Welkom op Zeg maar Yes!

Ik geloof dat ik dit tot nu toe zelf de moeilijkste emotie vind om goed op te reageren bij mijn kinderen, althans bij de oudste: het teleurgesteld zijn in kadootjes, ondankbaar lijken bij een schoenkadootje wat iets lekkers was ipv (zoals ze wél in het Sinterklaasjournaal hadden aangekondigd) een echt kadootje, jaloers kijken naar het kleine broertje die mogelijk iets mooiers/leukers krijgt etc.

Naar mijn idee doen we het best goed met T. We kunnen hem goed uitleggen waarom hij dan bijv een keertje iets lekkers krijgt ipv een kado in zijn schoen, leggen uit dat het belangrijk is om dankbaar te zijn en waarom. Wat voor gevoel de gever heeft als T teleurgesteld is etc. En het lukt hem vervolgens echt goed daar goed mee om te gaan. Hij kan zich over het algemeen echt goed herpakken en vrolijk reageren. Is echt niet verwend of hebberig.

Maar ik vind die emotie zo moeilijk om te zien bij hem. Merk dat ik dan heel snel boos word en hele verhalen ga ophangen over hoe zielige kindjes he-le-maal nooit iets krijgen en allang bij zijn dat ... insert zielig verhaal. Zo’n les komt natuurlijk maar half half bij hem aan en het herinnert mij alleen maar aan de clichés die ik vroeger zelf ook te horen kreeg. Het ís natuurlijk ook best wel kind eigen denk ik, deze emoties. En deze tijd is zo spannend en er lijkt zoveel mogelijk! Met alle verlanglijstjes die hij mag maken, en wat er allemaal op tv langskomt..

Hoe gaan jullie hier zelf mee om? Wat we verder trouwens al doen: heeeeel veel verwachtingsmanagement, mogelijke scenario’s bespreken, veel uitleggen. Maar ik ben dus vooral op zoek naar ervaringen, hoe reageer je nou goed op die emoties?

Ik denk dat het heel normaal is dat kindjes dit hebben. Dat hij zich snel herpakt en er geen buien om krijgt is toch al heel netjes?
Hier is de oudste nu soms ook wel een beetje teleurgesteld dat ze niet elke dag haar schoen mag zetten. Die emotie mag er ook gewoon best zijn. Dan leg ik idd uit dat andere kindjes ook cadeautjes willen en dat wij de schoen 1 keer per week zetten en dan is het ook wel prima.
Iedereen is wel eens teleurgesteld of jaloers toch?

Eens met Arwyn, teleurstelling is ook een emotie die er mag zijn. Ik vind het al superknap dat hij zich daarna zo goed herpakt en ik denk dat dát het belangrijkste is aan teleurstelling, er niet in blijven hangen. Wij zijn als volwassenen ook vast wel regelmatig teleurgesteld, misschien niet altijd even terecht. Fijn dat hij daar op deze leeftijd al best goed mee om kan gaan.

Pff ja herkenbaar. Hier kan ze ook hevig teleurgesteld zijn als ze dan net zelf wat anders in haar hoofdje had. Idd een cadeautje Ipv iets lekkers. Of net een verkeerde kleur of of. En wordt er idd ook heeeel erg vergeleken met broertje.

En rationeel snap ik het best wel, vooral de teleurstelling als ze zelf wat anders bedacht had. Maar in het moment zelf kan ik er ook lastig mee dealen en vind ik het zooo ondankbaar. En als ze jaloers doet naar broertje word ik ook vaak boos, vooral omdat
- áls er al onderscheid is - zij eigenlijk altijd degene is die groter/beter/meer krijgt (broertje is nog klein, dus hij is daar totaal niet mee bezig).

