Welkom op Zeg maar Yes!

De meesten van jullie weten wel dat ik als docent werk in het VO. Ik ben al vaak mentor geweest van een examenklas en dan dus ook betrokken bij de diplomauitreiking en mijn leerlingen daarbij toespreken. Ik vind dat echt een fantastisch moment, al die trotse snoetjes en trotse ouders... van die zogenaamd stoere jongens die dan staan te glunderen als kindjes in een snoepwinkel

Dit jaar heb ik een leerling die niet wil komen. Hij gaat slagen, daar twijfel ik niet aan. Het is een bijzondere jongen, eigen wil, haat school, super slim, weinig sociaal, altijd te laat, absoluut ongevoelig voor trends en andere hipheid onder pubers... maar goed, ergens denk ik dat hij er spijt van krijgt als hij dat moment voorbij laat gaan. Maar goed, ik ben daar misschien niet objectief in. Maar dus was ik benieuwd, wat weten jullie nog van je diploma uitreiking? Was het een mooie ervaring? Voelde het als een mijlpaal? Had je het willen/kunnen missen? En hoe kijk je er nu op terug?

Van de uitreiking zelf weet ik eerlijk gezegd niets meer. Wel het moment na de uitreiking, dat ik de laatste keer school uit liep. Dat viel me toch wel zwaar.

Ze hadden bij ons allemaal groepjes die ze dan aan liedjes koppelden. Ik vond mijne uitzonderlijk stom want het was Against All Odds van Phil Collins.

Kan je deze situatie met z'n ouders bespreken op een mentorgesprek?

Mijn vader was de directeur van m’n middelbare school én m’n wiskundedocent. Hij was populair en dus daar nul last van gehad. Mijn vader kreeg de baan als directeur ipv de Duitse leraar en die vond dat erg lastig. Toen hij mij in de klas kreeg was hij uit op wraak. Dat klinkt overdreven maar was echt zo. Ik kreeg hem in m’n laatste jaar, en vanaf toen mocht ik geen proefwerken maken (hij had m’n boek verscheurd o.a), hij kleineerde me, sloeg het bord tegen m’n hoofd als ik zinnetjes moest opschrijven. Hij heeft me zelfs eens geprobeerd te elektrocuteren door m’n vingers in het stopcontact te stoppen. Mn vader was hiervan op de hoogte en moest van de inspectie de juiste stappen volgen: mondelinge waarschuwing, schriftelijke waarschuwing en dossier bijhouden. Er waren natuurlijk nog geen mobiele telefoons. Tot hij op een dag plakband rondom m’n hoofd deed en dat er net zo hard weer vanaf trok, met plukken haar eraan. Ik rende naar m’n vader en het was maar goed dat de biologieleraar m’n vader tegenhield, anders was de Duitse leraar er geweest. Natuurlijk ging dit meteen naar de inspectie maar maand later waren de examens al. Na de examens was de diploma uitreiking (ik had een ironische 8 op Duits, en spreek het nu nog steeds vloeiend dankzij 6 jaar Oostenrijk). De Duitse leraar deed de rozen uitdelen. Toen ik door m’n vader op het podium werd geroepen, pakte ik de roos aan, liet hem vallen op de grond, keek m’n Duitse leraar recht in de ogen aan en, zoals Sandy in Grease met de sigaret, drukte ik de roos plat. En kreeg vervolgens van de zaal een staande ovatie waarna de Duitse leraar vertrok. M’n vader wist dit vooraf niet (ik ook niet trouwens). En vervolgens is hij op non actief gesteld en nooit meer teruggeweest. Beste moment van m’n leven haha. Mn vader vond het proces verschrikkelijk moeilijk en dat hij me niet meer kon beschermen. Ik koos er overigens zelf voor steeds terug de les in te gaan want de meeste lessen waren prima en dacht dat hij wel ontslagen zou worden als er meer bewijs zou komen.

Mensen hebben het er nu nog over, hoe bizar die tijd was.

Wat een bizar verhaal Marsy, echt wtf.

