Welkom op Zeg maar Yes!

Deze week heb ik een podcast geluisterd over mantelzorg in Nederland. Even uit mijn hoofd zijn het er 5 miljoen. Ik vind dat nogal wat. Mantelzorg wordt vaak gecombineerd met een eigen gezin en werk. Door de vergrijzing neemt de mantelzorg toe.

Mijn moeder gaat richting de 70, mijn schoonouders zijn ouder dan 70. Op dit moment vervullen wij geen mantelzorg taken. Bij mijn moeder zal dit ook niet kunnen vanwege de grote reisafstand. Bij mijn schoonouders voel ik me totaal niet geroepen vanwege onze slechte en moeizame band. Zij zijn vermogend en kunnen zelf zorg inkopen.

Hoe is dit bij jullie? Ben je al met dit onderwerp bezig? Hoe sta je erin? Of ben je al mantelzorger (kan ook van je partner of iemand anders zijn)?

Laatst was mijn vader gevallen en na een paar dagen is hij toch, op aandringen van mij, maar de huisarts gegaan. Hij moest door naar het ziekenhuis en dan ben ik degene die dat 'moet' doen, omdat mijn broer niet in de buurt woont. Ik dacht er wel daarna over na hoe dat moet als hij meer hulpbehoevend wordt. Ik kan dat niet in mijn eentje combineren met thuis en mijn werk.

Mijn moeder en haar partner geldt eigenlijk hetzelfde voor.

Mijn ouders leven allebei niet meer. Mijn vader heb ik wel regelmatig met kleine dingen geholpen op de momenten dat hij het zelf niet kon (zoals boodschappen doen, medicijnen ophalen bij de apotheek), maar van intensieve, langdurige zorg is nooit sprake geweest.
Een partner heb ik niet en verwacht ik ook niet te krijgen. Mocht dit nu wel het geval zijn, dan zal de tijd leren of ik mantelzorger wil worden.

Omgekeerd zou overigens ik niet weten wie mijn mantelzorger moet worden als het nodig is.

Mijn ouders zijn nog hartstikke fit dus daar is nog niets nodig. Mijn opa’s en oma’s zijn overleden dus die zorg is inmiddels weggevallen.

Mijn schoonouders weigeren hulp. Die vinden dat ze alles zelf nog wel kunnen. Wij weten alleen dat als mijn schoonvader wegvalt mijn schoonmoeder per direct in een verpleeghuis moet gaan wonen. Dat is dan niet eens meer actief plaatsen (binnen 6 weken) maar dat wordt een urgente opname (binnen 24 uur). Vermoedelijk gaat mijn schoonzus dan wel proberen om weer een heel rooster op te zetten om het zo lang mogelijk te rekken. Ik weiger daar aan mee te werken omdat ik dat echt niet zie zitten. Dat wordt echt knallende ruzie. Daarbij wonen we ook te ver en is het met werk ook echt niet haalbaar.

De afgelopen 2 jaar heb ik vanuit de gemeente wel het mantelzorgcompliment gekregen. Vorig jaar was dat een vvv-bon van 75 euro. Die van dit jaar kan elk moment binnen komen. Dit omdat J is uitgevallen op school en de gemeente ziet de opvang van de momenten dat hij normaal op school zou zitten als mantelzorg.

hier hebben wij een mantelzorgwoning in de tuin waar mijn moeder woont. In nov brak ze haar heup en was het ideaal dat wij in de buurt wonen zo konden we haar helpen met wondverzorging en boodschappen enz. Mijn moeder word dit jaar 67. Ze is super fit nog wandelt veel dus normaal heeft ze nog geen hulp nodig.

Ik was vorig jaar benadert door iemand van de gemeente voor mantelzorgcompliment. Omdat wij die woning in de tuin hebben. Het hoeft ook niet altijd lichamelijke steun te zijn maar ook even een praatje.

