hier ook klasgenootjes van hem. Hij mag alleen het kleinste rondje fietsen. Een rondje van 200 meter waar ook een speeltuintje zit. Verder mag hij nog niet. Als hij bij een buurkindje/klasgenootje wil binnenspelen dan komt hij eerst vragen of dat mag. Eerst vond ik het loslaten heel spannend maar inmiddels is hij soms zo 1,5 uur weg en vind ik het helemaal prima en leuk voor hem!

Sinds kort speelt de oudste wel eens alleen buiten. Eigenlijk is het dan altijd rondjes om het blok fietsen, dat gaat in de tuin natuurlijk niet zo lekker. Hij houdt zich netjes aan de afgesproken ruimte en ik zie hem regelmatig langs het huis voorbij schieten bij zijn rondje. Bij mijn ouders gaat hij ook alleen op een speelpleintje spelen, die kunnen we bijna helemaal overzien vanuit het huis.

Onze kinderen mochten in onze vorige woonplaats vanaf 6 en 8 af en toe alleen naar buiten. Ik vond het doodeng. Ze reden daar regelmatig alsof het een racecircuit was, inclusief stoepje meenemen om de binnenbocht te kunnen pakken... Fietsen werden van kinderen (door andere kinderen) af gepakt...

Nu we hier op het dorp wonen gaan ze veel meer alleen op pad. Zeker de oudste van ruim 11. Ook alleen op de fiets naar vriendinnetjes. Al hebben we hier ook wel wat rotjeugd wonen maar die worden door andere bewoners wel in de gaten gehouden. Er is hier veel meer sociale controle.

Verschilt denk ik ook hoe je kind is. Vanaf 3,5/4 mocht ze hier alleen naar de speeltuin die aan het achterpad grenst. Dan keek ik wel rond de 5 minuten even. Door haar beperking kan ze niet ver lopen en ook niet snel (een van de weinige voordelen op die leeftijd ;) ) We wonen heel gunstig in een kinderrijke woonwijk met doodlopende straten. Inmiddels is ze 8 en gaat ze haar gang, ik kijk rond het half uur/uur even uit het raam of ik haar zie (ik kan een speeltuin zien) en de weet dat ze niet naar het water mag en daar vertrouw ik haar ook in. Als ik haar niet zie, ga ik niet meteen zoeken of kijken, dan kijk ik een kwartiertje later nog eens.
De jongste is een ander verhaal, die is 2 en de poort moet op slot, anders gaat ze er vandoor en is watervlug. Zij is alles wat haar zus niet was, luistert voor geen meter, vind alles leuk. Ik denk dat zij met 3/4 nog niet alleen naar buiten kan.

Hier mag ze naar de speeltuin als de oudere kindjes uit de straat met haar meegaan. Zijn die er niet, dan mag ze in de straat spelen zodat we haar vanuit het huis kunnen zien. We hebben ook de afspraak met haar dat als ze bij iemand gaat spelen, ze eerst langs ons komt. Dat gaat tot nu toe heel goed, dus we vertrouwen haar ook.
Ze speelt sinds ze een jaar of 3,5/4 is zo buiten.

Hier beide vanaf 3,5. Toen nog geen uren hoor haha. We wonen niet aan een straat, er zit alleen een stoep tussen het huis en de speeltuin. Ik kan ze gewoon horen vanaf de bank.

Zijn ook doorgaans erg gehoorzame kids en geen auto's of water hier.

Mijn kinderen waren 5/6 toen ze alleen op het pleintje aan het einde van de straat mochten spelen. Zoon was de eerste. Die neemt regels heel letterlijk. Dus die kwam me halen als zijn bal twee stoeptegels verder lag dan dat hij mocht komen. Dat was even wennen toen dochter buiten ging spelen want die moest ik overal vandaan plukken. Maar ik moet zeggen dat ze onze vorige wijk niet zo leuk vonden om buiten te spelen omdat er niet zoveel kindjes waren om mee te spelen.
We zijn een paar maanden geleden verhuisd en dochter leeft hier helemaal op. Uit school vandaan blijft ze buiten en pas als we gaan eten komt ze thuis. Ze gaat de hele wijk door, gaat naar het bos enz. Zoon is niet zo'n buitenspeelkind.

