Welkom op Zeg maar Yes!

Gister ben ik bij de uitvaart geweest van iemand die jong overleden is. Bij de uitvaart werd duidelijk dat ze ècht geleefd heeft. Heel veel ondernomen, over veel drempels gestapt, etc.

Ik ben benieuwd: in hoeverre leef jij echt?

Ik denk dat ik niet echt leef. Ik heb zoveel plannen in mijn hoofd, maar voer er maar weinig uit. Durf het niet of zie allerlei obstakels. Ik wil kijken of en hoe ik daar verandering in kan brengen.

Wat is echt leven? Ik geniet van de dingen die ik doe, maar er zijn zo vaak dagen dat ik eigenlijk maar doelloos op de bank hang. Ook daar kan ik van genieten, maar het voelt zo zinloos in mijn leven ofzo. Ik weet nooit zo goed of ik echt leef. Ik doe leuke dingen, maak bewuste keuzes daarin want ik kan nou eenmaal niet alles. Belangrijkste is om te genieten denk ik. Genieten van de kleine dingen. Een mooie lucht, de vogeltjes, een mooi liedje op de radio. Is dat écht leven, of moet je als een kip zonder kop je dromen najagen om echt geleefd te hebben?

Weer weggehaald

Nee, ik word geleefd maar er is weinig wat ik echt voor mijzelf doe.
Ik had gehoopt dat het zou komen zodra de kinderen naar school zouden gaan maar inmiddels een paar jaar verder en nog geen fulltime school.
Dus ook weinig tijd voor mijzelf.
Heb zoveel plannen maar er komt niets van. En die momenten dat ik alleen ben, ben ik te moe om nog iets te doen.

Wat Maple zegt wat is echt leven?
Gezien mijn situatie zou ik zeggen nee. Ben natuurlijk door mijn ziek zijn veel thuis, geen werk meer, eigenlijk geen sociaal leven, zie buiten mijn moeder schoonouders, zus en haar gezin + 1 vriendin af en toe niemand.
Maar toch probeer ik er het beste van te maken. En kan ik ook wel weer heel erg genieten van kleine dingen. De Olympische spelen de afgelopen 2 weken ik geniet daar dubbel en dwars van. Het vooruitzicht dat aankomende week de 1e lentedag kan komen? Ik kan niet wachten!
Als ik terugdenk aan de periode voor mijn ziek zijn was alles veel oppervlakkige, alles was druk, moest zoveel etc.
Beetje moeilijk uit te leggen haha.

Zou ik het willen ruilen? Ja tuurlijk! Ik heb er alles voor over om beter te worden, maar ik ziu mijn leven dan wel anders inrichten.

Terechte vraag wat echt leven is. Daar zit geen maatstaf op denk ik. Het is wat en hoe je het zelf ervaart.

Ik leef wel echt denk ik.
Ik kies voor bewust veel vrije tijd, onderneem veel.doe de dingen die ik leuk vind, ga vaak op vakantie. Als ik nu zou horen dat ik er volgende week niet meer ben, kan ik oprecht zeggen dat ik alles eruit gehaald heb wat ik eruit wilde halen.

Maar wat is echt leven? Dat is zo subjectief. Ik kan enorm goed alleen zijn en een vrije dag vullen met het lezen van boeken. Maar ik ben ook graag op pad met mijn gezin en vriendinnen. Echt leven voor mij is, gelukkig zijn in mijn relatie, wanneer het goed gaat met mijn kind en ik mijn vriendinnen vaak zie. Op dit moment voldoet mijn leven hieraan. Ik ben blij dat ik leef!

