Welkom op Zeg maar Yes!

In heb zelf maar 1 dochter, dus kan er niet over mee praten.. maar voor de dames met meer kids:
Behandelen jullie ze anders? Mag de jongste bijvoorbeeld meer dan de anderen? 'Want hij/zij is nog klein' oid?
Zijn of waren bij de oudste de regels strenger?

Ik ben benieuwd

Ik merk dat ik ze soms wel anders behandel… dat komt ook omdat er 6 jaar tussen zit. De oudste is 11 en zal ik eerder dingen zelf laten doen, terwijl ik de jongste van 5 veel help. Ik merk dat ik de jongste toch wat jong hou en van de oudste soms vergeet dat ze ‘pas’ 11 is ofzo.

Geen idee of iemand dit snapt haha maar goed ik worstel daar nog wel eens mee

Voor mij is dit ook best een worsteling de laatste tijd. Ik heb 2 meiden met 2,5 jaar leeftijdsverschil. De jongste is erg gefocust op de oudste. Als ik ze niet gelijk behandel krijg ik dit dus direct te horen. Maar het is ook logisch dat de oudste soms meer mag, zoals alleen buiten spelen. Maar dat vindt de jongste wel heel lastig. Langer opblijven door de oudste doen we stiekem, jongste denkt dat ze tegelijk naar bed gaan. Dat vind ik zelf vervelend, maar dit drama gaan we nog even uit de weg.

Bij de oudste waren we op de leeftijd die de jongste nu heeft erg gefocust op zelf aankleden etc, maar dat kwam ook omdat dit op school een beetje een issue was. De jongste help ik makkelijker maar die kan het prima.

Ik probeer ze dus zoveel mogelijk gelijkwaardig (niet altijd precies gelijk) te behandelen maar heb zelf het gevoel dat de jongste zich hierdoor flink tekort gedaan voelt soms. De voordelen die zij als jongste heeft ziet ze logischerwijs nog niet.

Ja, dat vind ik soms ook wel moeilijk. De oudste, mijn stiefzoon, is 5,5 jaar ouder dan de middelste. Hij is ook echt de oudste en moet in die zin de weg vrijmaken voor zijn broertjes. Waar we bij hem in bepaalde dingen vrij streng waren, merk ik dat we dat bij de andere twee nu al wat loslaten.
Dat vind ik soms wel lastig omdat de oudste niet mijn eigen kind is en de andere twee wel en ik me weleens afvraag of ik daardoor misschien ook toegeeflijker ben in bepaalde dingen naar hen toe.

De oudste kan erg gefocust zijn op het feit dat hij bepaalde dingen nu wel moet (eigen broodtrommel klaarmaken, eens helpen met afwassen tijdens de vakantie) maar dat zijn broertjes het nog niet hoeven. Dan leg ik uit dat hij dat op zijn zesde ook nog niet hoefde maar dat je van een elfjarige wel iets meer mag verwachten maar dat kan hij maar moeilijk aannemen.

Bij ons zijn de regels gelijk. Zowel voor die van bijna 6 als voor die van bijna 3. Ik merk ook dat we voor die van bijna 3 veel consequenter moeten zijn, omdat ze echt een loopje met ons neemt.
Blijft ook lastig, want ze hebben natuurlijk allemaal 2 huizen. Maar ik denk dat kinderen flexibel genoeg zijn om te weten welke regels waar gelden.

Ik verwacht natuurlijk nu pas mijn tweede, maar het lijkt me logisch als je ze ook naar leeftijd behandel.

Zelf heb ik twee zussen en zelf heb ik wel verschil gemerkt. Maar vaak ook logisch. Zoals dat mijn zus een uur langer uit mocht of een poosje meer zakgeld kreeg (toen ze naar de middelbare ging en ik nog op de basisschool zat). Mijn zusje mag gewoon meer dan ik ooit. Dat benoem ik ook weleens, dat ze maar bof.