Ik doe niet veel anders dan jij. Uitleggen over ondankbaarheid. Soms ook begrip tonen voor teleurstelling en dan door. Zij is er zelf ook nooit zo heel lang mee bezig, is alleen even het moment zelf. Ze is (denk ik ?) niet echt verwend of ondankbaar, dus moet er misschien ook niet te zwaar aan tillen. Ze kan ook enorm verguld zijn over een kleinigheidje (mooi rietje in een toetje bijvoorbeeld). Als ze op school een traktatie krijgt dan bewaart ze vaak een deel voor ons (❤️). Pakje in de schoen wilde ze eerst niet openmaken want “het papier is té mooi” en de afgelopen jaren op pakjesavonden en verjaardagen was ze ook echt oprecht aan het genieten van elk pakje (en heeft ze op gegeven moment ook eigenlijk geen zin meer in nog meer uitpakken). Dus die ondankbare mormelbuien (”jullie doen noooooit iets leuks met mij” als ik even 5 minuten niet kan komen is er ook zo 1?) gooi ik denk ik maar vooral op de leeftijd.

Kun je niet ‘gewoon’ de emotie benoemen zonder daar een waarde oordeel aan te hangen? Ik zie dat je teleurgesteld bent, had je graag een cadeautje gewild? Jammer hè, misschien zit er volgende keer wel een cadeautje in je schoen. Je hebt wel iets lekkers gekregen.

En zelf even tot 10 tellen als je merkt dat het iets met je doet. En verwachtingsmanagement idd, misschien top 10 laten maken qua cadeautjes.

Arwyn en Maple, ik denk ook niet dat er iets mis is met de emoties bij hem maar vind het zelf moeilijk om die emoties te zien. Alle andere emoties kan ik goed mee om gaan, die raken me niet zó ofzo, maar dit vind ik altijd wel moeilijk om te zien.

Fijn jouw ervaring Sophie, en ook veel herkenning in jouw verhaal! T is ook echt heel makkelijk en vindt alles leuk. Moest even bedenken of het voor T ook geldt dat hij er maar kort mee bezig is en kwam er achter dat dat denk ik juist nu de reden is voor dit topic: omdat ie vandaag weer meerdere keren begon over zijn schoensnoep ipv kado. Daarom valt het me nu even extra op denk ik!

We gaan het hem ook extra moeilijk maken vrees ik deze Sinterklaas. Zijn kleine broertje krijgt een hele toffe dino treinbaan die hij zeker weten ook nog leuk vindt. Hijzelf krijgt als ‘grote’ kado Lego. We hebben nog overwogen het aan hen samen te geven maar dat voelt toch niet ok. Nu gaan we er denk ik een gedichtje bij doen dat het nog best een beetje moeilijk is voor M maar dat Sint een belangrijke taak heeft voor T: M helpen! Dat landt denk ik wel goed bij hem, maar vrees wel dat hij het er even moeilijk mee zal hebben.

Lot, dat doen we ook idd! Goed dat je het nog even benoemt wel want kan geen kwaad dat weer even wat bewuster te doen.

Kun je niet ‘gewoon’ de emotie benoemen zonder daar een waarde oordeel aan te hangen? Ik zie dat je teleurgesteld bent, had je graag een cadeautje gewild? Jammer hè, misschien zit er volgende keer wel een cadeautje in je schoen. Je hebt wel iets lekkers gekregen.

En zelf even tot 10 tellen als je merkt dat het iets met je doet. En verwachtingsmanagement idd, misschien top 10 laten maken qua cadeautjes.

Mooi voorbeeld, ik zou willen dat ik zo vaker zou reageren ipv uit mijn emotie.

Eerlijk gezegd klinkt het meer alsof je moeite hebt met het omgaan met je eigen emotie die wordt opgewekt door zijn emotie. En ik denk inderdaad dat daar de oplossing zit, want wat je zelf beschrijft, andere emoties van hem raken je minder. Wat is hetgeen hieraan dat je zo raakt? Ben je bang dat je kind een ondankbaar verwend nest is? Dat jij faalt als een moeder dat je een ondankbaar kind niet goed genoeg hebt opgevoed? (dit soort dingen denk ik niet hoor maar ik zuig even uit mijn dikke duim wat voor gedachten eraan ten grondslag zouden kunnen liggen waarom je juist dit gedrag/gevoel van hem zo vervelend vindt )

Ik zou proberen daar voor jezelf wat meer naar te kijken zodat je het meer kunt begrijpen en relativeren voor jezelf. En daarin ook mild zijn voor jezelf "goh, lastig is dat toch dat kleine kinderen sommige dingen nog niet geleerd hebben en best moeilijk voor mij als moeder om dat te zien, maar het komt vast goed want ik doe mijn best hem het te leren".

