Welkom op Zeg maar Yes!

Mijn man en ik hebben besloten om voor een kindje te gaan. Ik ben gestopt met de pil en beginnen met ovulatietesten om een cyclus een beetje te kunnen peilen (na 17 jaar pil). Maar nu het serieus wordt heb ik opeens koudwatervrees. Voornamelijk of we niet eerst meer tijd moeten hebben met z'n tweeën. Moeten we niet meer genieten van elkaar? Mijn gevoel zegt van wel, we kennen elkaar immers pas 3 jaar en hebben afgelopen jaar een moeilijk jaar gehad vanwege mijn burn out. Maar vanwege onze leeftijd (32 en 37) willen we niet lang wachten. Het voelt soms bijna alsof dit kindje een indringer wordt in onze relatie. Alsof het dan minder wordt, minder aandacht, minder intimiteit. En dat maakt me zenuwachtig en bang.

Wie herkent deze gevoelens en hoe ben je ermee omgegaan?

Alsof ik mijn eigen situatie lees..

Wij kennen elkaar nu 4 jaar, 30 en 39 en ook ik heb vorig jaar een burnout gehad.

Vanaf juni gebruiken we geen condooms meer en vanaf januari hebben we besloten er echt voor te gaan. Hoe graag ik ook een kindje wil, er is ergens wel een soort paniek. En de opluchting en teleurstelling naast elkaar als ik ongesteld word.

Dus ik kan ook wel wat ervaringen gebruiken. Alhoewel ik het ook maar probeer af te wachten. We zijn sowieso sinds vorig jaar een goed team samen, kindje of niet.

Heel herkenbaar allemaal. Een kinderwens is iets vanuit je gevoel, als je er te rationeel over nadenkt, zul je altijd meer negatieve aspecten zien. Want die zijn allemaal waar: minder slaap, minder aandacht voor elkaar, minder energie, minder intimiteit, meer kosten etc... En dat hield ik mezelf dus ook voor, deze keuze maak je op gevoel en niet vanuit een lijstje met voor- en nadelen. En wij wilden graag kinderen, dus we gingen ervoor. Toen ik bij de oudste de positieve test in mijn handen had, was mijn eerste gedacht ook 'nu kunnen we niet meer terug' het is zo moeilijk voor te stellen wat er allemaal leuk is aan kinderen als je ze zelf nog niet hebt. Dat is ook dat gevoel... dus samengevat, ik hield mezelf voor dat ik hier niet al teveel over na moest denken. En als ik dat wel deed, dat ik alleen maar nadelen zou bedenken en dat je de leuke kanten toch echt eerst moet ervaren. Hopelijk kun je er iets mee! Volgens mij hebben bijna alle vrouwen met kinderwens hier wel last van ?

Hier ook herkenbaar! ‘Gelukkig’ hebben we nog een jaar extra bedenktijd gekregen omdat onze bruiloft dit jaar niet door kon gaan. Daarna zijn we al 34 & 38 dus de tijd is wel rijp zegmaar ? Ik voel me overigens nog heel jong maar dat is een ander verhaal ? Het voordelen/nadelen lijstje heeft bij mij ook totaal geen zin, het rijtje nadelen is veel groter. Het is een knoop die we gewoon moeten doorhakken en ik maak nu alles van dichtbij mee met mijn neefje, dat heeft me wel over de streep getrokken eerlijk gezegd. Maar ik sta er wel nuchter in, als het ons niet gegund is hebben we ook een geweldig leven (dat zeg ik nu hoor, misschien als puntje bij paaltje komt dat ik wat anders zeg). Wij zijn overigens al ruim 9 jaar samen dus hebben al heel veel tijd met z’n tweeën gehad, dat is wel fijn. Maar we zijn daardoor ook wel weer heel erg gewend aan ons luxe leven samen, dus misschien ook lastiger om dat op te geven? Weet het niet hoor..

Hm zo had ik het nog niet gezien Scandic. Misschien wordt het er met de jaren niet makkelijker op.

Nietske: dat rationele is juist het probleem ja. Want ik kijk ook wel echt uit naar een kindje. Alleen veranderingen en ik gaan nooit zo goed samen, zeker niet als ik een bewuste keus moet maken die verandering teweeg brengt. Ik denk dat je gelijk hebt dat je het moet ervaren.

Huppekee: lastig he die tweestrijd. Maar fijn om te horen dat jullie zo'n goed team zijn (geworden).

Scandic, julie gaan er pas na de bruiloft voor begrijp ik?