Overigens merk ik toen we ouder werden we wel meer gelijke regels kregen, maar vind het logisch als de oudste wat meer moet doen of moet opletten op de jongste ofzo. Zolang de jongste dat dan ook moet op die leeftijd, lijkt mij dat niet stom ofzo.

Hier is niet alles hetzelfde nee. Maar de oudste gaat naar het voorgezet en de jongste naar groep 3. Dus alles hetzelfde kan ook niet. Maar in de basis gelden veel van dezelfde regels ja.

Goede vraag!
Onze kinderen schelen maar 1,5 jaar en veel dingen zijn hetzelfde. Bijvoorbeeld bedtijd (ze slapen op 1 kamer) en zakgeld.
Voor ons is het heel kind afhankelijk, ze verschillen in zo veel dingen. De oudste mag alleen op straat spelen, de jongste nog niet. Dit is vooral het verschil in verantwoordelijkheidsgevoel, de oudste zal geen regels overtreden, de jongste loopt in zeven sloten tegelijk.
De jongste mag na de vakantie al op een danssport, de oudste moest van ons eerst zijn zwemdiploma halen. De jongste mag dus al een andere sport naast zwemles. Dit is weer een groot verschil in behoefte van de jongste, die wil zo graag dansen en optreden. De oudste heeft totaal geen behoefte aan een extra sport.
Zo proberen we bij alles te kijken naar het kind.

Over een jaar of 4 zullen we zien of mijn aanpak gewerkt heeft, maar mijn zoon en ongeboren kleintje (mits het goed gaat) zullen bijna 5 jaar schelen. Met zoon ben ik vanaf baby af aan al bezig geweest met dat bepaalde dingen bij bepaalde leeftijd horen. Zo kreeg hij geen suiker of schermen voor zijn tweede levensjaar. En nog steeds krijgt hij geen snoep. En dat heeft hij altijd geaccepteerd: ik kon en kan dat goed aan hem uitleggen. En ik ben bij nummer 2 hetzelfde van plan. Dat zal wel eens moeilijk zijn als zijn/haar broer wel dingen mag en de kleine niet. Maar hopelijk is dat ook een kind met begrip zoals de oudste.

Ik kom uit een gezin met vier kinderen en daar waren ook de regels niet voor iedereen gelijk. Andere bedtijden, andere klusjes (wat past bij je leeftijd). Mij lijkt dit alleen maar goed, ik vind het juist gek als een 4 jarige hetzelfde mag als een 8 jarige. Dat maakt een ouder kind denk ik ook trotser en verantwoordelijker. Ik zou dat dus ook niet doen (alles gelijk trekken). Net als Marsy zegt werd het bij ons aan leeftijd gelinkt. Dat is lekker duidelijk. Ik zeg ook weleens tegen zoon dat iets niet mag omdat hij nog maar 2 jaar is. Dan zegt hij ook: ‘oh nog even groter groeien’.

Mijn kinderen zijn allebei heel anders en ook niet alle regels zijn voor allebei hetzelfde. Zo mag zoon bijvoorbeeld een stuk later naar bed omdat hij veel minder slaap nodig heeft. Dus dochter is nu 9 maar die mag niet zo laat naar bed als zoon toen hij 9 was.
Bij zoon ben ik strenger in regels over computeren. Die doet anders niks anders. Dochter zit weinig achter schermpjes dus als die een keer een dagje Netflix wil kijken vind ik dat prima.
Ik koop ook wel eens spontaan een cadeautje voor een van de twee omdat ik iets leuks zie. Dan koop ik niet per se ook iets voor de ander. Dat zijn ze ook zo gewend dus nooit gezeur over.

Dit zijn maar een paar voorbeeldjes maar eigenlijk verschilt de manier van omgaan met m'n kinderen met alles heel erg omdat ze gewoon zo anders zijn. Zoon heeft autisme, is heel rustig, zoekt veel nabijheid, wil niet te veel drukte om zich heen en is graag alleen. Dochter is heel druk, enorme hang naar zelfstandigheid maar vraagt ook de hele dag aandacht van vooral mij, enorm sociaal, het liefst de hele dag omringd met vriendinnetjes.

