Welkom op Zeg maar Yes!

Zo'n 1,5 jaar geleden ben ik mijn vader verloren. Het eerste jaar kwam ik redelijk goed door, maar sinds een half jaar heb ik het best moeilijk mee. Wat het moeilijker maakt, is dat veel mensen van mijn leeftijd nog beide ouders hebben.

Daarom ben ik benieuwd of hier meer mensen zijn die een ouder zijn kwijtgeraakt. Hoe ging je daarmee om? Wanneer werd het verdriet minder?

Ik ben 9,5 jaar geleden mijn moeder verloren. Voor mij geldt wel dat de scherpe randjes eraf zijn maar ik ben nog altijd veel met haar bezig. Ik denk elke dag wel een paar keer aan haar en ik kan het gemis soms ook nog wel intens voelen. Maar het echte verdriet ben ik wel kwijt. Ik vind het vooral zo ontzettend jammer dat ze er niet meer is, onze kinderen niet ziet opgroeien, me niet af en toe van tips kan voorzien. En ik mis het om iemand ‘mam’ te kunnen noemen, ik zal dat nooit meer tegen iemand kunnen zeggen.

Mijn beide ouders zijn overleden.
Mijn moeder in 2015 en mijn vader in 2023.
Wat Lady ook al zegt: bij mij zijn de echt scherpe randjes eraf. En ze waren allebei ongeneeslijk ziek, ik gunde hen rust. Dat heeft ook geholpen in de verwerking.

Net als Lady mis ik het om iemand ‘pap’ en ‘mam’ te noemen.
De mensen die onvoorwaardelijk van mij hielden, mij het beste kenden en met wie ik een hoop herinneringen deelde, die zijn er niet meer.

‘Even bij je ouders langsgaan’ klinkt zo vanzelfsprekend, maar dat is het niet.

Ik mis ze vooral op kleine momenten of bij bepaalde dingen die ik graag met ze had gedeeld, niet zozeer met verjaardagen en feestdagen.

Bedankt voor jullie antwoord. Goed om te lezen dat de scherpe randjes er bij jullie in de loop van tijd wel zijn afgegaan. Kunnen jullie vertellen hoe jullie ermee omgingen toen het verdriet nog heftiger was?

Het kan me soms overspoelen, en dan vraag ik me af hoe ik de rest van mijn leven zonder mijn vader kan leven. Ouders geven je onvoorwaardelijke liefde op een manier die niemand je kan geven, zelfs een partner niet. Doordat ik dat nu deels kwijt ben voelt alsof de vaste grond onder mijn voeten is verdwenen.

Ik ben mijn vader zelf ook verloren, nu bijna 12 jaar geleden. En het vliegt me nog steeds weleens aan hoor om van die willekeurige momenten. Het voelt allemaal zo oneerlijk hoe jong hij was en altijd alles voor iedereen deed. Al die ellende die hij heeft doorstaan. Maar wat ben ik dankbaar dat ik hem had als vader. Mijn vader zei altijd als iemand net overleden was; "Wij leven nog he?" Betekende natuurlijk nooit dat je geen verdriet mocht hebben maar hij vond het vooral zonde om er in te blijven hangen. Dat probeer ik altijd te onthouden. Het grootste verdriet vind ik zelf dat hij mijn dochter nooit heeft gekend. Hij had het zo leuk gevonden en zij was ook opzeker gek op hem geweest.

Hoe ik ermee om ging weet ik eerlijk gezegd niet meer. Het was een roes. Ik was hoogzwanger en de vader van mijn dochter was er toen al vandoor dus ik was net als mijn moeder ook alleen. Ik heb in die periode bijna elke dag bij haar geslapen. Pas toen mijn dochter geboren werd, ging ik weer thuis slapen. Wij hebben veel met elkaar gepraat, elkeer veel getroost in het gezin. Het kost tijd en soms komt het een tijd later inderdaad. Geef jezelf de tijd en ruimte voor je verdriet. Het is ook gewoon niet niks.

Ik heb mijn normale leven vrij snel weer opgepakt. Toen mijn moeder overleed deed ik nog een studie naast mijn werk. Ik had wat dat betreft genoeg afleiding. Ik woonde in die periode tijdelijk weer thuis en dat was voor zowel mijn vader als voor mij wel fijn. We hadden veel steun aan elkaar.
Ik praatte veel over mijn moeder met mijn vader en in mindere mate met mijn broertje.
Op momenten dat ik alleen was en even niet die afleiding had, kwamen de tranen en die liet ik dan ook gewoon lekker gaan.