Monte, ja dat is hier ook het probleem. Ik had al een grote kinderwens die dit jaar wel duidelijk sterker geworden is. Nu we gesproken hebben en er min of meer ook echt voor gaan vind ik het ineens doodeng. Terwijl mijn gevoel dus wel heel graag wil ?

Wel herkenbaar hoor die koudwatervrees. Wij zijn inmiddels wel al 2 haar verder, maar zeker het eerste jaar was ik toch ook wel opgelucht als ik weer ‘gewoon’ ongesteld werd. En inmiddels hebben we nu de stap naar het ziekenhuis gezet. Hierom zou ik ook echt aanraden om niet nog langer uit te stellen, want je weet niet hoe het loopt.
Wat Niekske typt is denk ik ook een belangrijk punt. Ga van he gevoel uit, dan komt het uiteindelijk wel goed. En die vrees is er bij mij gelukkig nu ook wel vanaf en is de wens groter geworden.

Spannend Monte. Is helemaal niet gek hoor dat je koudwatervrees hebt. Een kindje brengt ook zoveel veranderingen met zich mee. Mijn man en ik waren al 9 jaar samen toen we er voor gingen. Steeds uitgesteld om redenen die eigenlijk best overbrugbaar waren terwijl de wens er altijd wel was. Uiteindelijk toen we ervoor gingen was ik ook gelijk zwanger en toen dacht ik ook gelijk: o jee, kan ik dit wel? Maar het is het grote onbekende en die onzekerheid hoort daar ook bij. Uiteindelijk besefte ik me pas echt hoe hoe diep de kinderwens was en hoe graag ik dit kindje wilde toen we afscheid moesten nemen van Y.
Als jullie allebei de wens hebben, waarom dan ook niet. Je weet nooit hoe lang het duurt en als je een stabilie relatie hebt is dat de perfecte basis. Maar desondanks blijft het een hele verandering en dat is ook eng. Heb je je angst ook met je vriend besproken? Misschien kunnen jullie samen bespreken en eventueel afspraken maken over hoe jullie naast het ouderschap willen blijven investeren in jullie relatie. Wellicht kan je dat ook wat meer gerust stellen.

Herkenbaar Tuttebel. Bij mij kwam het echte oergevoel ook pas na mijn eerste miskraam. Daarvoor was het allemaal heel rationeel geweest.

Hier heel herkenbaar. Heb jaren geen kinderen gewild en we waren er beide pas op ons 34e aan toe. We zijn dan ook beide 35 bij de eerste. Dit jaar hadden we alles rondom ons nieuwe huis op orde en door Corona konden we toch niet veel meer op pad. Ik ben in februari gestopt met de pil, geen ovulatietesten gebruikt, mijn menstruatie kwam netjes en regelmatig op gang en in mei bij de eerste poging was het direct raak. Ik heb nooit een oergevoel gehad maar nu ik eenmaal zwanger ben en eigenlijk vanaf het moment dat we het wisten, was ik wel gelijk enorm blij en voelt het goed.

Hier heel herkenbaar. Heb jaren geen kinderen gewild en we waren er beide pas op ons 34e aan toe. We zijn dan ook beide 35 bij de eerste. Dit jaar hadden we alles rondom ons nieuwe huis op orde en door Corona konden we toch niet veel meer op pad. Ik ben in februari gestopt met de pil, geen ovulatietesten gebruikt, mijn menstruatie kwam netjes en regelmatig op gang en in mei bij de eerste poging was het direct raak. Ik heb nooit een oergevoel gehad maar nu ik eenmaal zwanger ben en eigenlijk vanaf het moment dat we het wisten, was ik wel gelijk enorm blij en voelt het goed.