Mijn diploma uitreiking was kut. Mijn ouders waren net gescheiden, mijn vader wist zich niet te gedragen en maakte dat alles om hem draaide. Hij vond zichzelf heel zielig. Ik schaamde me rot en vond het verschrikkelijk. Achteraf gezien had ik liever gewild dat hij niet aanwezig was geweest. Van de uitreiking zelf kan ik me hierdoor eigenlijk niks herinneren.

Diploma uitreiking ben ik niet naartoe gegaan. Zulke dingen zijn nog steeds niet mijn ding en begrijp niet dat mensen dat een punt vinden. Gala wilde ik ook niet heen. Andere schoolfeesten ging ik wel met veel plezier heen.

Mijn dochter gaat niet naar de diploma uitreiking, van mijn zoon weet ik het nog niet. Hij wilde ook absoluut niet naar het gala, daar heeft hij start van het schooljaar echt 2 weken heel beroerd van geslapen tot ik aangaf, nadat hij het mij vertelde, dat hij daar helemaal niet heen hoeft. Inmiddels is hij wel bezig met een pak en auto uitzoeken en plannen voor na het gala aan het maken. Diploma uitreiking bekijken we daarna wel weer. Als ze niet willen, willen ze niet. Prima toch?

Ik was blij dat ik mijn diploma had gehaald, maar vooral de mensen om mij heen vonden de uitreiking erg belangrijk geloof ik. Ik had het zelf prima kunnen missen.

Niekske, weet je ook waarom hij niet naar de uitreiking wil? Weet je meer van zijn thuissituatie, zal er wel iemand voor hem in de zaal zitten? Of is de situatie misschien ingewikkeld waardoor hij zich niet op zijn gemak voelt als zijn ouders aanwezig zijn?

Maar ook even los van de thuissituatie: Ik kan me goed voorstellen dat niet iedereen wat met diplomauitreikingen heeft, en kan me dan weer minder goed voorstellen dat je het als docent moeilijk vindt die keuze te respecteren, en denkt dat hij spijt gaat hebben als hij niet komt. Het kan gewoon een weloverwogen keuze van hem zijn, dat hij school volgt voor het papiertje maar die heisa eromheen van hem allemaal niet hoeft.

Ik was blij dat ik van die school, of met name de kinderen, verlost was. De uitreiking zelf weer ik niks meer van.

Ik weet nog dat ik het vooral heeeeeeel lang vond duren en echt saai vond. Eén voor één alle leerlingen naar voren. Praatje, vraag wat ga je volgend jaar doen tekenen en de volgende. 2 klasgenoten zaten tijden de diploma uitreiking in het vliegtuig naar Azië. Zij deden mee aan de scheikunde olympiade die in die periode gehouden werd. Zij hadden een filmpje opgenomen ‘vanuit de lucht’.

Het jaar na ons hebben ze de uitreiking aangepast en ging het per stamklas.

Ik heb mijn eigenlijke diploma uitreiking van mijn fysio opleiding wel gemist. Ik zat toen in het buitenland. Daarom moest ik later terugkomen om met een klein groepje van mensen die bijvoorbeeld nog een her moesten doen mijn diploma op te halen. Ik heb niet echt het idee dat ik daar wat gemist heb. Ik vond het zelfs irritant dat ik alsnog moest wachten op een officieel moment. Dat moest omdat het onder supervisie ondertekend moest worden en dat alleen op bepaalde momenten kon.

Als een leerling hier voor kiest denk ik echt wel dat er goed overnagedacht is. Het is en blijft een mijlpaal en als deze persoon zich hier prettiger bij voelt is dat toch prima. Mooi dat hij zich uit durft te spreken en gewoon iets niet doet omdat men vindt dat het hoort.