Twee weken na het overlijden van mijn vader begon ik aan een nieuwe baan. Ook weer genoeg afleiding wat dat betreft. En mijn vader was zo blij voor me dat ik een nieuwe baan had gevonden dat ik hem nog trotser wilde maken dan hij al was. Ik had erg veel steun aan de zussen en broer van mijn vader. Die kon ik bellen wanneer ik maar wilde en zij hebben me ook wel regelmatig op sleeptouw genomen in de weekenden. Ook hier liet ik de tranen gewoon lopen als ze kwamen. Opkroppen heeft geen zin.

Heb jij iemand in je omgeving met wie je kunt praten?

Je mag mij ook altijd een privébericht sturen hoor!

Hier is mijn vader in april alweer 2 jaar geleden overleden totaal onverwacht helemaal alleen. In de ochtend nog bezig met mijn zoon in de tuin in de middag dood.
Hij is overleden op de verjaardag van mijn man. Die dag is extra lastig nu. Ook voor onze zoon die vraagt vaak wie gaat er nu dood op papa zijn verjaardag

Wij hadden de dag erna een uitvaart hebben van mijn oma. We hadden toen 2 in een week. Ik ben toen paar weken thuis gebleven van mijn werk. Daarna is er veel gebeurt ook met mijn moeder. Die was in 4 dagen haar moeder en man verloren en stortte helemaal in. Waar wij veel voor moesten doen. Uiteindelijk zijn wij verhuisd naar hun huis en mijn moeder woont bij ons achterhuis in een eigen huisje. Toen zij er woonde kwam bij mij de klap. Dat was in januari. 9 maanden naar zijn overlijden.

Ik heb toen hulp gezocht eerst bij de huisarts en toen bij een ondersteuner van de praktijk die mee doorstuurde naar een psycholoog daar heb ik emdr therapie gehad.

Ik kreeg last van angst en veel verdriet. En dat verdriet is er nog altijd. Ik vind feestdagen en verjaardagen niet meer leuk ons gezin is niet meer compleet.

Ik ben mijn vader precies vijf maanden geleden verloren. Als ik aan hem denk begin ik meteen te huilen. Ik mis hem zo en kan nog maar nauwelijks bevatten dat hij er niet meer is. Als ik over hem wil praten begin ik ook te huilen. Door eraan te denken of het uit te spreken wordt het zo waar dat hij er niet meer is en nooit meer terugkomt en dan mis ik hem zo en dan wil ik zo graag dat hij er is. En wat had ik graag gewild dat hij langer in het leven van mijn kinderen was geweest. Mijn vader was er onvoorwaardelijk voor mij. Mijn leven is altijd met vallen en opstaan gegaan. Dingen gingen niet altijd hoe ik het had gehoopt of had bedacht. Maar mijn vader was er altijd. En had altijd vertrouwen in mij. Hij gaf me een nieuwe kans of gaf me de moed het opnieuw te proberen of anders te doen. Dat gaf me een veilig gevoel van onvoorwaardelijke liefde. Ik kon altijd bij hem terecht. Ik heb geen partner en voel me soms echt verloren en alleen en bang ook. En als ik me zo voel dan weet ik dat het gemis en verdriet een teken is van heel veel liefde. Ik heb zoveel liefde en vertrouwen gekregen en ik heb zoveel tijd mijn vader doorgebracht. Dat koester ik en dat geeft me ook kracht. Ik ben twee dagen na de begrafenis weer fulltime gaan werken. Dat lukt me. Dat zou mijn vader ook gewild hebben. Ook het leven van mijn kinderen gaat door. Dat lukt ook. Ik kan ook nog lachen en blij zijn. En dansen. Maar het verdriet is heel groot en overvalt me. En dan kan ik alleen maar huilen, ook omdat het me niet lukt om woorden te vinden. Ik maak me ook zorgen om mijn moeder en ook wel over de toekomst. Maar dan zeg ik tegen mezelf dat ik het dag voor dag doe. En ik doe elke dag mijn best. En ik probeer net zo’n ouder voor mijn kinderen te zijn als dat mijn vader en mijn moeder (zij leeft gelukkig nog) voor mij zijn (geweest).

