Welkom op Zeg maar Yes!

Ik vind het toch fijn mijn verhaal ergens kwijt te kunnen, want eind anuari heb ik plotseling mijn lieve vader verloren. Volledig uit het niets, had voor zover we weten geen bijzondere klachten of iets wat anders ging dan anders. Hoorde dat hij die dag nog gewoon gewerkt had, 's avonds met zijn partner gegeten en in de avond zoals altijd koffie gedronken en samen wat zitten kletsen. Samen naar bed gegaan. Midden in de nacht werd hij wakker en gaf aan zich niet goed te voelen. Met name pijn overal in het lichaam. Heeft nog temperatuur gemeten (was in orde) en paracetamol gepakt. Weer in bed gaan liggen maar kon zijn draai niet vinden. Zei tegen partner dat hij even in de woonkamer op de bank ging zitten om te kijken of hij het fijner vond om even te zitten. Niet veel later hoorde ze raar gekreun en is gaan kijken. Toen vond ze hem al weggezakt en ze voelde geen hartslag meer.

Met een bevriende buurvrouw geprobeerd hem te reanimeren en de hulpdiensten gebeld die massaal zijn uitgerukt. Terwijl die bezig waren met reanimeren werd ik uit bed gebeld met dit nieuws door de buurvrouw van zijn partner. En niet veel later opnieuw een telefoontje dat hij het helaas niet had gered. Hoewel het allemaal heel snel gegaan is (minder dan een uur) vraag ik me toch ook af van hoeveel pijn had hij, hoe voelde het precies, heeft hij erg geleden in korte tijd, zou hij bang geweest zijn? De exacte doodsoorzaak zullen we ook niet weten, want we werden allemaal naar bij het idee om nog allemaal ingrepen te laten doen.

Echt wat een nachtmerrie, we zijn allemaal kapot van verdriet. Hij heeft zijn pensioen niet eens mogen halen, was drie weken daarvoor 64 geworden. Net 40 jaar bij de zaak aangetikt. Nog vol plannen voor de toekomst (net nog een vakantie geboekt, als hij met pensioen zou gaan zou hij met zijn partner gaan samenwonen, etc).

Uitvaart is inmiddels geweest en kijken we met een goed gevoel op terug. Heel hartverwarmend ook dat er maarliefst een collega of 70 is gekomen en dat was nog niet eens iedereen die erbij had willen zijn. Er is ook gesproken namens zijn werk, iemand sprak namens zijn partner en ik heb ook gesproken. Verder was het daarna een meer informeel samenzijn en dat was ook erg fijn. De week eraan voorafgaand ben ik op 1 dag na elke dag bij hem gaan kijken in het uitvaartcentrum en heb nog hele verhalen tegen hem opgehangen en wat troostrijke dingen neergelegd bij hem. Ik was de enige die het zag zitten om te gaan kijken elke dag, ben blij dat ik het gedaan heb zodat hij daar niet dagen alleen lag en het was ondanks het grote verdriet echt waardevol om zo op de enige manier die er was nog samen te kunnen zijn.

Maar wat een verdriet zeg, ik wist niet dat een mens zich zo gebroken kan voelen. En dan komt nu naast het verdriet wat al meer dan genoeg is er ook nog een hele berg aan confronterend regelwerk bij. Hij en zijn partner hadden op papier niks geregeld, dus samen met mijn twee broertjes moet ik alles gaan regelen. En zijn partner hebben we contact mee en betrekken we waar mogelijk en waar ze het zelf ziet zitten. Maar nu oa allerlei dingen opzeggen wat super confronterend is, zijn huis moet volledig worden opgeruimd en uitgezocht en uiteindelijk in de verkoop. Echt wat een nachtmerrie, er zijn ook momenten dat mijn brein nog steeds niet kan bevatten dat dit echt gebeurd is..

Wat verschrikkelijk dat jullie dit is overkomen. Zo’n groot verlies en dan zo onverwachts. Ik wil je heel veel kracht en liefde wensen voor alles wat gaat komen in de komende tijd.

Wat vreselijk, Hippie.
Zo jong en onverwacht.

Heel veel kracht en sterkte gewenst.

Wat erg, zo plotseling. Wat lief dat je elke dag bij hem langs gegaan bent. Ik vond het ook fijn om bij mijn vader te zijn. Stel dat hij het toch voelde op de een of andere manier he? Hele dikke knuffel voor jou .

Jeetje wat herken ik bijna alles van wat je schrijft. Mijn vader is afgelopen zaterdag plotseling overleden. Wat vreselijk dat jullie hetzelfde is overkomen.
Ik wil jullie heel veel kracht, sterkte en liefde wensen.

Heel veel sterkte en gecondoleerd. Wat enorm heftig allemaal. Heel veel kracht gewenst de komende periode.

Gecondoleerd Hippie 🖤

vreselijk, en zo herkenbaar. Mijn vader is ook plotseling overleden en dat went nooit. Ik vind het vreselijk dat ik geen afscheid heb kunnen nemen van hem. En vreselijk dat hij helemaal alleen was toen hij stierf.

Heel veel sterkte ook met al het regelwerk wat er komt

Wat ontzettend heftig en verdrietig. Ook voor jou Maple. Heel veel kracht, liefde en sterkte.

Wat vreselijk Hippie, gecontroleerd en veel sterkte en kracht.

Gecondoleerd Hippie.

Poeh Hippie, ik had het hele verhaal nog niet eens meegekregen. Vreselijk dat het in een uur tijd zo mis kan gaan. Wat een groot verdriet voor jou en je familie. Fijn dat het afscheid goed voelde en dat je voor die tijd nog (bijna) elke dag bij hem kon zijn. Sterkte nog voor de komende tijd

Bedankt voor de lieve berichtjes allemaal. En Maple jij ook heel veel sterkte! Niet te bevatten hè, dat je wereld in een oogwenk er zo anders uit kan zien.

