Welkom op Zeg maar Yes!

Ik was net aan het sporten met 2 vriendinnen. Een groepsles in een zaal met spiegels.
1 van m'n vriendinnen zei dat ze die groepslessen verschrikkelijk vond, omdat ze dan naar zichzelf moet kijken en van zichzelf walgde. Ik schrok er echt heel erg van. Zo naar als iemand zo over zichzelf denkt.

Hoe zien jullie jezelf? Ben je onnodig kritisch over jezelf? Of kan je gewoon tevreden zijn?

Ik ben zelf alles behalve perfect, maar ik heb mezelf geleerd te accepteren zoals ik ben. Daar waar ik aan kan werken of kan veranderen, doe ik. En wat niet kan, dat is dan maar zo en heb ik geaccepteerd.

Vroeger had ik echt een minderwaardigheidscomplex en vond ik mezelf heel lelijk. M'n pa zei dan altijd dat ik voor de spiegel moest gaan staan en 30 keer tegen mezelf moest zeggen dat ik leuk was. Dat was dan toch niet zo'n slecht advies van hem. Ik werd echt plaatsvervangend verdrietig toen ik die vriendin zo hoorde praten.

Ik kijk het liefst ook niet, als het niet nodig is, in de spiegel. In ieder geval, niet mijn hele lijf. Ik wil heel graag van de extra kilo's rondom buik/bovenbenen en onderkin af. Ik weet niet of het onnodig kritisch is, maar kritisch ben ik zeker.

Wat moeilijk ook om te horen van een vriendin, lijkt me!
Ik ben soms heel tevreden over mezelf, soms wat minder. Over m'n hoofd ben ik meestal wel tevreden, over m'n lichaam nu het grootste gedeelte van de tijd ook. Soms zie ik mezelf realistisch en soms zie ik mezelf dikker dan ik ben, al is dat laatste gelukkig al veel minder.

Had het trouwens vrijdag nog hierover met een vriendin, dat het soms zo anders is hoe anderen je zien. Ik voel mezelf vaak wat lompig, loop vaak op sneakers en heb altijd wel blauwe plekken of een vlek in m'n kleding. Een van m'n beste vriendinnen heeft een wat meer nette kledingstijl, is een stuk kleiner, loopt vaker op hakken en zeker naast haar voel ik me dan wat minder verzorgd. Terwijl zij dat juist totaal niet zo ziet en mij juist als hippe, stoere chick ziet die er net zo goed heel verzorgd uitziet.

Ik kijk niet graag in de spiegel. Ik walg nog net niet, dat is wat overdreven maar ik baal ontzettend over mijn lijf hoe ik eruit zie. Dit heb ik al jaren en het gaat niet over dus nu vermijd ik gewoon het beeld in de spiegel.

Ik ben niet laaiend positief over mezelf, maar overall vind ik m'n spiegelbeeld niet heel moeilijk om naar te kijken. Foto's van mezelf vind ik vaak niet mooi, maar bewegend beeld gaat wel. Ik vind mezelf te slank, heb liever wat meer curves. M'n gezicht is best oké als er wat meer vet in zit. Het tekent nu allemaal zo. Ik vond mezelf er altijd heel jong uitzien, maar de laatste paar jaren niet meer zo. Maar ach, ik maak me er ook niet heel druk om. Er zijn belangrijkere zaken in het leven.

Nah Stuiterbal, dat is echt zo niet nodig!

Ik heb fors overgewicht, dus in dat opzicht kan ik niet zeggen dat ik tevreden ben met hoe ik eruitzie, maar ik kan mijn lichaam sinds een aantal jaar prima accepteren. Soms zie/voel ik mezelf zelfs slanker dan ik daadwerkelijk ben. Gek hoe dat werkt...

Ik kijk niet graag in de spiegel, want wat ik dan zie bevalt me totaal niet.
Als ik het geld had, was er al lang en breed een plastisch chirurg aan te pas gekomen.

Stuiterbal, je ziet er super goed uit!!

Ik denk niets als ik in de spiegel kijk, ik zie mezelf gewoon normaal.

Ik word een beetje verdrietig van sommige reacties. Iedereen heeft toch mooie punten?