Ja goed gezien Whatever dank voor je reactie. Ik denk dat het niet per se komt omdat ik bang ben dat ik het niet goed doe. Maar dat ik het van mezelf onaardig vind dat ik dit een ‘lelijke’ kant van hem vind. Ondanks dat ik me besef dat het normaal gedrag is, merk ik dat ik het niet leuk van hem vind als hij zo reageert. En dat ik dat dus moeilijk vind, iets van m’n kind niet fijn vinden. Ik ga nog ff verder nadenken hierover!

Ik snap dat je het niet fijn vindt. Maar ik denk dat je je moet realiseren dat het wel goedkomt. Waarschijnlijk heeft hij over een jaar of 20 sociaal wenselijk gedrag geleerd en reageert hij anders.

Ik denk dat het een hele normale emotie is bij kinderen. En ook een echte emotie (dus niet verwend). Ik zou het inderdaad benoemen. Het is een teleurstelling. Niet fijn om je zo te voelen. Ik benoem het en vraag of ze een knuffel nodig hebben of misschien kietelen om het verdrietige/boze monster in hun buik weg te jagen. Dat helpt.

Ik merk aan mijn kinderen dat ze heel snel iets niet eerlijk vinden. Als x het heeft, dan moet mijn kind het ook. Anders is het niet eerlijk. Dat vind ik soms moeilijk. Want zo werkt het niet in het leven. Mijn dochter is tot inzicht gekomen door het volgende voorbeeld (wel mijn dochter van bijna 6).

Mijn zusje, haar tante, heeft onlangs een nieuwe auto gekregen (gekocht uiteraard) en ik heb nog steeds een oude auto. Ik vertelde mijn dochter dat ik heeeeel graag zo'n mooie en grote auto wil als mijn zusje. Echt heel graag. En toen vroeg ik aan mijn dochter: "wat deed ik toen mijn zusje de auto liet zien?' en toen kon mijn dochter zeggen dat ik blij was voor mijn zusje dat ze zo'n mooie auto had. En toen zei ze later: " maar mama als jij die auto zo mooi vindt, mag je er vast een keer in rijden, want misschien wil tante M soms delen".

Ik benoem nu vaak dingen waarbij ik teleurgesteld ben of iets niet heb dat ik wel zou willen en dan bespreken we samen hoe ik daar het beste mee om kan gaan. Dus nu ben ik zelf nog het voorbeeld en dan kan ik later hun eigen situaties als voorbeeld pakken.

Ja goed gezien Whatever dank voor je reactie. Ik denk dat het niet per se komt omdat ik bang ben dat ik het niet goed doe. Maar dat ik het van mezelf onaardig vind dat ik dit een ‘lelijke’ kant van hem vind. Ondanks dat ik me besef dat het normaal gedrag is, merk ik dat ik het niet leuk van hem vind als hij zo reageert. En dat ik dat dus moeilijk vind, iets van m’n kind niet fijn vinden. Ik ga nog ff verder nadenken hierover!

Dat is ook een hele goede, mooi stukje zelfreflectie. Misschien kun je dat voor jezelf relativeren? Emoties als jaloezie en teleurstelling/ondankbaarheid zijn gewoon eigenschappen die we inderdaad niet zo leuk vinden. Dat is niet iets wat jij vindt of waar jij hard in bent, daar zijn de meeste mensen het wel met je over eens. En het is denk ik dus inderdaad ook heel normaal dat je dat niet leuk vindt van hem. En ik kan me voorstellen dat dat een naar gevoel is, maar misschien helpt het om daar dat stukje "lijden" voor jezelf te accepteren en te erkennen dat het voor jou moeilijk is om ook de imperfecties van je eigen kind te zien. Maar hoe mooi het is dat je die wel ziet en erkent en dat hij gaandeweg leert en er in groeit en dat je ondanks dat je kind niet perfect is (zoals ieder kind en ieder mens) dat niets afdoet aan hoeveel je van hem houdt. Want eigenlijk is dat nog veel mooier en veel waardevollere authentieke unconditional moederliefde. Maar daar zit een stukje lijden in voor jezelf. Probeer jezelf niet te verzetten tegen dat gevoel, je mag dat voelen, net zoals hij die teleurstelling mag voelen. Maar probeer het te laten zijn. Het schijnt dat emoties meestal max 60-90 seconden intens ervaren worden wanneer we ze laten zijn ipv er tegen te vechten. Dussss: toch dat even tot tien (of negentig) tellen advies!