Dit herken ik ook wel ja. Ook jaren lang getwijfeld of ik wel kinderen wilde, uiteindelijk goed dat ik ze niet jaren eerder heb gekregen want dit was dan echt met de verkeerde persoon geweest.
Nu ruim 5 jaar samen met mijn man (maar manlief is al 40, ik ben 33) en ik had al vrij snel in onze relatie ineens babykriebels, maar hij nog niet. Hij wilde eerst wachten tot ons huis opgeleverd was (nieuwbouwwoning) en dit was ook heel verstandig aangezien we hiervoor in een 2 kamer flatje van 45m2 woonden. Sinds vorig jaar september zijn we getrouwd (dit wilde ik dan weer graag eerst) en daarna de pil de deur uit gedaan.
Ik vond het heel spannend om daadwerkelijk met de pil te stoppen na ruim 17 jaar. Ook heb ik flink overgewicht en schildklierproblemen dus had geen idee hoe het allemaal zou gaan lopen. Uiteindelijk na een maand of 5 er echt serieus voor gegaan toen mijn cyclus regelmatig was, en toen binnen 1 ronde tot onze grote verbazing al zwanger.
Ik heb echt even gejankt toen, was een soort van in shock, maar toch ook wel heel blij. En vond het vooral "erg" voor mijn man omdat hij eerder in onze relatie nog best wel moest wennen aan het idee van kinderen. We hadden beide niet verwacht dat het zo snel zou gaan. Heb ook regelmatig naar hem uitgesproken dat ik het toch ook wel doodeng vond.
Nu inmiddels al flink op weg, godzijdank is alles goed gegaan tot nu toe en ik merk echt dat we een soort rust hebben gevonden. Ik maakte me vooral best wel zorgen om mijn man, of hij wel kon wennen aan het idee van zo'n grote verandering, maar hoe verder ik kom in de zwangerschap hoe meer hij me verbaast. Hij is nu zo enthousiast met alles! Het kamertje maken vind hij helemaal leuk, spullen zoals de wagen uitzoeken e.d. daar was hij mega bij betrokken en hij had ook echt zijn eigen mening Toevallig afgelopen weekend de wagen kunnen ophalen en dan loopt hij helemaal trots door het huis, ik werd helemaal emo
Ik heb echt gemerkt dat het allemaal echt wel op zijn pootjes terecht komt. En tuurlijk maak ik me af en toe nog steeds ongerust. Hoe gaat het straks zijn als de kleine er is? De slapeloze nachten.... de hormonen die door mijn lijf gieren.... de stress die het ook vast wel zal opleveren. Gaat onze relatie eronder lijden of niet? Maar aan de andere kant merk ik ook dat ik heel erg zoiets heb van, we zijn een team en dit gaat heus goedkomen! Ook op de mindere dagen, en we verheugen ons er nu vooral heel erg op en gaan het gewoon ervaren!

Ben jij 32 dan? In dat geval zou ik inderdaad goed overwegen of jullie niet liever een jaar ofzo wachten. Zo klinkt het namelijk wel, dat je het liefst nog even wacht. 32 is nou ook weer niet zo oud dat het nu of nooit is.
En als er een kindje komt verandert wel echt alles, tijd voor jullie samen wordt schaars. Ik kan mij dus goed voorstellen dat je om die reden nog even wacht.

Het is ook gewoon doodeng, omdat het onbekend is. Ik heb nooit een heel sterke kinderwens gehad, maar een paar jaar geleden vond ik het ineens wel tijd worden. Eigenlijk wilden we eerst gaan verhuizen en daarna voor een kindje gaan, maar ineens had ik een soort visioen dat we het beter om konden draaien en toen zijn we er gewoon voor gegaan. Schrok me wel dood toen ik in ronde 2 zwanger was, maar in die negen maanden groei je er echt naartoe heb ik gemerkt. Je hebt genoeg tijd om aan het idee te wennen, je in te lezen, voorbereidingen te treffen etc. En toen m'n dochter er eenmaal was, was ik meteen verliefd en kon ik me niet meer voorstellen dat ze er niet meer was. M'n vriend en ik hebben ook maar twee en driekwart jaar met z'n tweeën gehad, maar zo loopt het nou eenmaal als je elkaar op latere leeftijd pas tegenkomt.

Herkenbaar Tuttebel. Bij mij kwam het echte oergevoel ook pas na mijn eerste miskraam. Daarvoor was het allemaal heel rationeel geweest.

Same here.

En volgens mij heb ik bij elke positieve test alsnog 'fuckkkkkkkk' gedacht. Omdat het dan ineens echt was.

Zo herkenbaar, die koudwatervrees! Ook als je al langer samen bent. Wij waren ruim 8 jaar samen toen we ervoor gingen, ik was 32 en we waren van plan om er in januari, na onze huwelijksreis, voor te gaan. Twee maanden daarvoor kondigden onze beste vrienden aan dat ze een kindje verwachtten en toen kon ik niet meer wachten. Ik dacht dat het, mede vanwege mijn leeftijd, toch wel minstens 6 maanden zou duren voor ik zwanger was en wist dat een jaar of langer ook niet gek was. Maar tijdens onze huwelijksreis had ik gelijk een positieve test in handen. Ik was superblij, maar ook in shock. Zo snel had ik echt nooit gedacht! En toen begon bij mij eigenlijk de koudwatervrees. Kunnen we dit wel? Zijn we hier wel aan toe? Maar echt, in die 9 maanden groei je er zo naartoe. Ik heb alleen wel eens gedacht dat ik er nog meer aan toe was geweest als het iets langer had geduurd tot ik zwanger was, ik heb er amper naar uitgekeken, want verwachtte het nog helemaal niet. Maar ik besef heel goed dat ik een ontzettende geluksvogel ben dat zwanger worden en zwanger blijven zo makkelijk ging.