Jee wat een verhaal, zo ontzettend verdrietig! Wat is het leven toch oneerlijk. Gecondoleerd en heel veel sterkte gewenst!

Wat ontzettend verdrietig! Liefs en veel sterkte!

Goed dat je je verhaal hier hebt gedeeld. Wat verdrietig, je vader was nog jong en dan zo onverwacht. Poeh. Heel veel kracht en zachtheid voor jou en je familie.

Wat ontzettend verdrietig Hippie. Heel veel sterkte voor jou en jullie 🙏🏼

Wat verdrietig zo’n plotseling en heftig verlies. Veel sterkte.

Wat vreselijk onverwacht en wat ontzettend heftig voor jullie. Gecondoleerd en heel veel sterkte 🖤

Bedankt voor al jullie lieve reacties! Zelf dacht ik vaak als ik iemand condoleerde / sterkte wenste dat het waarschijnlijk toch weinig toe zou voegen in zo'n verdrietige situatie. Uiteraard doe ik het altijd wel en gemeend ook, je hoopt toch dat je woorden een sprankje liefde kunnen overbrengen of iets. En nu ik zelf in deze situatie zit merk ik dat het mij in elk geval wel echt helpt. De situatie wordt er uiteraard niet minder verdrietig om maar ik haal er echt wel steun uit. Dat er mensen de moeite nemen om je sterkte te wensen. Dat er aan je gedacht wordt, etc. Voelt heel fijn en warm. Naast heel veel verdriet voel ik ook heel veel liefde. Zoveel verdriet betekent eigenlijk ook dat er heel veel liefde is voor die persoon. Net als dat er iets van 70 collega's naar de uitvaart kwamen en dat was nog niet eens iedereen die er echt bij had willen zijn. Vond ik zo mooi om te zien dat hij onder zijn collega's zo geliefd was en ik haalde echt steun uit de massale opkomst op de uitvaart.

Het is nu ruim twee weken geleden dat hij overleed en het voelt nog steeds geregeld als een slechte film waar ik ineens in beland ben. Ik weet dat hij er niet meer is en ben daar intens verdrietig over, tegelijkertijd heb ik soms momenten dat mijn brein het nog niet kan bevatten. Dat ik denk dit kan niet gebeurd zijn.. De gedachte dat ik hopelijk nog flink ouder mag worden maar de rest van mijn leven zonder hem moet leven, hem nooit meer zal zien.. Ik ben zo ontzettend verdrietig. Lichamelijk merk ik ook dat het energie vreet, zou het liefst hele dagen slapen voor mijn gevoel. Alleen maar huilen en slapen. Gelukkig heb ik twee kinderen die dit onmogelijk maken, bepaalde dingen gaan natuurlijk gewoon weer door. Naast die dingen doe ik even zo min mogelijk om te proberen uit te rusten en het verdriet er ook te laten zijn.

Fijn dat de berichtjes je steun geven Hippie in deze moeilijke tijd. Wat mooi ook dat je alle liefde voor je vader hebt mogen ervaren. Het lijkt me zo onwerkelijk allemaal.

Heel veel sterkte Hippie, het is een groot en onverwacht verlies. Maar idd veel verdriet betekent dat er veel liefde is (geweest). En ook al is je vader fysiek ver weg, hij kan voor altijd heel dicht bij je blijven. Liefs.

Ja zeker in het begin denk je dan het heeft nu wel lang genoeg geduurd, kom nou maar gewoon weer terug. En inderdaad, er is nog zo veel tijd dan zonder, maar ik verbaas me er tegelijkertijd elk jaar weer over hoe lang het dan alweer geleden is. Ik was hoogzwanger toen mijn vader overleed dus het loopt gelijk met de leeftijd van mijn dochter. Dat maakt het ook nog eens extra zichtbaar.

Gecondoleerd met het verlies van je vader. Heel veel sterkte.

Ja zo herkenbaar wat je zegt Dronken Taart. Kan me voorstellen dat het extra zichtbaar is als het overlijden bijna samen viel met de geboorte van je dochter. Letterlijk een heel leven van je kind tot nu toe dat hij er niet is. Poeh, lijkt me moeilijk ook zeg!

Ik ben erg dankbaar dat ik relatief jong kinderen heb gekregen en hij mijn kinderen deels heeft zien opgroeien en ze waarschijnlijk ook echt wel herinneringen aan opa zullen blijven hebben. Ik heb ook nog twee kleine neefjes en voor hen is dat al veel minder. En ik was erbij toen ze uitgelegd kregen dat opa er niet meer is, echt alle volwassenen braken op dat moment. Van die kleine mannetjes die je moet gaan uitleggen dat opa er niet meer is. En mijn jongste broertje die het door de telefoon heeft moeten vernemen via mijn moeder (wij kregen hem niet te pakken en zij bleef proberen voor ons). Ik begreep van haar dat zijn gegil aan de telefoon door merg en been ging.. Vind het zo heftig en verdrietig allemaal, voor iedereen.

En ondanks het verdriet ook dankbaar dat hij nog zo 'lang' in mijn leven is geweest, al is dit geen normale leeftijd natuurlijk. Maar zijn eigen vader overleed toen hij 8 was, dus in die zin heb ik hem nog relatief lang bij me mogen hebben. Maar goed, hij had nog minstens 20 jaar mee 'moeten' gaan het liefst. Echt wat een nachtmerrie blijft het.