In principe hebben we dezelfde basisregels voor de kinderen. Maar we merken wel dat regels 'handhaven' bij de kinderen wel anders gaat, omdat de kinderen gewoon anders zijn. Dochter is veel meegaander, dus een keertje van de regels afwijken kan prima (met uitleg). Dit kon ook al op zoons leeftijd. En zoon is gewoon stugger en volhardend, consequentheid is bij hem veel meer de sleutel.

En ja, sommige regels die we bij dochter hadden, zijn gewoon lastiger bij zoon vol te houden. Bijvoorbeeld met eten. Dochter heeft heel lang echt geen zoet op brood gegeten. Maar nu ze het wel eet, is het bijna niet te doen om hem het nooit te geven. Hij ziet wat zijn zus mag en vindt dat niet eerlijk. Dat begrijp ik wel.

Dat argument hoor ik heel erg vaak Meg. Maar als jouw dochter koffie of wijn wil, wat zeg jij dan? Ah ja, is ook niet eerlijk dat wij dat wel mogen? Je kunt toch uitleggen dat dat nog teveel suiker bevat voor zijn buikje?

Het is choose your battles, Marsy.
Het is geen wijn en het is net zo slecht voor dochter als zoon, dus dat ga ik niet als argument gebruiken. Overigens eet hij bijna altijd hartig. Alleen ja, af en toe mag hij ook zoet. Dochter kende het gewoon nog niet toen. En dochter eet natuurlijk ook niet altijd zoet, maar ook vaak hartig.
(Overigens ben ik wat dat betreft ook tot het inzicht gekomen dat af en toe iets minder voedzaams echt niet slecht is. Ze moeten er juist leren mee om te gaan. Dus ik ben daar zelf ook misschien in meegegroeid.)

O maar dat is idd wel anders straks, bedtijd/zakgeld/alleen naar buiten.
Ik had het dus echt over de basisregels.

Dat argument hoor ik heel erg vaak Meg. Maar als jouw dochter koffie of wijn wil, wat zeg jij dan? Ah ja, is ook niet eerlijk dat wij dat wel mogen? Je kunt toch uitleggen dat dat nog teveel suiker bevat voor zijn buikje?

Ik denk dat je op die manier, door dit in de basis al te benoemen bij een kind, onbewust een ongezonde relatie met voeding aan het creëren bent bij een kind. Je leert een kind immers direct al dat er 'goede' voedingsmiddelen zijn, maar dus ook 'slechte'. Ik zou het uiteraard ook niet dagelijks/wekelijks geven maar ik zou daarnaast ook heel erg oppassen met hoe je voeding benoemt tegenover een kind.

Snap ik Maple, hoef je echter niet bang voor te zijn hoor

Huh, hoezo? Het is toch juist goed dat een kind zich ervan bewust is dat niet alles even gezond en goed voor je lichaam is? Ik denk dat het wel goed is om een kind met mate te laten snoepen (maar prima als dat pas vanaf x leeftijd gebeurt), om te zorgen dat ze leren er op een gezonde manier mee om te gaan. Maar een kind moet wel leren dat snoep niet net zo gezond is als fruit.

Ik probeer iets van de LazyFitgirl methode erover te vinden, daar wordt het altijd heel goed uitgelegd, maar ik krijg het zo snel niet gevonden. Ze heeft het er regelmatig over op IG in haar stories maar die zijn dus na 24h weer weg. Het is vooral belangrijk dat kinderen de balans leren tussen voedzaam en minder voedzaam, en dat iets minder voedzaams op zijn tijd ook oké is. Maar niet dat het als goed of slecht (voor je buikje bijvoorbeeld) benadrukt wordt, want alles wat slecht is, heeft aantrekkingskracht. Op die manier zijn heel wat ongezonde relaties met voeding geboren .

Niet om hier de voedingsgoeroe uit te hangen trouwens hoor, maar vooral om aan te geven dat de manier zoals Meg hem beschrijft, echt helemaal niet zo slecht hoeft te zijn maar dat jouw aanpak Marsy, dat dus wél zou kunnen zijn. Niet per definitie, maar zóú kúnnen.