Mijn schoonmoeder heeft mantelzorg nodig. Dat krijgt ze nu van mijn schoonvader maar hem loopt het over de schoenen. Ze willen geen hulp maar als familie proberen we daar op aan te dringen omdat het wel echt escaleert nu. Hopelijk komt er binnenkort een kantelpunt. Wij kunnen hier op zich wel het eea in betekenen maar ze heeft echt dagelijks hulp nodig en dat is voor iedereen in de familie niet te realiseren.

Mijn moeder is mantelzorger voor mijn stiefvader maar die redden het goed samen. Die situatie wordt ook niet slechter binnenkort (hij is door een complicatie bij een hersenoperatie verlamd geraakt). Vanwege de afstand kunnen we daarvoor veel minder doen dan ik zou willen maar in plaats daarvan nemen we ze wel mee op zomervakantie dit jaar… voelt fijn om toch iets te kunnen doen ofzo.

Zora heftig is dat hè, als mensen maar door blijven modderen. Voor mijn schoonmoeder ligt zelfs de verpleeghuis indicatie al klaar maar toch vinden ze dat ze het zelf moeten kunnen. Ze accepteert haar ziekte ook niet wat het alleen maar erger maakt.

Ja herkenbaar. Zij heeft Parkinson en heeft welke zorg of ingreep ook nooit geaccepteerd of ervoor open gestaan. Alles waar ze wel voor kozen was eigenlijk later dan dat het nut had zeg maar, zo zonde en moeilijk om aan te zien. Ze hebben nu weer bedacht naast ons ook een aantal vrienden in te zetten die wekelijks rouleren maar dan denk ik echt; kom op nou. Hier zijn professionals voor die echt veel fijner en beter kunnen helpen! Lijkt me ook veel waardiger voor haar. Lastige is ook dat we hierover vooral praten met schoonvader want schoonmoeder zit even in een slechte periode. Wat zij preciés wil en wat zijn mening is vinden we lastig te onderscheiden. Hij wil het graag zelf doen en zij wil hem niet afvallen maar dat hem over de schoenen loopt is wel duidelijk. Echt heel moeilijk.

Wat heeft jouw schoonmoeder? Fijn dat er wel een indicatie klaarligt! Ook wat betreft wilsverklaring etc steken mijn schoonouders de kop in het zand. Dat vinden wij al helemaal onbegrijpelijk. Als je toch zulke duidelijke mening hebt over wat je wil, leg dan wat vast!!

Doe maar niet quoten, haal denk ik wat details nog weg..

Wat ingewikkeld zeg Zora en Minx. Mijn schoonmoeder is zeer lichamelijk beperkt, gelukkig is mijn schoonvader hartstikke fit voor een man van zijn leeftijd. Hij neemt nu alle mantelzorg op zich.

Mijn ouders zijn nog vrij fit voor hun leeftijd (75). Nu lag met kerst mijn vader met een tis in het ziekenhuis. De eerste zorg komt dan van mijn zussen want die wonen dichtbij, maar eindelijk zijn we alle vier een keer met mijn moeder na het ziekenhuis gereden voor een bezoek.
Ik denk dat als de tijd zo ver is dat we mantelzorg moeten gaan verlenen dat er een roulatie schema zal komen, waarbij we allemaal een keer zorg zullen verlenen. Mijn moeder heeft later aangegeven dat ze het echt fijn vond dat we alle vier onze bijdrage hebben geleverd. Koe ons heel logisch, maar blijkbaar is het minder logische tegenwoordig.
Het grappige is dat mijn ouders nog mantelzorgers zijn voor mensen in de wijk. Zo gaan ze 2-3x per week bij iemand van 80 langs om haar ogen te druppelen etc.