Deels herkenbaar.

Niet echt een lang gekoesterde wens, maar iets wat ver weg gestopt was om een kind te willen krijgen. Zwanger was ik snel, MA werd dat.
Maar toen we er eenmaal mee bezig waren voelde het of er geen weg terug was, er was 1 doel een kind.

Geen Ovulatie testen gebruikt, omdat ik mij dan alleen maar gek zou maken.

Bij mij was mijn kinderwens vooral rationeel in het begin, niet zo zeer een kwestie van rammelende eierstokken. We waren er qua leeftijd en situatie aan toe. Ik dacht altijd dat het moeilijk zou gaan (omdat zowel mn moeder als oma moeite hadden met zwanger raken) dus wilde op tijd beginnen (ik was 28). Eerste keer binnen 3 maanden raak, werd een MA met 11 weken. Daarna wakkerde dat mijn kinderwens enorm aan. In die tijd raakten 3 goede vriendinnen ook zwanger, waarbij ik zo jaloers was . Gelukkig was ik toen na een half jaar weer zwanger en werd dochter toen 9 maanden later geboren. De kinderwens voor nr 2 was veel meer aanwezig en voelde echt als rammelende eierstokken. Maar dat was ook vooral de wens om ons gezin completer te maken. Dat was gelukkig na 1 ronde direct raak, dus koudwatervrees heb ik daar ook nooit voor gehad.

Ik zou niet gelijk met ovulatietesten gaan beginnen trouwens maar dat ben ik. Ik heb vanaf mijn 14e anticonceptie gebruikt en op mijn 34e gestopt en was binnen 3 weken voor het eerst weer ongesteld. Ik hield wel een app bij "Clover" maar meer om te voorspellen wanneer mijn volgende menstruatie zou komen. Je kunt toch ook afwachten of alles op gang komt?

Ik ga ook niet meteen testen. Maar goed, mijn spiraal is er al ruim anderhalf jaar uit, dus ik ken mn cyclus.

Van de week toevallig wel 2x getest om eens te zien in hoeverre mijn app klopt en tot mijn verbazing een positieve test (2 dagen na de voorspelling van de app).

Ik wil dit nog niet structureel gaan doen, dan komt er zo veel druk op.

Wat herkenbaar! Mijn man en ik hebben er een paar jaar over nagedacht, toen het idee uitgesteld vanwege vervelende situatie waardoor we tijdelijk bij mijn ouders gingen wonen en ons hoofd er gewoon echt niet naar stond. Nu wonen we bijna een jaar in ons nieuwe huis en is er weer rust en ruimte. Ook in onze hoofden.
Mijn man wil wel graag dat we een goede financiële buffer hebben en wil een paar dingen nog aan het huis doen. Maar dan zou het hier ook de pil in de spreekwoordelijke prullenbak mogen belanden.

Maar ik heb nog nooit echt een kinderwens gehad (door fibromyalgie, waarvan ik veel pijn heb/had en enorm moe was), tot een paar jaar geleden dat ik de mooie kanten er ook van begon te zien. Nu is een van mijn beste vriendinnen zwanger en zie ik hoe bijzonder en speciaal het is. Soms wil ik het liever nu dan morgen maar tegelijkertijd beangstigd het me gelijk.

We staan er wel zo in dat als het ons niet gegund is, dat we samen ook een heel mooi leven hebben en er van kunnen maken. Hoop dat dat op dat moment ook zo is, want ik weet natuurlijk niet of ik dan nog zo rationeel kan nadenken haha.

Ik vind het best wel spannend en lastig allemaal. Zo lang er nog geen buffer is en de klusjes in huis niet gedaan is voelt het nog een redelijk ver van mijn bed show. Tot mijn man er van de winter aan gaat beginnen vrees ik haha.