Huh, hoezo? Het is toch juist goed dat een kind zich ervan bewust is dat niet alles even gezond en goed voor je lichaam is? Ik denk dat het wel goed is om een kind met mate te laten snoepen (maar prima als dat pas vanaf x leeftijd gebeurt), om te zorgen dat ze leren er op een gezonde manier mee om te gaan. Maar een kind moet wel leren dat snoep niet net zo gezond is als fruit.

Haha snap ik hoor, ik had ook eerst errors in mijn hoofd! Maar het gaat allemaal om de manier waarop het benoemd wordt. Ik zoek nog even verder, misschien vind ik nog wat.

Mijn zoon houdt dus niet van zoet of toetjes haha. Die probeer ik dus extra te verwennen met chipjes. Maar ben best streng met zoet/zout eten hoor ik veel in mijn omgeving. Hij mocht ook echt onder de 1 jaar geen suikers en nu nog steeds amper. Bij oma en opa wordt hij wel verwend altijd, dus de dagen dat hij thuis is doe ik het niet. Maar overgewicht zit erg in mijn familie, daarom ben ik er best streng in. Kan me voorstellen dat onze tweede eerder ook een softijsje mag, omdat zoon er dan ook 1 heeft. Dat kan ik op die leeftijd slecht uitleggen hoor.

Maar de basisregels zijn geldig voor iedereen! Ook voor mijn vriend en mij. Vind gewoon goed voorbeeld geven is goed volgen.

Bij mij werkt het ook niet hoor wanneer de oudste hagel op brood heeft om dat de jongste niet te geven. Die wil alles wat zus heeft, haha! Nu is zij nog wel tevreden met een paar hagel.

Maar ik moet de lijn verder ook gelijk trekken omdat de oudste dat anders zo goed doorheeft allemaal. Bij de jongste wil ik wel eens wat minder streng zijn,omdat ze nog niet alles snapt... Maar dat kan gewoon echt niet meer.

Huh, hoezo? Het is toch juist goed dat een kind zich ervan bewust is dat niet alles even gezond en goed voor je lichaam is? Ik denk dat het wel goed is om een kind met mate te laten snoepen (maar prima als dat pas vanaf x leeftijd gebeurt), om te zorgen dat ze leren er op een gezonde manier mee om te gaan. Maar een kind moet wel leren dat snoep niet net zo gezond is als fruit.

Haha snap ik hoor, ik had ook eerst errors in mijn hoofd! Maar het gaat allemaal om de manier waarop het benoemd wordt. Ik zoek nog even verder, misschien vind ik nog wat.

Ah zo! Ja, na je uitleg van hierboven begrijp ik beter wat het probleem is. Daar kan ik ook wel op gaan letten bij de kinderen.

De basisregels zijn hier voor iedereen gelijk. Verder kijken we echt per kind hoe of wat. Wel is het zo dat onze jongste veel sneller of meer dingen mocht op een bepaalde leeftijd dan de andere. Tja het geluk van de 3e zijn.

Verder is mijn motto altijd al: “Ik voed mijn kinderen niet gelijk op, wel gelijkwaardig.”

Hier 2 kinderen van net 5 en bijna 8. Qua regels probeer ik ze gelijk te behandelen. Qua privileges kijk ik naar de leeftijd. De oudste mag zelfstandig naar de speeltuin, terwijl de jongste dit nog niet mag. Daar is hij gewoon nog te klein voor.

Waar ik wel voor waak en echt allergisch voor ben is de zin gebruiken: je bent de oudste en de wijste. Echt vreselijk. Ik verwacht van mijn oudste dat hij bepaalde dingen doet of laat, maar ik probeer altijd in mijn achterhoofd te houden dat het nog een jong kind is.

Dolby, ik snap je wel met het klein houden van de jongste. Mijn jongste vindt het wel gemakkelijk dat we hé steeds aankleden, dus daar zijn we nu strenger in, want hij kan het prima zelf.