Mijn moeder ook 3.5 jaar geleden verloren. Ik denk wel dat het uitmaakt hoe lang je al weet dat je je ouder gaat verliezen. Ik had de shock van dat ik haar niet altijd bij me zou kunnen houden al gehad in de jaren daarvoor (door de prognose). Daarna kwam nog het “wanneer en hoe gaan we haar verliezen” en “hoe zal het zijn zonder haar en kan ik dat wel”. Ik denk dat het eerste jaar het meest zware was. Ik was ook zo moe, rouwen kost zoveel energie. Ik ging wel door (moest ook) en kon ook lachen. En juist erg genieten van kleine dingen. Maar er lag een soort mistdeken op het leven. Alles was zwaarder, hoe mooi het ook was.

Nu mis ik haar nog steeds, en denk ook elke dag meerdere keren aan haar. De dingen die al eens zijn geweest (bijvoorbeeld verjaardagen) voelen minder zwaar. Het zijn nu vaak de nieuwe dingen die verdriet doen (“hier had ze bij moeten zijn”). Ook wat hierboven beschreven wordt, je wil er ook zijn voor de andere ouder en maakt je daar ook zorgen om nu deze alleen is. Een paar keer per jaar vliegt het me weer erg aan. Zo sprak ik laatst iemand die zijn moeder verloren had en dat verhaal kwam weer even zo dichtbij. Dan ben ik weer even van slag. Ik vind het ook een groot gemis voor mijn kinderen.

Laatst kwam ook weer het besef dat mijn moeder me altijd hielp uit eigen beweging. Ze zag wat ik nodig had, ze vroeg er naar en handelde ernaar. Niemand anders in deze wereld doet en kan dat. Dat mis ik erg.

Net als dat we hoorden dat ze ongeneeslijk ziek was. Ik was erg verdrietig, wie zou ik normaal bellen om dit mee te delen, wie zou dan naar me luisteren en me gerust stellen. Degene die dat normaal deed kon me nu niet geruststellen want het ging om haarzelf en het ging niet positief aflopen. Dat was ook een harde les.

Voor wie het nog zo vers is of voor wie veel verdriet heeft: heel veel liefs.

Ik ben 4,5 jaar geleden mijn vader verloren, hij was daarvoor al zo'n 9 jaar ziek. Toen we het nieuws kregen van zijn ziekte, gaven ze hem nog 3 jaar, dat zijn er dus 9 geworden. Met pieken en dalen, maar voor het grootste deel wel hele mooie jaren. De onzekerheid daarin greep ons wel vaak aan, wanneer is het dan klaar? Het gaat zo goed, je weet dat dat moment komt dat het niet meer goed gaat en ook niet meer goed komt. De laatste maanden waren heel heftig. Mooi, intens, pijnlijk, liefdevol... alles tegelijk. Ik had op dat moment een hork van een leidinggevende die weinig begrip had voor mijn situatie, maar ik had lieve collega's die zaken oppakken en mij de ruimte gaven. Een week na de uitvaart ben ik weer gaan werken.

Het eerste jaar was heftig, al die eerste keren zonder hem. Mijn kinderen waren toen 4,5 en bijna 2. De oudste snapte het wel, de jongste niet en vroeg vaak naar opa. De oudste had (en heeft nog steeds wel) haar momenten dat ze graag over opa wil praten. Ik vind dat zo mooi! Ook met mijn moeder praat zelf erover, haar eigen herinneringen, maar ze wil ook verhalen van vroeger horen. Dat was enkele jaren terug vaak wel beladen en emotioneel, nu is het vooral fijn en mooi. En soms nog steeds emotioneel, maar dat hoort erbij denk ik. De scherpe randjes zijn er inderdaad af, maar het gemis blijft.

Dank voor jullie reacties. Het is verdrietig dat jullie ook een ouder zijn verloren, maar ook ergens fijn om herkenning te vinden.

Hebben jullie ook dat je je zorgen maakt om je andere ouder? Mijn moeder is er gelukkig nog en redelijk gezond. Maar sinds mijn vaders overlijden realiseer ik me dat zij ook ouder en kwetsbaarder wordt. Ik moet er niet aan denken om haar ook kwijt te raken.

@Chava
Dank je voor het aanbod, dat is lief! Ik heb gelukkig wel mensen met wie ik kan praten, maar het lastige is dat mijn vriendinnen over het algemeen nog beide ouders hebben. Natuurlijk leven ze wel met me mee, maat ik heb het idee dat ze niet helemaal begrijpen wat het is om te rouwen om een van je ouders. Het is voor mij ook anders dan ik me had voorgesteld

Ik maak me zeker zorgen om mijn moeder. Zij kreeg 3 weken na het overlijden van mijn vader een longontsteking en kwam er weer een ambulance. Toen heb ik vaak gedacht in het ziekenhuis ze gaat dood. Wij zijn verhuist naar mijn ouderlijk huis en zij woont bij ons achter in de tuin. Zo is ze niet altijd alleen en kunnen we haar in de gaten houden. We lopen niet de deur bij elkaar plat. Maar als er wat is kunnen we er zo heen. Dat is fijn. Afgelopen nov brak ze haar heup en zo konden wij haar ook mooi steunen.