Op dit moment ben ik wat negatief, ik begin een buikje te krijgen. Over mijn borsten ben ik nooit echt positief kunnen zijn. Ze zijn wel mooi van vorm, maar zouden een maat groter mogen zijn.

Ik heb nog altijd een opmerking in mijn hoofd van een jongen op de middelbare school. Die zei dat bij een echt vrouwenlichaam de borsten verder uit horen te steken dan de buik. Dat is bij mij nu verre van.

Ik ben wel tevreden over mijn billen en heupen, daar heb ik de juiste curves.

Lief Kira en Marilyn maar ik zie dat gewoon niet. De periode dat ik destijds ondergewicht had en lamlendig was omdat ik amper wat at, toen voelde ik mij mooi. Maar dat was niet rëeel. Nu ben ik wel op een gezond gewicht en voel mij echt goed, alleen het zelfbeeld werkr niet mee. Eigenlijk heb ik dit al lang en dam zal gegroeid zijn vanuit mijn verleden. Ik heb het naast mij neer gelegd en geaccepteerd dat ik het zo zie.

Stuit, als iemand een mooie uitstraling heeft met een aanstekelijke lach dan ben jij het wel. Helemaal als je een lachbui hebt. Dit maakt jou een mooi mens.

Hoe ik mezelf momenteel zie? Als een een bleek meisje met mega wallen onder haar ogen. Ben nu niet bepaald een stralend zonnetje. Het kost me momenteel erg veel energie. Mijn uitstraling is vergelijkbaar met een zwarte grindvloer. Misschien moet ik dit topic over een half jaar weer uppen en bekijken hoe het dan gaat.

Ik zie mezelf bijna altijd dikker dan ik daadwerkelijk ben. Dan zie ik een foto van mezelf en denk dan echt 'waaaaaaar ben ik dan dik'. Verder baal ik er van dat mijn onderkin weer duidelijker wordt en hoop ik dat het niet zo wordt als bij mijn moeder. Maar over het algemeen zie ik mezelf gewoon neutraal. Niet extra mooi (behalve toen ik ging trouwen) of extra lelijk.

Ik vind walgen wel zwaar hoor. Daar zou ik iets mee doen. Ik vind mezelf niet even altijd even mooi. Maar ik ben gewoon gemiddeld en mijn uiterlijk is niet mijn beroep, dus zo belangrijk is het niet. Ik vind wel dat ik er verzorgd uit moet zien. Schoon, verzorgde haren, schoon en netjes gebit, verzorgde nagels en handen, schone en verzorgde kleding en gepoetste schoenen. En als ik me dan een beetje opmaak en vriendelijk kijk en zo af en toe lach is het prima.

In mijn omgeving zijn de meeste mensen gewoon 'gewoon' net als ik. Ik ken geen Doutzen Kroes. En ik vind mensen die veel lachen, er verzorgd uit zien en leuke kleding dragen al snel leuk.

Ik vind het wel stom van mezelf dat ik ouder worden soms best een beetje lastig vind. Vermoeidheid zie ik sneller in mijn gezicht, ik spot hier en daar grijze haren. En ik ben geen meisje meer. Dat meisje zijn paste me goed. In de vrouwrol moet ik nog een beetje kruipen. Maar goed, make-up, goede kleren en regelmatig naar de kapper gaan doet een hoop. En ik vind ook dat ik er niet teveel mee bezig moet zijn met mijn uiterlijk. Zo belangrijk is het niet.

Ik walg niet maar ik kijk wel alleen in de spiegel met half dichtgeknepen ogen (rare gewoonte eigenlijk).

Van mijn lichaam walg ik wel echt. Maar het ís ook gewoon echt heel lelijk. Van 150 kilo, afvallen naar 70 kilo, om vervolgens weer 30 aan te komen doet niemands lichaam goed. Het ziet er niet uit. Ik heb bijvoorbeeld ook echt issues met mijn buik. Niemand mag daar aan komen. Mijn man ook niet. Maar mijn doel is ook echt om mentaal eerst weer op orde te komen (depressie). Daarna af te vallen, en dan wat aan mijn lichaam te laten doen.