@Holly: wat een ontzettend mooi advies en wat beschrijf je dat mooi en wijs. Ik ben zo onder de indruk vaak van jouw wijsheid, levensinstelling, visie, adviezen en hoe je het dan ook nog eens perfect weet te verwoorden.

Herkenbaar hoor Zora, ik vind ondankbaarheid ook altijd lastig en mijn man nog meer! We hebben ook het idee dat we vroeger zelf niet zo snel teleurgesteld waren op die leeftijd, of het in ieder geval niet zo lieten merken.

Eigenlijk is het wel goed dat hij het laat zien, want dat biedt weer aanknopingspunten voor een gesprek erover. Mooie voorbeelden worden er in dit topic genoemd om het bespreekbaar te maken, daar kan ik zelf ook wel wat mee.

Ik denk dat het ook een kwestie is van “schrikken” dat je je eigen kind soms even wat minder vind. Dat heb ik tenminste. Het komt bijna nooit voor, want aangezien ik hun moeder ben, vind ik ze bijna altijd super lief/intelligent/grappig/etc. En als ik me dan ineens anders voel, kan ik daar ook van schrikken. Denk ik malle dingen als: maar ik hou toch van ze? Waarom voel ik me dan zo?
Maar onvoorwaardelijke liefde en je kind even wat minder fantastisch vinden, kan natuurlijk gewoon samen gaan.

Ik herinner me een keer dat Y (toen 5 jaar) zoooooo teleurgesteld was over haar cadeau. Het ging toen helemaal niet om groter of duurder, want de My Little Pony die ze kreeg was juist veel groter en duurder dan die ze had gewild, maar ze was toen echt, echt heel teleurgesteld - en ik ook, want ik had gedacht haar te verrassen met die mooie grote pony.

Al heel kort daarna wist ze veel en veel beter hoe ze moest reageren als een cadeau haar tegenviel. Ik zie dan meestal wel aan haar dat ze eigenlijk iets anders had verwacht, maar ze reageert altijd wel heel goed. Dus de kans is groot dat hij dat echt wel gaat leren.

Wat een fijn topic met goede tips! Het doet goed om te lezen dat meer ouders hier tegenaan lopen. Het voelt soms echt alsof we een stelletje verwende nesten hebben opgevoed, terwijl ik juist helemaal niet materiaal ben ingesteld en een ander altijd iets gun en dat ook probeer over te dragen op mijn kinderen. Maar 'meedoen is belangrijker dan winnen' is voorlopig nog niet het motto van onze drie dames ;-)
Ik vind het heel vervelend dat ze er vaak een probleem van maken dat ze niet alle drie precies hetzelfde hebben of krijgen. Dat kan gaan om bedtijd (de oudste mag altijd een uurtje langer opblijven, is dan ook 3,5 jaar ouder dan de middelste - maar dit is elke dag weer een strijd, ze is iedere avond opnieuw boos dat zij al naar bed moet en haar zus nog niet, hoe geduldig ik het ook telkens weer uitleg), maar ook om kleding, schoencadeautjes, eten, snoepjes, speelgoed, enz.
Of als we een hele dag leuke dingen hebben gedaan samen, maar aan het eind van de dag mogen ze dan net niet meer dat ene spelletje doen, dan vindt vooral de middelste het 'echt een verschrikkelijk stomme dag vandaag' ;-) Ik heb dan moeite met die reactie. Het kan een normale emotie zijn, maar ik heb toch het idee dat ik me vroeger als kind sneller bij dingen kon neerleggen. Al die familievloggers helpen ook niet echt, daar lijkt het alsof alle ouders alle tijd van de wereld hebben voor 'challenges' en er geen plafond is aan wat mogelijk is. Alles staat daar in het teken van de kinderen en van materiële dingen. Onze kinderen lijken daardoor alle realiteitszin te verliezen. Ze vinden dit echter heel leuk om te kijken, dus ik wil het ze niet helemaal verbieden, maar kijk af en toe samen met hen en probeer dan uit te leggen dat het zo helaas niet werkt in het echte leven van de meeste mensen.
Ik probeer me altijd wel in te leven in hun manier van denken, maar teleurstelling hoort toch bij het leven en ik hoop maar dat ze dat ooit gaan inzien en leren ermee om te gaan.