Ik vond er weinig aan. Mijn mentor was een hele aardige man, maar zo'n praatje houden kon hij echt niet. Dus hij vertelde bij iedereen hetzelfde: 'mooie lijst, goed gedaan, gefeliciteerd '. Volledig onpersoonlijk dus, terwijl hij ons na al die jaren goed heus wel goed kende. De andere 2 mentoren hadden wel hele leuke praatjes over iedereen voorbereid, dus ons groepje kwam er bekaaid vanaf. Verder bleek een deel van de klas een compleet niet grappige 'examenstunt' voorbereid te hebben zonder de rest in te lichten. Dat duurde lang, was voor iedereen behalve de deelnemers saai en iedereen die van niets wist voelde zich een beetje lullig.
Verder vond ik slagen voor de middelbare school sowieso niet bepaald bijzonder. Dus ach. Ik had het misschien niet willen missen maar heel bijzonder was het niet.

Ik ben wel gegaan omdat het erbij hoort. Was ook tegelijk met mn zusje en ook nooit echt overwogen niet te gaan. Maar ik heb echt niks met zulke dingen en had het prima kunnen missen.
Bij zowel mn hbo als wo heb ik mn diploma gewoon bij de balie afgehaald.

Tenzij je vermoed dat er ook iets achter kan zitten wat sneu is, zou ik het vooral fijn vinden voor deze jongen dat hij gewoon handelt op wat hij fijn vindt.

Net als anderen hier heb ik MBO, HBO en magister gewoon bij de balie opgehaald. En na m’n beladen middelbare school moment wilde ik m’n PhD gewoon goed doen. Ik voelde me zó trots met m’n University of Sydney toga op dat podium in the Great Hall (heel Cambridge, prachtig statig gebouw). Ik ben heel blij en dankbaar dat ik daar wel de kers op de taart voelde. Maar ik zou ieders gevoel daarin begrijpen, zeker bij middelbare school. Niet sociaal en haat school: ik snap héél goed als het papiertje voldoende is voor hem. Liever bij receptie ophalen dan een herinnering dat hij daar tegen z’n zin zat.

Op mijn werk (hbo) komt ook lang niet iedereen naar de uitreiking. Iedereen heeft daar zo zijn eigen redenen voor en dat is prima, iedereen maakt daarin zijn of haar eigen keuze. Het wel of niet aanwezig zijn doet verder ook niets af aan de prestatie natuurlijk.
Studenten die hun diploma aan de balie afhalen komen bijna altijd bij mij terecht en ik probeer daar dan toch altijd nog iets leuks van te maken met een officieel stukje, klein praatje, chocolade en een hartelijke felicitatie. Ik ken het grootste deel van de studenten persoonlijk dus dat is dan gewoon leuk. Soms voegen andere aanwezige collega's zich ook nog wel eens bij de uitreiking. Uiteindelijk gaan de meeste studenten dan toch blij en trots weg.

Bij mijn hbo diploma ben ik wel naar de uitreiking geweest. Daar kan ik me dan nog wel veel van herinneren en dat was hartstikke leuk.

Ik vond het een heel speciaal moment en was ook super trots. Ik kreeg een mooi praatje en daarna met vriendinnen voor het laatst een foto voor de school gemaakt.

Mijn vader zou alles filmen, maar die drukte juist op uit als die aan wilde zitten en aan als die uit moest haha. Dus toen had ik een uur beeldmateriaal van alleen maar benen haha.

Maar ik had het dus echt niet willen missen. Ik heb ook hard geknokt voor mijn diploma.

Ik kan me er echt niets van herinneren. Misschien gewoon gewist uit bescherming want ik vond m’n middelbare schooltijd helemaal niet leuk. Zou ook nooit naar een reünie gaan.

Ik kan me dus echt heel goed voorstellen dat dit voor sommige leerlingen echt een enorme opgave is en ik geloof niet dat zij er spijt van krijgen als ze niet gaan.

Dit is een persoonlijke keuze en ik zie dit ook niet als bijzonder moment. Als deze leerling niet wilt gaan is dat zijn goed recht. Ik zou t als vervelend ervaren als een leraar zich daarmee ging bemoeien.