Voor mij is echt leven niet dingen voor mezelf doen. Voor mij is echt leven tijd doorbrengen in verbinding met de mensen die er voor mij echt toen doen. Echt leven is voor mij dichtbij mezelf blijven, moedig en vriendelijk zijn. Dus ik leef echt. Als ik morgen doodga heb ik nergens spijt van, heb ik niks gemist en kijk ik terug op een liefdevol leven met mijn kinderen, familie en vrienden en betekenisvolle werkrelaties. Ik ben me bewust van wat ik heb. Van de band met mijn kinderen, het buiten zijn met de paarden, het samenzijn in een familie. Ik geniet van samen eten, samen koken en nu ook samen sporten. Ik geniet van het samen dansen met mijn kinderen. Reizen en vakanties heb ik niet per se nodig. Ik vind het fantastisch dat we met de hele familie naar Curaçao gaan, maar dat zijn niet de dingen die mijn leven maken. Van het rondscharrelen in mijn eigen omgeving dichtbij huis en word ik al heel gelukkig. Ik heb niet heel veel meer nodig.

Heb het hier wel eerder gedeeld maar ik heb een vriend begraven toen we 17 waren. En daar werd dit min of meer gezegd: “hij had zoveel plannen, hij is alleen nog maar naar school geweest”. Dat raakte me toen zodanig dat ik een half jaar later naar Zuid Afrika vertrok om te wonen; dat zou niemand op mijn begrafenis zeggen en ik zou elke dag leven alsof het m’n laatste was. En man, heb ik dat gedaan haha. En nog steeds: ik leef heel flexibel en haal alles eruit wat erin zit. Met veel aandacht voor m’n familie en vrienden en heb keurig netjes al m’n studies gedaan en goede banen gehad, maar ik zeg alles zó weer op als er een andere mogelijkheid is. Op mijn begrafenis worden denk ik soortgelijke uitspraken gedaan, en daar ben ik heel blij mee. Wil wel 250 worden maar ik heb in m’n 43 jaar al heel veel gezien en gedaan.

Ik heb de laatste tijd toevallig met veel verschillende mensen die mij (redelijk) recentelijk kennen gesprekken over vroeger en dan komt er nog al eens iets naar boven wat ik allemaal heb gedaan. Daaruit denk ik dan wel jaa dat was echt fantastisch, dit en dat en dan denk ik wel wat heb ik veel gedaan eigenlijk. Daar word ik dan wel heel blij van terugkijkend op m'n leven. Dus dat kan ik er wel over zeggen voor mijzelf. Voor een ander zal dat heel anders zijn denk ik. Maar ik heb ook nog wensen en dingen die ik wil doen. Dus ik hoop toch nog lang te mogen leven. En ik wil me wel echt graag levend voelen. Ik heb wel een bepaalde levenslust waar ik van aan ga altijd.

Wat verdrietig dat die persoon zo jong overleden is Jip.

Voor mij is het belangrijkste dat je geen spijt hebt. Ik hoef geen grote reizen of bungeejumpen (heb ik wel gedaan trouwens!) te maken om echt te leven. Wil je dat wel maar houdt iets je tegen dan kan dat heel zonde zijn. Je hebt maar 1 leven. Als ik (hopelijk) oud ben en terugdenk aan mijn leven is voor mij niet belangrijk hoeveel carrière ik heb gemaakt, of ik veel geld heb verdiend, en of ik veel van de wereld heb gezien. Voor iemand anders is dat misschien niet ‘echt leven’. Na mijn uitvaart zullen mensen vast niet zeggen dat ik zo lekker heb geleefd. Maar ik was wel tevreden met de keuzes die ik maakte en gelukkig met het leven dat ik had.

Ik vind het wel een pijnlijke vraag. Mijn antwoord nu is denk ik 'nee'. Ik wordt teveel geleefd door het leven nu, met haast de dag door, werken, kinderen, sporten etc.
Voor mij draait 'echt leven' overigens ook niet om extreme dingen doen, zoals verre reizen of stoere activiteiten. Voor mij is 'echt leven' ook vooral genieten van de kleine dingen, van betekenisvolle relaties. En dat doe ik nu vaak niet genoeg. Hoe kan ik dat veranderen , dat is de vraag.. daar denk ik de laatste tijd wel vaker over na. Dat komt ook doordat het laatste jaar met klein kind thuis nu aanbreekt (na 13 jaar altijd een klein kind thuis te hebben gehad). Daaf word ik enorm melancholisch van. Wat is het voorbij gevlogen, heb ik er wel genoeg van genoten?

