Welkom op Zeg maar Yes!

Hoi allemaal.

Even een topic voor tips of trucs want wij lopen hier een beetje vast.

Ook liegen is een groot ding momenteel en haast orde van de dag, en we lopen wat vast hoe hier mee aan te moeten.
Iemand een idee hoe dit gedrag om te turnen? Belonen wanneer hij het niet doet? Maar hoe? En met wat?

Ik zou niet gaan belonen ( of straffen) maar het vooral aan blijven geven.
Dus als hij watte zegt vragen of hij het de volgende keer anders kan zeggen.
En als hij het dan op een nette manier vraagt de volgende keer dan daar positief op reageren, aangeven dat je het fijn vindt dat hij het op die manier vraagt.
En het zal heel veel herhalen worden denk ik.

Voor hem ook lastig natuurlijk omdat hij maar om het weekend bij jullie is en daar een andere aanpak is.

Ik zou als hij kortaf/onbeleefd reageert hierop antwoorden met wat zeg je? En dan niet heel boos/geïrriteerd zeggen maar gewoon rustig. En daar een keer het gesprek over aangaan met welke opties hij wél kan gebruiken hoe je graag ziet dat hij reageert/antwoord geeft. En wat de effecten hiervan zijn/waarom je dit prettig vindt. Verder zou ik vooral het goede voorbeeld blijven geven, dat is het belangrijkste.

Liegen is ook lastig puntje, ik zou denken dat komt ergens vandaan. Ik zou daarin ook rustig blijven en de kans geven nogmaals na te denken over wat hij jullie wil vertellen. Of misschien zelfs met een grapje, dat je het aan zijn neus ziet of dat je snapt dat hij het lastig vindt om te vertellen o.i.d. Zodat hij een ingang vindt om het op te biechten zonder gezichtsverlies te lijden. Misschien sowieso wat investeren in jullie relatie/die van kind en vriend. Wie weet pluk je daar ook nog de vruchten van.

.

.

Ik bedoel dat niet vervelend hoor. Ik dacht gewoon als de relatie erg goed is ben je altijd meer geneigd je best te doen, heb je tijd voor wat meer gesprekjes en zo hoor je misschien nog wat meer wat hem bezig houdt. Ik weet niet of hij gewoon ‘zo is’ of dat hij het misschien ook lastig vindt om zich een houding te geven als hij na een twee weken (zeg ik dat goed) weet komt. Dat zou ik me namelijk kunnen voorstellen.

Dat klinkt wel lastig ja, denk je dat hij wel door heeft dat hij liegt? Of er zelf ook gewoon in gelooft? Het misschien anders interpreteert? Komt hij er soms zelf op terug?

.

Hoe is de relatie tussen jou en de ex van je vriend? Weet je zeker dat het bij zijn zoontje vandaan komt, of kan het zo zijn dat de ex van je vriend hier zelf over liegt?

Wat ook nog kan is dat zijn zoontje vanwege de loyaliteit jegens zijn moeder niet durft te zeggen dat hij het gezellig heeft bij jullie. Ik ga haast denken dat er iets meer achter zit. Of is dit allemaal al “uitgezocht”?

.

Lastige situatie hoor! Ik weet niet of je het ziet zitten, maar misschien is het de moeite waard om eens koffie te drinken met de ex van je vriend? Het lijkt me heel gek als je kind tijd doorbrengt met een nieuwe partner van je ex, terwijl je diegene helemaal niet kent.

Ze wil dat helemaal niet. Heeft ze vaker aangegeven.
Wat ik ook gek vind hoor, want ik zou ook denken je wil toch weten wie voor je kind zorgt.
Ze appt al voor in de straat zodat ie buiten klaar kan gaan staan. Voor hem ook sneu, zou ook veel beter zijn wanneer er wat meer tijd voor was.

Heel vervelend! Het lijkt erop dat je erg je best doet. Wat Pippa zegt dacht ik ook nog aan. Hij kan daar dus ook goed liegen, kan idd loyaliteit zijn. Kan je vriend wel goed met zijn ex? Kunnen zij hier niet een keer over praten? Dit soort appjes lijken me geen fijne communicatie. Snap dat je je er heel rot door voelt. En voor kind lijkt het me ook makkelijker als zij jou ook leert kennen.

.

Heeeel ingewikkeld. Je weet natuurlijk niet of hij iets gezegd heeft, wat hij gezegd heeft en hoe moeder dat geïnterpreteerd heeft. Ik zou denk ik ALS je met hem in gesprek gaat je vriend het gesprek laten voeren dan is het al 1 op 1 en zijn vader.

Misschien kun je hem vragen wat hij moeilijk vindt of wat hij graag anders zou zien.