Ik heb altijd een kinderwens gehad, zolang ik me kan herinneren. Alleen nooit de juiste man tegengekomen, tot ik mijn vriend leerde kennen. Ik had toen meteen al dat gevoel ‘met jou wil ik kinderen’.
Halverwege dit jaar werd dit serieuzer voor ons allebei en toen besloten we al snel ervoor te gaan. Ook hier was het dubbel, wilde heel graag zwanger worden, baalde als ik ongesteld werd. Maar ondertussen zag (en zie ik soms nog steeds) beren op de weg en dacht ik ‘beter dat we nog even wachten’. Tot het dus de derde keer raak was en we allebei zoiets hadden van ‘dit gaan we doen en wij kunnen dit!’ Helemaal nu ik 2 goede echo’s heb gehad en zie wat er in mij gebeurt ben ik echt zo gelukkig dat wij een kindje mogen krijgen. Dit is al zo bijzonder, hoe bijzonder moet het dan zijn als het kindje er eenmaal is?

En natuurlijk is het een mega verandering, en heb ik soms ook twijfels of we het wel kunnen en gaan redden en zo en voel ik me soms zo ellendig dat ik denk ‘waar ben ik aan begonnen?’, maar ik denk dat dit allemaal hele normale gedachten zijn. Het is niet dat je even iets koopt wat je terug kan brengen als het niet bevalt, je leven staat op zijn kop als je een kind krijgt denk ik.

Wat veel die het herkennen, blijkbaar toch iets wat (bijna) elke vrouw heeft.

Tuttebel: ja ook met mijn man besproken, maar dat is zo'n typische man met zijn uitspraken. Hij zegt, dan wachten we nog, ook prima. Hij ziet geen beren en dat is super fijn. Maar hij is sowieso beter in relativeren.

Beachgirl: dat is wel heel fijn, jij maakt je blijkbaar meer zorgen om hem dan hijzelf. En wat de anderen ook zeggen, het gevoel groeit ook naarmate een zwangerschap vordert.

Luisa: Ja ik ben 32 (en een half ;)). En zeker deze tijd is dat natuurlijk niet echt oud, het kan ook makkelijk een jaar later. Blijkbaar is het nog een beetje zo'n tweestrijd. Want de wens is er, maar misschien toch niet zo snel.

Bliss: ja elkaar ontmoeten als je wat ouder bent, dan krijg je al die dingen snel achter elkaar. Huis kopen, trouwen, kinderen en dat allemaal binnen een paar jaar. Dat hoort er ook bij en moet ik ook wat meer accepteren. We zijn elkaar nou eenmaal niet tegengekomen op ons 25e.

Agnes: rationeel gezien kan je natuurlijk zeggen, dat komt ook wel goed. Maar ik snap het wel als je financieel wat achter de hand wil hebben. Als je die lijsten met benodigde babyspullen ziet dan val je al bijna flauw, hahaha. Nee zonder gekheid, een buffer is altijd wel erg fijn. Maar er zijn ook zat mensen die het zonder doen en het ook ''redden''.

Fantine en Huppekee: Ja die ovulatietesten geeft misschien toch extra druk. We hebben nu afgesproken er wel een beetje los mee om te gaan. Wel te testen, maar als het dan even niet lukt om precies dan sex te hebben, ook oké. Als ik echt eerlijk ben naar mezelf zou ik het niet erg vinden als het nog 2-3 maanden duurt. En als het nog langer is, so be it. De wens is er, maar het hoeft inderdaad niet krampachtig en nu.

Je kunt ook met de Clover app je ovulatie bepalen. Zo wisten wij wanneer het een handig moment zou zijn en het was in 1x raak, zonder test gedoe.

Wij hebben onze hele baby uitzet gekocht tijdens de mazzeldagen van de Prenatal laatst, scheelde echt heel veel geld. En we hebben geen enorme buffer aangezien we dit jaar verhuisd zijn naar ons nieuwbouwhuis.

Wat veel die het herkennen, blijkbaar toch iets wat (bijna) elke vrouw heeft.
Agnes: rationeel gezien kan je natuurlijk zeggen, dat komt ook wel goed. Maar ik snap het wel als je financieel wat achter de hand wil hebben. Als je die lijsten met benodigde babyspullen ziet dan val je al bijna flauw, hahaha. Nee zonder gekheid, een buffer is altijd wel erg fijn. Maar er zijn ook zat mensen die het zonder doen en het ook ''redden''.

Ja, klopt dat is ook zo. Maar ja geeft je wel een fijner gevoel vind ik. We zien wel hoe het loopt, voor nu zit ik nog aan de pil.

Dat zeker, maar zo zijn er altijd wel beren op de weg.