Ik ben al jaren mantelzorger. Ga met elke afspraak in het ziekenhuis mee. Heb geen broers of zussen dus alles komt op mij neer. Toen ik nog thuis woonde en geen zoon had was dat makkelijker. Nu is het best veel. Naast mijn werk, opleiding en eigen gezin en verplichtingen ga ik mee met elk ziekenhuisbezoek van beide ouders. Mijn vader is 1,5 jaar erg ziek geweest en in die tijd zat ik ook in een burn out. Het is veel. En soms weet ik niet meer dat ik zelf nog leef. Aan de andere kant vangen mijn ouders onze zoon op als wij aan het werk zijn dus het is voor wat hoort wat. Het zijn ook gewoon mijn ouders die voor mij hebben gezorgd. En nu is het soms andersom.

Ik ben geen mantelzorger, het is nog niet nodig. Als het nodig zou zijn voor schoonmoeder of ouders zou ik het gelijk doen.

Mijn vader is ziek, maar mijn moeder regelt alles voor hem. Sinds mijn schoonmoeder alleen is breng ik wel gemiddeld 3 keer per week warm eten, zij kookt niet voor zichzelf. Mijn man regelt alle 'mannen klussen' sinds mijn schoonvader overleden is, en mijn schoonzussen brengen ook eten en gaan met haar naar het ziekenhuis of doen boodschappen.

Mijn schoonmoeder heeft een progressieve aandoening waarbij we dus weten dat het steeds slechter gaat. Eigenlijk vind ik het niet verantwoord dat zij nog thuis woont. Het is echt wachten tot ze een keer een verkeerde val maakt en wat breekt.

Wilsverklaring hebben ze dan niet geregeld. De indicatie ligt er ook alleen omdat het een paar jaar terug twijfelachtig was mbt de gezondheid van schoonvader. Ik durf ook niet te zeggen of ze ergens ingeschreven staat. Daar wordt niet over gesproken. En idd alles komt te laat. Simpele dingen als een sta-op-stoel zijn er pas gekomen toen ze al geen stafunctie meer had. Als je het haar vraagt heeft ze nog een zeer goede stafucntie en wil dat prima. Dat je daarvoor 2 minuten actief moet staan gaat er bij haar niet in.

Mijn moeder is jaren mantelzorger geweest voor mijn vader, tot hij overleed. Ze is zelf op zich nog fit genoeg, vrij jong (66) maar ze kan zo zwaar op de hand zijn. Veel dingen in het leven zijn zo enorm moeilijk als je het haar vraagt. Ze vindt ook vanalles spannend, dus wij helpen haar af en toe. Vooral mijn broertje en ik trouwens, mijn zusje komt maar weinig langs. Mijn moeder is afgelopen jaren wel vaker gevallen, soms met breuken, andere keer met een blauw gezicht, dus dat soort incidenten vind ik ook wel spannend. Maar ze gaat nu een valpreventie training volgen. Mocht zij mantelzorg nodig hebben, zal het ook op mijn broertje en mij gaan neerkomen. Mijn zusje vindt het nu al moeilijk om langs te komen en binnenkort verhuist ze nog verder weg.

Mijn schoonouders zijn wat ouder (74) maar beide nog heel fit. Al is mijn schoonmoeder ook al een paar keer gevallen afgelopen jaren. Zij wonen twee straten bij ons vandaan, dus wij zullen de eerste zijn voor mantelzorg als dat aan de orde komt. Maar mijn zwager en één van mijn schoonzussen zullen zeker ook mee helpen.

Zowel voor mijn moeder als voor mijn schoonouders zou ik dit met liefde doen, wanneer het nodig is, kijken we wel hoe we dat combineren met ons gezin en werk.

Wanneer mijn vader zorgbehoevend wordt, ben ik matelzorger.
Afgelopen jaren gaat dat steeds op en af. Hij is hartpatiënt en wanneer hij weer naar het ziekenhuis moet voor katherisatie of dotteren sta ik naast mijn werk ook stand-by voor mijn vader. Ja ik vind het best pittig naast werk en gezin.

Voor de mantelzorgers:
Wisten jullie dat elke gemeente een mantelzorgwaardering heeft en zelfs bepaald hoe deze ingevuld wordt? Bijv met een geldbedrag of cadeaubonnen.
Als je even googled, vind je er vast iets over.