Pineco: Dit is van alle tijden hoor!
Ik kan me iig herinneren dat ik het als kind ook superstom vond dat mijn broers later naar bed mochten. Of alleen naar huis mochten fietsen. Of iets kregen dat ik niet had.

Het is gek hè, dat we ons als moeders soms zo druk kunnen maken over dit soort dingen, terwijl het zo normaal en van alle tijden is. Iedereen loopt tegen dezelfde dingen aan en toch denken we dan zelf dat we iets niet goed doen of zo. Het blijft lastig, dat opvoeden en zo..

O ja, ik wilde vroeger ook van alles en toen waren er nog precies 0 vlogs.

Ik hoor het mijn vader nog zeggen als ik weer eens iets wilde: 'Hebben, hebben, hebben.'

Rest ons dus gewoon om het als zodanig te accepteren en vol blijven houden met het goede voorbeeld geven

O ja, ik wilde vroeger ook van alles en toen waren er nog precies 0 vlogs.

Ik hoor het mijn vader nog zeggen als ik weer eens iets wilde: 'Hebben, hebben, hebben.'

Herkenbaar, haha! Dat zeiden mijn ouders ook vroeger en nu hoor ik het mezelf vaak zeggen

Arwyn en Maple, ik denk ook niet dat er iets mis is met de emoties bij hem maar vind het zelf moeilijk om die emoties te zien. Alle andere emoties kan ik goed mee om gaan, die raken me niet zó ofzo, maar dit vind ik altijd wel moeilijk om te zien.

Fijn jouw ervaring Sophie, en ook veel herkenning in jouw verhaal! T is ook echt heel makkelijk en vindt alles leuk. Moest even bedenken of het voor T ook geldt dat hij er maar kort mee bezig is en kwam er achter dat dat denk ik juist nu de reden is voor dit topic: omdat ie vandaag weer meerdere keren begon over zijn schoensnoep ipv kado. Daarom valt het me nu even extra op denk ik!

We gaan het hem ook extra moeilijk maken vrees ik deze Sinterklaas. Zijn kleine broertje krijgt een hele toffe dino treinbaan die hij zeker weten ook nog leuk vindt. Hijzelf krijgt als ‘grote’ kado Lego. We hebben nog overwogen het aan hen samen te geven maar dat voelt toch niet ok. Nu gaan we er denk ik een gedichtje bij doen dat het nog best een beetje moeilijk is voor M maar dat Sint een belangrijke taak heeft voor T: M helpen! Dat landt denk ik wel goed bij hem, maar vrees wel dat hij het er even moeilijk mee zal hebben.

Lot, dat doen we ook idd! Goed dat je het nog even benoemt wel want kan geen kwaad dat weer even wat bewuster te doen.

Oh dat vind ik wel stoer dat jullie toch zo doen met Sint.
En goed opgelost met t gedichtje denk ik dan!

Hier hadden we ook wel zo’n dilemma. M’n dochter heeft eigenlijk niet echt grote cadeau-wensen voor Sint, dus hebben zelf wat knutselspulletjes en verkleeddingen enzo bedacht. Dus zij krijgt vooral kleine pakjes. Nou had ik voor beide ook een uitbreiding op de ballenbaan bedacht, daar spelen ze beide veel mee. Alleen de uitbreiding die we voor zoontje hebben gekozen blijkt dus een enorm grote verpakking/doos te zijn ? dus nu hebben we t toch een beetje omgegooid en doen we die grote doos voor samen. Zoontje maakt het toch nog niks uit en we denken dat dochter anders echt gaat triggeren op énorm groot pak voor hem en zij alleen kleine cadeautjes. Leek ons voor nu wel oke oplossing, maken we het dochter niet te moeilijk mee.