Ik vond het vooral heel moeilijk om mijn vader zo intens verdrietig te zien. Echt zorgen heb ik me niet gemaakt om hem. Hij was toen zelf nog niet ziek en heeft de draad zo goed en kwaad als het kon weer opgepakt. Hij kon ook prima voor zichzelf zorgen, omdat hij wat betreft het huishouden nooit afhankelijk was van mijn moeder.
De dochter van mijn broertje en schoonzusje was destijds nog een baby, dus daar had hij ook veel welkome afleiding van.

Bedankt voor jullie antwoord. Goed om te lezen dat de scherpe randjes er bij jullie in de loop van tijd wel zijn afgegaan. Kunnen jullie vertellen hoe jullie ermee omgingen toen het verdriet nog heftiger was?

Het kan me soms overspoelen, en dan vraag ik me af hoe ik de rest van mijn leven zonder mijn vader kan leven. Ouders geven je onvoorwaardelijke liefde op een manier die niemand je kan geven, zelfs een partner niet. Doordat ik dat nu deels kwijt ben voelt alsof de vaste grond onder mijn voeten is verdwenen.

11 jaar geleden m'n moeder verloren, op m'n 30e. Ik herken wat je zegt dat het je kan overspoelen. Ik liet dat gewoon toe. Spontaan huilen in de auto of op andere onbewaakte momenten. Tegenhouden heeft geen zin, voor wie zou je dat doen? Het voelde juist dan even alsof we samen waren.

Scherpe randjes gingen er na 5 jaar af. Maar ik kan nog steeds intens verdrietig zijn als ik besef dat ik mooie momenten meemaak die ik niet meer kan delen, waar ze trots op zou zijn geweest.
Dat gaat nooit meer over vrees ik. Het hoort bij het leven.

Ik maak me ontzettend zorgen om mijn moeder. Nu is het hier natuurlijk nog vers, mijn vader is 5 dagen gekeden overleden. Maar ik vind het zo verdrietig dat ze nu alleen achter blijft. Haar hele getrouwde leven heeft ze samen met mijn vader doorgebracht. Ze heeft geen eigen vriendinnen en niet echt eigen hobby's. Is nog geen jaar met pensioen. Dít is dus de start van haar pensioen en die moet ze dus na een klein jaar verder al alleen doorbrengen. Ik ben zo vreselijk bang dat ze in een gat van eenzaamheid zal gaan vallen. Gelukkig heeft ze wel ontzettend betrokken zussen en mijn broertje en ik zullen uiteraard ook naar haar om blijven kijken. Mijn man en ik hadden het er al over om haar ook eens mee te nemen op vakantie of een weekendje/midweelje weg, bijvoorbeeld. Maar ik had het haar (en mijn vader uiteraard ook) zo anders gegund. Ik hoop maar dat het haar lukt om -uiteindelijk, nu is dat natuurlijk nog te vroeg- een fijne invulling van haar leven te vinden.

Wat een vreselijke berichten 😞
Geel veel sterkte.

Mijn ouders waren ook hun hele leven al bij elkaar, sinds mijn moeder een jaar of 16 was. Nu heb ik door omstandigheden de periode na het overlijden bijna elke nacht bij haar geslapen en was ik daar eigenlijk ook gewoon de hele dag dus dat scheelde wel, maar snap dat dat ook niet gaat als je zelf ook nog een relatie hebt. Je zegt dat ze wel zussen heeft, doet ze daar ook niets mee dan, zoals je met vriendinnen zou doen? Dat heeft mijn moeder wel gelukkig (en ze heeft wel wat vriendinnen ook).

De eerste maanden is alles heel beladen en zal ze ook niet mss niet veel willen maar wellicht kun je met haar meedenken? Er zijn genoeg initiatieven om mensen te leren kennen of bv activiteiten, workshops etc te doen. Gewoon eens laten vallen dat je iets voorbij zag komen en vragen of dat niet iets voor haar is. En lief om haar mee te nemen op vakantie inderdaad. Hier doen we dat ook en is eigenlijk ook gewoon heel gezellig. AL is dat niet perse anders dan voorheen, dan gingen we ook nog wel regelmatig met zijn allen op vakantie.