Heel verdrietig Carra.

Ik heb er wat langer over nagedacht.
Ik denk dat echt leven voor mij ook niet perse grootse dingen doen is. Hoewel ik echt wel wat dromen heb. Groot en klein.
Juist ook die kleine dingen, vriendschappen etc. In dat geval leef ik nu niet echt. Of ik probeer het elke keer wel om nieuwe vriendschappen te maken, maar dan bloed het toch weer dood. Ik heb geen vriendschappen die al 20-30 jaar duren of zo. Dat je vrienden hebt die regelmatig aan je denken of attent zijn. Ik was en deed dat wel. Maar ik ben er een beetje mee gestopt, terwijl ik er altijd wel heel blij van werd en ook belangrijk vinden om te doen.

Ik word nu inderdaad geleefd, zoals LauraLinde omschrijft.

Lastige vraag, maar wel een leuke. Ik leef echt wanneer ik aanwezig ben in het moment. Als dagen voorbij zijn gevlogen zonder het te merken, dan heb ik een deel van m'n leven verloren.
Bewustzijn en alles voelen, ups en downs, maakt dat ik echt leef. En daar ben ik dankbaar voor.

Moeilijke vraag. Ik denk dat veel mensen al denken dat je niet geleefd heb, als je weinig hebt 'gedaan of gezien'. Maar ik kan zeggen dat ik het belangrijker vind dat ik een verschil heb gemaakt. Dat vind ik echt zoveel belangrijker, en daar wil ik ook graag naartoe werken.
Vroeger wilde ik altijd moeder worden, dat is gelukt.
Ik heb veel gereisd, veel grenzen verlegd, plezier gemaakt, gefeest, al die dingen waarvan je zou zeggen dat ik geleefd heb als jongvolwassenen. Maar ik heb ook veel pech in het leven en met mijn (mentale en fysieke) gezondheid.
Op dit moment ben ik uitermate 'saai', en denk vaak terug aan toen ik nog gewoon kon vertrekken en reizen en doen.
Die tijd ligt achter me, maar ik voel nog steeds vooral die drang om iets te betekenen. Dat voelt het leven pas nuttig voor mij. Nu leef ik wel, maar er blijven nieuwe plannen komen. En nieuwe dromen.

Overigens maak ik mij meer druk of er wel mensen zijn op mijn uitvaart dan wat we gezegd wordt 🫣

Ik denk dat dit voor iedereen verschillend is. Ik heb genoeg meegemaakt en heb op dit moment een voor heel veel mensen saai leven. Alleen ik ben tevreden. Ik doe voor mijn gevoel veel leuke dingen en doe ook echt best wel wat dingen voor mezelf. Heb lieve mensen om me heen en dat is voor mij het belangrijkste.

Ik ben niet gelovig maar voor mij is staat deze vraag centraal denk ik: stel je komt aan de hemelpoort te staan en God/Allah whoever vraagt of je écht geleefd hebt. Als je dan ja kan antwoorden, dan heb je deze vraag beantwoordt. Zo niet: dan zou ik bedenken wat er dan nog mist om daar een ja op te antwoorden en zou ik daarvoor gaan.

Heb nog over deze vraag nagedacht toen ik Floortje naar het einde van de wereld in Canada keek. Het allerliefste zou ik in de uitgestrekte natuur wonen en leven met de seizoenen. Paardrijden en kinderen die opgroeien in vrijheid. Maar als dat betekent dat ik aan de andere kant van de wereld woon zonder mijn familie dan wil ik dat niet. Wat ben ik blij dat ik zoveel tijd met mijn vader heb doorgebracht. Ik denk dat ik mijn verlangen naar vrijheid, buiten zijn en autonomie ook wel een beetje vorm kan geven in mijn leven. En het Nederlandse leven vind ik ook wel fijn en kneuterig. Het fietsen, het dorpse leven hier, de seizoenen, de feestdagen. Dus het is goed zo.