Volgend jaar wordt t weer anders als ook zoontje t bewust gaat meemaken denk ik, maar dan zien we wel weer of en hoe we omgaan met ‘verschillen’.

O, ik verwacht pakjesavond ook wel een beetje gedoe hoor..
L. krijgt van opa en oma een knuffel die je kan verzorgen zeg maar (met een stethoscoop en weet ik het wat). E. heeft die ook op haar lijstje staan en vrij hoog bovenaan. Daar gaat ze dus vast wel wat van vinden.. Maar ja, moet ze ook mee leren omgaan idd, hoe lastig het soms is.

Ik pakte als kind de cadeaus van mijn jongere zusje uit, uit hebberigheid en zij stond het toe haha. Jaloersheid en verongelijktheid en zelfs ondankbaarheid zijn hele normale menselijke emoties die we allemaal weleens hebben toch.

Oh da’s ook wel toch een slimme oplossing Sophie! De grootte van de pakjes is wel echt een ding he haha. Om te voorkomen dat ze alles snel uitpakken en niet echt kijken naar wat ze krijgen doen we meestal ook iets van een speurtocht. Gaan we dit jaar weer doen!

MB, ja idd echt dan even schrikken ofzo!

Ohja Pineco heel herkenbaar dat we dan een fantastische dag hebben gehad en dat er dan toch nog gezeurd wordt om iets kleins en dat ze ‘ook nooit x mogen’. Frustrerend is dat!

Teun, ik denk dat wij de neiging juist vroeger ook wel hadden en dat ik er nu extra alert op ben omdat mijn vader er vroeger heel streng op was en dat dat altijd veel indruk maakte. Ik weer nog goed dat ik een x een Sint kado kreeg en het volgens mijn vader te snel bij de berg kadootjes zette zonder goed te kijken, en dat hij toen heel boos werd. En dan ik toen dat kado maar weer pakte om er heel lang aandachtig naar te kijken ?

Wat een mooi en waardevol voorbeeld geef jij HG! En wat mooi hoe je dochter erop reageert. Ik heb vandaag idd ook nog eens met T gepraat over zijn schoenkado en gevraagd of hij misschien teleurgesteld was. Aanleiding was dat hij vertelde dat hij niemand op school had verteld wat er in zijn schoen zat omdat dat volgens hem een geheimpje van hem was. Hij gaf idd toe dat hij het niet wilde vertellen omdat hij teleurgesteld was en daar konden we heel fijn over praten. Heel mooi ging dat!

Whatever, scherpe reactie weer van jou. Heel fijn, dank je wel. Je pikt er goed uit dat ik idd misschien wel vind dat ik daarin te hard ben terwijl ik dat helemaal niet zo hoef te voelen.

Fijn de herkenning dames! ?

Ik weer nog goed dat ik een x een Sint kado kreeg en het volgens mijn vader te snel bij de berg kadootjes zette zonder goed te kijken, en dat hij toen heel boos werd. En dan ik toen dat kado maar weer pakte om er heel lang aandachtig naar te kijken ?

Dat vind ik eerlijk gezegd best een heftige en strenge reactie voor een situatie waarin je eigenlijk niet eens iets fout deed.

Ik ben blij met dit topic!

V is ook heel erg bezig met 'ik wil zo graag... En ik wil...ik wil...'.

Ze mocht laatst een cadeautje voor S kopen met oma omdat S in het ziekenhuis lag. Van oma mocht V ook voor haarzelf wat uitkiezen. Superlief van oma natuurlijk. Thuis gekomen geeft ze heel lief het cadeautje aan S om het vervolgens steeds af te pakken, omdat ze er eigenlijk zelf mee wilde spelen.

Nu met Sint krijgt S ook een grote doos en V kleinere dozen. We voelen ons daar ergens wel schuldig om. V heeft natuurlijk al wat te verduren met een zusje die, hoe erg we het proberen te voorkomen, toch meer aandacht krijgt.

We weten nog niet hoe we het gaan oplossen. Ik denk gewoon maar houden zoals we bedacht hebben en misschien valt haar reactie wel mee.