Mijn moeder is vrij op zichzelf en heeft minder contact met haar zussen dan dat haar zussen onderling met elkaar hebben. De banden zijn goed maar de karakters zijn verschillend. Mijn moeder trekt zich wat meer terug, haar zussen zijn juist wat meer outgoing. Mijn moeder en mijn vader waren twee handen op één buik, alles wat ze deden, deden ze samen. Eigenlijk deden ze zelden iets los van elkaar, met iemand anders.
Misschien valt het ook allemaal reuze mee hoor, en vindt ze haar weg hierin, en moet ik daar gewoon meer vertrouwen in hebben.

Ik vind het zelf allemaal super moeilijk en intens. Als ik bij mijn moeder en broertje ben, ben ik rustig, maar zodra ik thuiskom, kan ik alleen maar huilen.

.

Mijn moeder heeft het heel moeilijk. Wij, haar vier kinderen, wonen allemaal op loopafstand. Mijn vader is nu ruim vijf maanden geleden overleden en ze heeft niet een keer alleen gegeten en ik denk ook niet dat dat gaat gebeuren. Het meeste eet ze met mij omdat ik geen partner heb. We gaan dit jaar met de hele familie drie weken naar Curaçao. En ze neemt elk kind een weekend mee weg. In mijn geval neemt ze mij en de kinderen mee. Elke twee weken eten we met de hele familie samen. En 1 keer in de 2 maanden gaan we met kerngezin, dus mijn moeder en vier kinderen, uiteten. Omdat we met vier zijn kunnen we veel bij haar zijn en later ook mantelzorg verdelen. Daarnaast past mijn moeder nog steeds veel op kleinkinderen. Dus mijn moeder is niet veel alleen. Ik denk niet dat wij het gemis en verdriet minder kunnen maken, maar ik denk dat het wel fijn is dat wij zo dichtbij zijn.

Ik maak me zorgen dat zij ook zomaar opeens dood kan gaan en dat ik dan geen ouders meer heb. Dat kan me echt aanvliegen. Omdat ik geen partner heb, voelt dat op een of andere manier echt als heel alleen. Ik heb de kinderen samen met mijn ouders opgevoed en ik doe het nog steeds samen met mijn moeder. Maar aan zorgen maken en bang zijn heb je niet zoveel, dus ik doe het dag voor dag.

wat mooi dat jullie zoveel met je moeder doen. Godsavethequeen
Hier eet mijn moeder op zondag bij ons. Maandag en woensdag eet mijn oudste broer bij haar en op dinsdags eten wij bij haar. Donderdag, vrijdag, zaterdag eet ze alleen. Ze is hier elke dag welkom soms dan brengen we een bordje bij haar of gaan we zaterdags uit eten met haar en mijn oudste broer. Mijn andere broer en schoonzus kijken weinig naar haar om.

Wat ik een moeilijk ding vind is de mobiel abonnement. Mijn moeder had zoiets meteen opzeggen. Maar ik kan dat niet want dan krijgt een ander zijn nummer en dat wil ik niet. Vind het ook al vreselijk dat zijn foto weg is bij whatsapp en uit de groepsapp is dat gebeurt blijkbaar naar een half jaar . Inmiddels heb ik zijn abonnement overgenomen en omgezet naar sim only. En dan zie ik wel wat ik er mee doe. Misschien als zoon oud genoeg is dat hij dan zijn nummer kan nemen

Aletta, bij mij is het 2 en een half jaar geleden en eerlijk gezegd kan ik nog elke dag erom huilen. En huil ik ook nog best vaak als ik alleen ben. Ik kan ook bepaalde liedjes niet aanhoren zonder gelijk vol te schieten, en als ik over hem praat dan krijg ik direct een brok in mijn keel en heb ik veel gevoelens.

Het verdriet is wel anders nu dan het eerste jaar. Het eerst half jaar schrok ik me steeds een hoedje bij het besef dat hij er niet meer is, dat heb ik nu niet meer. Ik vond dat een extreem vreemd gevoel, ik kreeg letterlijk steeds opnieuw een schrikreactie. Alle eerste keren zonder hem vond ik heel stom. Maar ik heb niet persee met de feestdagen een extra gemis, maar meer gewoon in het dagelijkse leven. Vaderdag en zijn verjaar en sterfdag vind ik wel minder fijne dagen, maar ze hebben ook wat moois omdat we zijn leven dan ook gewoon vieren met ons 5jes.