Mijn gezicht.. Tja. Het is oke. Er zijn dagen dat ik mezelf wel oke vind, maar het is vaak ook anders. Maar mijn uitstraling is zo nietszeggend. Ik val nergens door op. En blijf bij mensen ook niet hangen.

Ik vind mezelf niet lelijk maar ook niet heel knap. Vroeger was ik heel onzeker, had ik echt een minderwaardigheidscomplex en vergeleek mezelf constant met anderen, maar gelukkig heb ik dat niet meer zo, behalve als ik naar foto's kijk. Er zijn zeker dingen waar ik me echt aan irriteer nog steeds en mij er onzeker over voel als ik het zie in de spiegel, maar ik besef ook dat ik wel dingen aan mezelf mooi vind. Zo vind ik mijn haar mooi, zowel de kleur als hoe het is en mijn kleur ogen vind ik ook wel mooi.

Mezelf in het geheel op foto's zien vind ik dus wel lastig. Op foto's vind ik mezelf vaak een dikke prop (omdat ik dan altijd kijk naar mijn stevige korte beentjes), terwijl ik in het echt wel veel complimenten krijg van hoe ik eruit zie en ik ben ook echt erg veel afgevallen en dat zien mensen ook.

Ik ben blij met hoe ik eruit zie. Heeft niet perse met mijn gewicht te maken maar ik hoef me daar nooit druk om te maken. Ik heb een snelle stofwisseling en moet daardoor eerder opletten om niet teveel af te vallen. Vooral bij stress en drukte gaat het te hard. Ik weeg nu evenveel als toen ik 20 was en mag wel 2 kilo aankomen.

Ik vind het soms lastig om ouder te wordne. Ik word grijs en ik merk in mijn gezicht dat ik echt geen twintiger meer ben. Maar ik ben wel blij met wat ik zie als ik in de spiegel kijk.

Het wisselt nogal hoe ik mezelf zie. Er zijn dagen dat ik mezelf mooi en slank vind maar er zijn ook dagen waarop ik mezelf stevig en niet zo mooi vind. Ik vind mezelf in ieder geval absoluut niet fotogeniek. Ik zie hier altijd prachtige selfies voorbij komen van forummers maar bij mezelf lukken die maar zelden. Als ik dan naar zo'n mislukte selfie kijk, ja dan voel ik me weleens echt lelijk.
Sowieso sta ik elke ochtend en avond naakt voor de spiegel en dan kijk ik vooral naar mijn buik en taille. 's Ochtends ziet die er meestal mooi plat uit maar 's avonds is het vaak meer zo'n drilpudding. Mijn man moet stiekem altijd om mij lachen dan en vraagt dan wat voor cijfer ik mezelf geef vandaag. Meestal is dat tussen de 5,5 en een 7,5 (puur kijken naar mijn buik).

Oh lady ik vind jou zo knap! Ik zou zo willen ruilen met jou!

Ik vind mijzelf te dik en flubber van alle kanten. Daarnaast heb ik heel veel last van straie maar ik maak mij er niet zo druk om. Met mooie kleren en goede verzorging vind ik mijzelf ooit ook wel knap.
Moet alleen niet naakt voor de spiegel gaan staan als ik mijzelf niet geschoren heb, voel me dan helemaal niet aantrekkelijk.

Ik ben niet laaiend enthousiast over mezelf. Een dikke rollade met dopneus en het karakter van een Gremlin.

Ik zie mezelf denk ik wel zoals ik ook ben; veel te dun. Niet mooi dun.
Gelukkig is mijn hoofd altijd wat 'boller' waardoor het minder opvalt, maar de rest is echt niet mooi meer. Aankomen is alleen erg lastig.

Laat ik het zo zeggen, er is een verschil van dag en nacht tussen mijn homeless look, en bijv mijn officelook. Ik ben altijd verxorgd, mij zal je niet snel betrappen op gebladderde nagellak bijv, ik laat mijn haar goed knippen en kleuren.. als ik dan ook nog eens leuk gekleed ben, vind ik mezelf best wel mooi. Maar als ik de homeless look heb, zonder concealer en stom haar dan vermijd ik het liefst spiegels. Wel heb ik het idee dat mensen mij wel mooier vinden dan ik zelf. Gek is dat.