Pfoe ik vind t al spannend dat mijn dochter alleen zou gaan spelen bij vriendjes/vriendinnetjes van de opvang..
Ze kreeg gisteren weer een uitnodiging om te spelen maar alleen vind ik echt nog te vroeg.
Vorig jaar toen ze 2.5 was kreeg ze al kinderfeestje en speeluitnodiging 😬

Wij hebben geen speeltuin in onze straat (wel een straat verderop, en 3 straten verderop - maar dan moeten ze een drukke weg over), maar wel een stoep voor en een brandpoort achter. Onze kids kunnen zo dan dus wel een rondje maken lopend, of op de fiets/step/hooverboard/spacescooter. Het buurmeisje woont 3 huizen verderop en is alleen te bereiken over de stoep aan de voorkant. Dat doet mijn oudste (dat rondje dus) vanaf dat ze denk ik 3,5/4 jaar is. De jongste idem dito. Sinds eind van de zomer, de jongste was toen 5,5 mogen ze naar het speeltuintje verderop en een straat verder dus ook fietsend of iets een rondje maken (scheelt wel, vrienden van ons wonen in die straat weer op de hoek, en aan de andere hoek wonen hun ouders die mijn kinderen ook kennen, en waar ze aan mogen bellen om te plassen of een pleister of iets). De oudste mag vanaf dit jaar (ze is 9) onze wijk verkennen, als ze maar zegt waar ze heen gaat. Dit doet ze meestal lopend, maar mag ook op de fiets. Vanaf augustus gaat ze zelf op de fiets naar school 5 straten verderop (een drukke weg overstekend), en krijgt ze een mobiel en abonnementje mee. Dan zal haar horizon denk ik wel verbreden.

Onze oudste kan je goed afspraken mee maken en die is heel punctueel. De jongste daarentegen .. daar hebben we iets meer de rem op. Luister vooral naar je gevoel, en kijk naar je kind. Je kan sowieso altijd nog een horloge met gps signaal voor haar kopen, of iets, maar ik probeer heel vaak te bedenken dat wij dit vroeger ook niet hadden en ook groot zijn geworden.

Onze oudste mocht sinds vorig jaar met de lockdown alleen naar buiten. Hij was toen ruim 7 en had net 2 zwemdiploma's. Dat was wel een voorwaarde van mij. We wonen in een wijk met allemaal sloten en daardoor veel bruggetjes. Doodeng vond ik de eerste keren. We hebben een GPS horloge voor hem gekocht toen zodat we hem konden bellen en hij ons als er wat was. Dat horloge geeft mij wel een fijn gevoel in ieder geval.
De oudste is nogal een fladderaar en bedenkt onderweg dat het wel leuk is om naar een bepaalde plek toe te gaan. Zo zat hij ook een keer ineens op het schoolplein terwijl hij dan een drukke weg over moet steken. Sindsdien hebben we harde afspraken over wat wel en niet mag. We gaan binnenkort oefenen met die drukke weg zodat hij ook naar zijn vriendjes kan die aan de andere kant van die weg wonen. Dan kan hij in de zomer lekker naar buiten als hij wil.

De jongste is net 5 en mag nog niet alleen. Ze is nu begonnen met zwemles en als zij haar A diploma heeft kan ik haar wat meer loslaten. Zij heeft een vriendje een paar huizen verderop. Ze spelen nu vaak in de voortuin en mogen steppen/rennen/fietsen tussen de parkeerplaatsen in. Alsnog zit ik dan voor het raam om toch even in de gaten te houden of ze weer terugkomen en niet verder gaan dan afgesproken. Toevallig hadden zijn moeder en ik het erover dat het heerlijk zou zijn als we hun kunnen loslaten. Het zijn beide wel kinderen die niet zomaar weg zouden lopen dus dat scheelt wel.

Blijft wel een gek idee. Ik was vroeger ook altijd buiten, maar vind het doodeng.