Ik ben enig kind en het idee dat mijn moeder misschien ook jonger zal sterven vind ik een hele enge nare gedachte. Ze heeft een aantal gezondheidsproblemen (ernstig hartfalen onder andere) sinds afgelopen jaar en ik heb laatst de ambulance moeten bellen omdat ze gewoon waar ik naast zat wegviel. Echt extreem eng was dat. Nog niet zo lang daarvoor had ze 12 dagen in het ziekenhuis gelegen omdat het hartfalen was ontdekt en ze bijna dood was. Nu heeft ze allemaal ingrepen gehad en loopt er nog 1 ding en als dat achter de rug is is ze "zo goed als dat ze kan zijn". Ook heb ik hulp in de huishouding voor haar geregeld en een glazenwasser, zodat ze niet meer zelf al die dingen hoeft te doen. Ik woon op 10 minuten rijden van haar af en ik vind de afstand eigenlijk te groot.

Mijn kinderen waren 7 en 9 toen mijn vader overleed en ze hebben het er heel erg moeilijk mee gehad. Onze dochter heeft ook rouwtherapie ervoor gehad en het gaat nu heel goed met mijn kinderen. Maar mijn moeder en ik blijven gewoon erg verdrietig (vooral privé en op onszelf, en soms uiten we het naar elkaar). Ik heb zelf ook wat therapie gehad maar ik denk dat het iets is wat bij mij is en blijft, op een bepaalde manier. Ik hield gewoon echt heel erg veel van mijn vader, en hij van mij. Ik was zijn meisje en ik was een echt papa's kindje. Hij heeft zijn hele leven ook zo veel aan mij (en mijn moeder) altijd gewijd. Niks was teveel of te lastig en hij verzette alle bergen voor mij. Ik hou me daar aan vast, aan al die mooie liefdevolle herinneringen, maar wel met het gevoel dat hij nog niet had mogen gaan. Het was te vroeg.

Mijn moeder komt elke woensdag hierheen en dan eet ze mee, voor de rest zit ze heel veel alleen thuis. Ze heeft wel veel broers en zussen maar die ziet ze best weinig de laatste tijd. Iedereen heeft dan ook nog zijn of haar partner. Wij proberen af en toe in het weekend een dag naar haar toe te gaan maar eigenlijk is dat te weinig. Ze kan geen auto rijden en in haar dorp is verder helemaal niks te doen. Ze is dus afhankelijk van ons of anderen. Ik bel elke dag met haar en vooral onze dochter belt ook vaak met haar en dan gaat ze dansjes doen via videobellen bijvoorbeeld.

Het idee dat er iemand op deze aarde niet meer is, die zo van mij hield als dat hij deed, want dat doet niemand. Ja mijn moeder en mijn man en kinderen, maar dat is toch anders dan de liefde die hij voor mij had. Toen ik voor het eerst mama werd kwam iedereen naar de baby kijken, maar hij keek eerst naar zijn baby (ik). En daar heb ik zelfs een foto van en het voelt tegelijk heel mooi en heel pijnlijk. Ook al heb ik een geweldige partner, in het begin voelde ik me ergens heel verlaten, alsof mijn beschermer me had verlaten. Ik vraag me soms nog steeds af hoe ik nu de rest van mijn leven zonder hem moet leven?

Eigenlijk heb ik dus geen tips voor je, alleen mijn eigen ervaring en gevoel. Weet wel dat voor dit grote verdriet ertegenover staat dat er heel erg veel liefde is/was en altijd zal blijven. Mensen die een andere/mindere band hebben met hun vader zullen misschien minder/anders verdriet hebben, maar zij hebben helaas niet dat soort liefde gehad dat wij kennen denk ik. Wat ook extreem verdrietig is.

Wat Sarah zegt heb ik overigens ook. Het idee van zijn mobiele nummer kwijtraken aan iemand anders. Ik heb zijn telefoon zo lang in leven gehouden totdat onze zoon een telefoon kreeg en nu heeft hij zijn nummer. En toen moest ik hem ook uit de groepschat gooien (die van mijn moeder, mijn man en mij) Dat vond ik een dingetje maar dat is wel gelukt. En dat was prima. Maar het huistelefoonnummer van mijn ouders, als ik dan op bellen druk staat daar: Pap&Mam en dat ga ik nooit veranderen. Hij pakt nooit meer op, maar ik bel wel naar hun huis.