Welkom op Zeg maar Yes!

Ik weet niet zo heel goed hoe ik de titel moet noemen. Ik ben zelf een persoon die moeite doet voor een ander, een app stuur als ik weet dat er iets bijzonders speelt in het leven van de ander, een cadeautje koopt als er iets is, en een kaartje langs breng bij een verjaardag bv. Maar ik merk andersom, dat mensen dat bij mij (bijna) niet doen. En dat maakt me vandaag ineens een beetje verdrietig, alsof ik niet belangrijk ben.

Ik herken het, het is echt een rotgevoel.

Heeeeel erg herkenbaar dit! Bloemetjes, kaartjes, appjes, cadeautjes.. Ik doe het allemaal. En ik weet het, ik doe het mezelf 'aan' en ik mag niets terug verwachten want verwachtingen scheppen is niet goed maar het zou soms best leuk zijn!

Niet iedereen zit hetzelfde in elkaar. Ik heb dit vaker van je gelezen, maar dat jij op die manier aan iemand denkt, wil niet zeggen dat een ander niet aan je denkt als je niet op die manier iets hoort. Ik vind het bijvoorbeeld heel leuk om mensen kaartjes te sturen en ze een hart onder de riem te steken, maar dat verwacht ik niet terug. Dat het mijn manier van doen is, maakt toch nog niet dat iemand anders dat zo ook moet doen?

Hoe komt het denk je dat je daar telkens weer in teleurgesteld wordt? Zijn je verwachtingen wel realistisch? Ik vind het namelijk zo rot voor je, maar ik vraag me ook af waar het vandaan komt.

Nee, ik verwacht ook niks terug, of in ieder geval, daar doe ik het niet voor, maar ik zou het gewoon fijn vinden om die waardering ook een keertje terug te krijgen. Ik heb bv. van mijn vriend nog geen cadeau gehad voor mijn verjaardag. Ik weet waarom, en ik heb wel bloemen en een kaartje en dikke zoen en liedjes die hij zong, dus het is niet dat hij me niet lief vindt, ofzo, maar ik zou het dan zo leuk vinden om spontaan ineens IETS te krijgen.

Ik app bv. wel eens mensen uit mezelf, maar niemand appt mij om te vragen hoe het gaat....

O, ik ben niet perse teleurgesteld dat ik geen kaartje terug krijg, ik doe het met liefde, maar ik vind het soms jammer dat sommige dingen van één kant komen, als je snapt wat ik bedoel. Ik heb lieve vriendinnen hoor, maar sommige wachten net zo lang tot ik wat stuur, om dan een keer iets te reageren. En ik moet bv. sommige familieleden zelf vragen om af te spreken en als we afspreken is het leuk, maar waarom moet ik dat elke keer voorstellen? Meer op die manier teleurgesteld.

Ik ben inmiddels wel zo dat ik dan ook niets meer laat horen als het altijd van mijn kant moet komen. Goed is goed.

Ik ook inmiddels met sommige mensen, maar voor mijn gevoel wordt mijn wereld dan een stuk kleiner.

Dat klopt. Maar liever 5 mensen om mee heen waar ik een heel goed gevoel bij heb, dan 10 mensen waarbij ik een 'mwah' gevoel heb.

Als jij nou in de buurt woonde

Maar is het dan ook ongezellig als je met die mensen afspreekt?

Niet perse hoor, als we eenmaal met elkaar afspreken is het met de meeste mensen wel gezellig

Dat laat dan toch ook zien dat ze je leuk en belangrijk vinden? Anders is er geen leuke afspraak te maken lijkt me.

Ik heb ook vriendinnen die gewoon druk zijn en niet goed in iets laten horen. Ik heb het soms ook, maar als we afspreken is het altijd leuk, dus dan maakt mij het echt niks uit van wie het initiatief komt (ik houd het ook niet bij). Kun je niet gewoon denken: oké, blijkbaar niet zijn/haar sterkste kant.

Ik ben zo iemand die zulke dingen als kaartjes vaak vergeet. Ik denk daar gewoon niet aan. Nu heb ik een vriendin die heel attent is, bij haar probeer ik er wel om te denken. Met afspraken maken is het andersom, dan ben ik vaak degene die het initiatief neemt. Dat vind ik ook niet erg, de afspraken zijn dan niet minder gezellig.