Of met moeder bellen en vragen om een gesprekje, zij wil toch ook dat kind zich fijn voelt bij jullie en dan kunnen jullie het er samen over hebben. Ik zou het raar vinden als ze hem nog ‘laat’ komen als ze echt denkt dat hij het er zo slecht heeft zonder dat zij daar haar best voor doet (maar misschien ziet zij dat appen als ‘er iets aan doen’). Maar eigenlijk heb ik geen tips, wat een moeilijke en verdrietige situatie voor iedereen eigenlijk. Hoop dat dit het dieptepunt is en het vanaf nu beter zal gaan.

.

Snap ik, mag je ook best van balen (zacht uitgedrukt)! Hopelijk is het over 2 weken allemaal alweer iets meer gezakt (qua emoties ik bedoel niet dat je er niks aan moet doen). Dit is ook meer vriend zijn ding nu maar snap heel goed dat jij er veel last van hebt omdat jij het onderwerp bent en ook je best doet.

Nou ja dat dus. Is ook wat hoog in de emotie nu.
Ik zit niet lekker in mn vel. De relatie met mijn schoonmoeder heeft een flinke optetter gehad ook over hoe wij ons gezin runnen, en het gaat me allemaal niet in de koude kleren zitten. Pak er veel mee om. En had me van tevoren nooit bedacht dat er zoveel meningen over een samengesteld gezin zijn. Is de laatste weken even heel heftig allemaal.

Lastig allemaal,zeker als het contact yussen je vriend en z'n ex ook moeizaam is

Misschien een idee om met hem.een soort dagboekje te maken

Dat je samen schrijft tekent wat je hebt gedaan en wat je er van vond ? Je hebt ook.smoeltjesbookjes of.slaapklets. mijn dochters vinden slaapklets erg leuk

Zo krijg je misschien meer inzicht in zijn beleving en sluit je het bezoek samen af.Dit kan dan evt mee.heen en weer of je kunt er naar terugpakken. Niet als "tegenbewijs" voor wat hij aan z'n moeder verteld maar wel voor jezelf, dat jouw beleving van het weekend klopt bij dat van hem.

Wow wat een goed idee!

Wat een goed idee idd Bolus! Slaapklets is heel leuk!

Leuk idee inderdaad bolus.

Wat betreft het liegen en de omgang van een kindje wat in twee gezinnen opgroeid heb ik geen ervaring of tips.

Maar wat betreft het zeggen van "wat" en "he", dat doet mijn zoon van 3.5jaar oud ook de hele tijd en zo praten wij thuis echt niet, denk dat hij het wellicht op de opvang op gepikt heeft en dat het ook gewoon gemakkelijk is. Ik geef gewoon geen antwoord, als hij zegt "wat" dan reageer ik met "wat"? En daar ga ik mee door tot hij zegt: "wat zeg je mama". Ik hoef nu echt nog maar 1 keer "wat" of "he" terug te zeggen of hij weet het en vraagt het netjes. Ik kan me herinneren dat mijn oudste ook zo'n fase heeft gehad, ging ook weer over.

Klopt wat je zegt hoor. Maar wij zijn inmiddels 3 jaar verder in deze fase, en vallen er steeds in terug.
Hij is geen jonge kleuter mee he. Hij is inmiddels 6 en kan ook gewoon snappen dat sommige dingen niet zo werken.
Maar negeren, verbeteren, het juiste voorzeggen doen we inmiddels al weer hele pozen en dat werkt gewoon niet.
Maar het misstaat zo, ik schaam me echt als anderen ons er op aanspreken. Dit is gewoon aangeleerd gedrag, en dat maakt het lastig er uit te krijgen.

Ah nee, mijn oudste is net zes en zit in groep drie, vandaar dat ik dacht dat hij nog een stukje jonger was. Bij hem is die fase dus al ruimschoots over en tegen hem zou ik ook duidelijker zijn dat hij netjes hoort te praten dan tegen een kind van drie.
Het is ook lastig natuurlijk als het door de week allemaal prima is en hij er in het weekend opeens op moet letten. Maar dat neemt niet weg dat het jullie huis en jullie regels zijn dus ik zou daar persoonlijk wel consequent in blijven denk ik. Maar goed, ik heb dus zelf geen ervaring met deze situatie.

Ik zie zelf wel verband met vaste ritmes hoor. Hij was er nu al 2 dagen eerder, feestdagen er tussen, lang zonder zijn moeder vind hij heel lastig, maar vanuit haar is daar geen tegemoetkoming in helaas.
Vandaar dat ik op zoek was naar een beloningssysteem, want hij kan het heel goed, en et mag best wat tegenoverstaan om het weer even op de rit te krijgen.
Wij zijn er beide ook gewoon consequent in, dus het is niet dat ik hem er alleen op aanspreek.