Ik ben overigens wel gegaan, maar m’n ouders waren er niet. Had niks gemist als ik niet was gegaan en denk er eigenlijk ook nooit meer aan terug.

Wel even voor de duidelijkheid, uiteraard respecteer ik zijn beslissing. Wij twijfelen echter of het echt helemaal zijn eigen beslissing is. Ik heb het zelf nog niet meegemaakt dat een leerling niet wilde komen. Er speelt wel vanalles bij hem thuis, dat ga ik hier niet delen, maar het maakt wel dat wij op school denken: dit is JOUW moment, nu mag jij even in het zonnetje gezet worden na het jaar dat je gehad hebt. Zijn ouders hebben keuzes gemaakt, waardoor hij er nu niet bij kan zijn. En zij zeggen dat het hem niet boeit. Het komt dus vanuit ouders, niet van hem zelf. Als je het hem zelf vraagt, haalt hij zijn schouders op, maar dat doet hij bij vrijwel alles.

Maar zoals ik al zei, uiteraard gaan we de beslissing respecteren en dan proberen we een ander moment voor hem te organiseren dat we er wel even aandacht aan besteden. Het was meer dat ik daardoor terugdacht aan alle diploma uitreikingen waar ik gesproken heb en ook mijn eigen enzo en ik was ook benieuwd hoe dat bij anderen was 😊

Ik denk niet dat t hem helpt om wel te gaan en dan als enige er zonder ouders/ supporters in de zaal te zijn.

Wat Max zegt inderdaad. Ik denk dat het voor hem zelfs alleen maar super confronterend is om daar te zijn, op het moment wat zogenaamd van hem is, met overwegend supportive ouders van andere leerlingen in de zaal, terwijl hij dat dus waarschijnlijk niet heeft. Dan zou ik 'zijn moment' juist anders inrichten. Geen grote diplomauitreiking maar juist een klein 1 op 1 moment wat even helemaal van hem is.

Wat lief dat je zo betrokken bent, Niekske. Ik weet wel nog dat de uitreiking was bij ons, maar heeft verder weinig indruk op me gemaakt. Mijn bachelor heb ik aan de balie opgehaald tegelijk met een goede vriendin en bij mijn master ben ik wel naar de uitreiking gegaan. Mijn begeleider was er toen niet, waardoor iemand anders haar speech voorlas en die kreeg ik mee naar huis. Die speech bewaar ik bij mijn diploma en heb ik nog vaker terug gelezen, omdat ze mij en die periode heel treffend had omschreven.

Wellicht had je het al bedacht, maar ik kan me dus voorstellen dat iets voor hem schrijven, of op een andere manier er nog wat aandacht aan schenken, nog wel van toegevoegde waarde kan zijn voor hem.

Ik kan me er echt niets van herinneren. Misschien gewoon gewist uit bescherming want ik vond m’n middelbare schooltijd helemaal niet leuk. Zou ook nooit naar een reünie gaan.

Ik kan me dus echt heel goed voorstellen dat dit voor sommige leerlingen echt een enorme opgave is en ik geloof niet dat zij er spijt van krijgen als ze niet gaan.

Ik had precies hetzelfde kunnen schrijven.
Mijn jaren op de middelbare school waren een hel.

Ik weet er echt helemaal niets meer van.

Ik weet het nog wel van m’n vervolgopleidingen. En dat ik altijd wel iets leuks aantrok. Maar ik houd niet van in de belangstelling staan dus eigenlijk houd ik er ook niet van. De speeches zijn ook lastig vind ik, zo werd er ooit eens grappend een karaktereigenschap van mij benoemd in de speech. Vond ik ook niet tof, lachte daar als een boer met kiespijn. Of “stille wateren diepe gronden” opmerkingen (niet naar mij, maar ik vind dat gewoon niet leuk). Het lijkt me ook lastig om over iedereen iets te benoemen en je wil ook nog een beetje leuk overkomen/een grapje maken maar nee, ik heb het er niet zo op.

Wat een verhaal Marsy. Bizar en heel erg alle grenzen over.