Katie als ik jouw reacties zo lees verwacht je wel wat terug, want je bent teleurgesteld wanneer je niets terugkrijgt. Dit begrijp ik ook wel, dat is ook niet leuk wanneer je zelf wel heel attent bent. Toch denk ik, net als June, dat dat niet betekent dat iemand anders niet aan je denkt. Als ik het zo lees heeft je vriend juist wel gedacht aan je verjaardag met bloemen, kaartje, liedjes. Het gaat toch ook om het gebaar?

Nee, dat lukt me dus niet

Ja, lastig. En het bespreken? Heb je dat al eens gedaan? Zonder verwijten hè, maar constateren dat zij nooit iets laten horen uit zichzelf en wat jij daar dan bij voelt.

Ja, met 1 vriendin heb ik dat wel een keer gedaan, en dan noemt ze wel allemaal redenen waarom niet enz en dat ze het ook niet wil, en vervolgens blijft het zo. Met familie moet ik het misschien een keer benoemen, maar wil iemand anders ook geen schuldgevoel oid aanpraten.

Ik bedoelde ook niet echt om de situatie te veranderen, maar om jou gerust te stellen dat het niks met jou te maken heeft. Ik denk als je zoiets rustig brengt dat niemand een schuldgevoel krijgt.

O zo, ja, misschien zou ik dat eens moeten doen. Of accepteren dat ik heel anders ben.

En dat anderen niet snel wat laten horen of qat doen heeft niets met jou persoonlijk te maken hè! Zij zijn zo gewoon niet. Zolang je op ze kunt bouwen, als ze voor je klaar staan als er nood aan de man is en het gezellig is als jullie bij elkaar zijn, dan is het toch goed?

Ja, dat probeer ik mezelf ook voor te houden hoor

Herkenbaar. Zelfs nu met de geboorte van mijn dochter zijn er bij die niet eens even een appje sturen of een kaartje.
Ik ben er ook echt klaar mee met sommige 'vrienden'. Ik heb het gevoel dat ik aan een dood paard trek en zit daar niet op te wachten.
Dus ik ben ook vriendinnen kwijt geraakt en je wereld wordt inderdaad kleiner maar liever een paar goede vriendinnen dan dat ik overal achteraan moet gaan.
Bij sommige vriendinnen is het ook mijn schuld omdat ik veel af heb gezegd door een zware zwangerschap maar ze weten dat ik wel weer contact op neem zodra ik weer een beetje ritme heb gevonden met de kinderen. Heb ik ook duidelijk aangegeven en dat vonden ze ook begrijpelijk.

Ik ben dus zo'n persoon die niet zo attent is. Het is niet zo dat ik nooit aan mijn vrienden denk, maar ik vind het wel lastig om alle reisjes, verjaardagen, nieuwe banen, medische afspraken etc bij te houden. Voordat ik het weet, is er alweer een maand voorbij. Mijn beste vriendin is wel heel erg attent, ze stuurt altijd een appje of ze belt.

Ik herken het. Nog niet zo lang geleden raakte het mij, nu niet meer. Ik doe het ook minder, stuur bijna geen kaartjes meer en geef nauwelijks meer wat kado. Scheelt een hoop teleurstelling en de waardevolle vriendschappen zijn er niet slechter van geworden.

Zo op zijn tijd vind ik het leuk om mensen te verrassen met een kaartje om welke rede. En nee ik hoef er niet altijd iets voor terug. Ik vind het een stukje spontaniteit en dit moet het ook blijven.

Andersom vindt ik het juist lastiger. Klinkt stom, maar ik heb van 2 collega's een heel lief kaartje gekregen omdat het momenteel omdat het niet goed gaat. Nu voel ik me een soort van verplicht om iets van me te laten horen en tot op heden heb ik dat nog niet gedaan.

Lastig TO als je iets spontaan doet en je hebt ook hoge verwachtingen van mensen dat ze ook iets terug moeten doen. Misschien een idee om eens te kijken op welke manier/vorm de mensen om je heen jou bedanken, want het hoeft niet altijd met een kaartje.