Ik erger me daar altijd een beetje aan bij het programma ‘Break Free’. Daarin wordt ook iets gezegd als dat ze alles uit het leven haalden door te reizen.
Voelt een beetje alsof je beter bent dan de rest en meer geniet als je reist. Terwijl er genoeg mensen zijn die daar niet blij van worden en volop leven met hun familie en dingen als tuinieren en de hond uitlaten.

Ik leef mee met m’n gezondheid en daardoor leef ik niet zoals ik had willen leven maar ik heb wel al veel dingen gedaan die ik wilde doen gelukkig.

Als er geen grenzen waren dan woonde ik ergens in de natuur bij de zee met heel veel dieren. Maar ik kan nooit zorgdragen voor al die dieren en m’n vriend is mantelzorger voor z’n moeder dus maken we er hier maar het beste van.

Toen ik 14 jaar geleden ernstig ziek was wilde ik nog een keer verliefd worden en reizen en dat is beide gelukt dus ik ben best tevreden.

Hmm net als de meeste hier zie ik het als hoe je er naar kijkt.
Ik denk van wel, sowieso ben ik momenteel op het gelukkigste punt/moment in m'n leven, lang geleden dat ik echt rust voelde.
Als ik nu zou sterven zou ik tevreden zijn maar ik wil heel graag m'n zoon nog verder zien ontwikkelen, misschien kleinkinderen krijgen.. En dat maakt dat ik denk dat ik het gelukkigste wordt van de 'normale' dingen.
Wandelen door de natuur, verbonden zijn met mensen, daarnaast m'n passie kunnen uitvoeren maar ik geniet ook als ik in de tuin zit en de vogels hoor fluiten. Dan voel ik me ook heel erg levend.
Ik zou bepaalde dingen van de wereld wel willen zien, maar na 6 dagen Londen bijvoorbeeld, anderhalf jaar geleden wil ik gewoon weer naar huis. Verre reizen zijn daarom niks voor mij.
Dus ja ik leef, en ik wordt niet geleefd door een baan die me op slokt die ik heb om m'n leven financieel te kunnen onderhouden maar er ondertussen niet van kunnen genieten.

Voor mij gaat écht leven niet om veel gezien en gedaan hebben, alles uit het leven halen etc. Voor mij gaat het denk ik juist ook om het leven in al zijn facetten beleven, de pieken en de dalen, en daarin dingen doen die betekenis hebben. Ik kan me voorstellen dat een ander naar mijn leven kijkt en stelt dat ik niet echt leef, omdat ik niet de wereld afreis en mijn dagelijks leven toch vooral draait om het jongleren van al die ballen (gezin, relatie, sociaal, werk, huishouden, gezondheid). Als ik weer eens politieagent speel tussen de kinderen, de zaterdag niks gezelligs doe maar de wassen wegwerk of een zware werkdag heb denk ik heus niet juichend 'yes wat is het leven mooi!' Tegelijk voel ik vaak het meest dat ik écht leef in de momenten die het leven gewoon onverwacht brengt. In momentjes met mijn kinderen die klein zijn maar me doen volschieten. In een onverwacht gesprek, de zon opeens op mijn gezicht, in verbinding, in werk dat energie vreet maar waarin ik ook echt verschil kan maken. Ik leef het leven niet altijd zoals ik wil, omdat niet altijd alles kan én omdat het niet enkel draait om mij alleen, maar ik leef het echt omdat ik het leef zoals het komt en net zoveel bezig ben met wat ik er in kan brengen als wat ik er uit kan halen.

Ik denk het wel. Zeker sinds ik uit elkaar ben met de vader van m'n kinderen ga ik heel goed op; yolo.
Probeer echt te leven hoe ik het wil en waar ik gelukkig van wordt met veel aandacht voor mijn kinderen en vrienden.

Tja, wat is de definitie van echt leven? Ik heb gereisd, dingen gedaan die ik graag wilde...maar nu geniet ik vooral van hier zijn en moeder zijn.

Leef vooral in het nu. Dat is iets wat ik wil meegeven. Voor je het weet is het voorbij....en kom je erachter dat je veel te veel voor vanzelfsprekend hebt aangenomen.