Welkom op Zeg maar Yes!

Stel je ouder(s) of broer, zus, zwager, schoonzus, wie dan ook, komt in een situatie waarin hij/zij niet meer zelfstandig kan wonen en leven, zou je dan mantelzorg willen verlenen?

Zou je diegene in huis willen nemen?
Zou je je baan er (deels) voor opgeven?

Ja hoor, ik douche m`n oma nu 2x per week, doe hun boodschappen en help met andere kleine dingetjes. Mijn moeder maakt er schoon en binnenkort komt er nog thuiszorg.

In huis nemen of m`n baan er deels voor opgeven, nee.

Ik zou geen verzorgende handelingen willen verrichten bij naaste familieleden zoals douchen, wonden verzorgen etc. (al zou een steunkous aantrekken nog wel gaan), omdat ik dat ook voor mijn familie niet fijn vindt. Tenminste, ik weet dat mijn opa het heel gênant vond dat mijn tante voorstelde om hem even te douchen toen hij dat zelf niet meer kon, hij wilde dat pertinent niet. En ik kan me daar wel iets bij voorstellen.
Ik zou niet iemand in huis willen nemen of mijn baan ervoor op willen geven denk ik, maar dat ligt heel erg aan de situatie.

Wat ik nu wel heel vaak doe is boodschappen doen samen met of voor mijn oma, omdat zij dit niet meer zelfstandig kan. Ook regel ik administratieve dingen voor haar die ze zelf niet kan regelen.

Ja, maar wel samen met iemand. Ik wil niet dat alles op mijn schouders rust want ik heb ook een leven.

In huis is afhankelijk van hoe en wat (en vooral wie!). Echt ruimte over hebben we nl niet.
Ik wil ook best deels mijn baan opzeggen maar wil wel blijven werken.

Mijn schoonvader is mantelzorger van mijn schoonmoeder. Die hebben een slaapkamer en badkamer beneden en mijn schoonvader heeft een eigen bedrijf en werkt vanuit huis. Dat is wel ideaal natuurlijk. Daarnaast hebben ze een schoonmaakster welke er al jaren komt en inmiddels dus ook een soort vriendin is geworden en komt er 2x er jaar (denk ik) een tuinman.

Elliot ik zou een man ook niet helpen met douchen denk ik. Dat vind ik zelf ook niet prettig. Dus ik snap dat van je opa/tante wel.

Mijn oma kan nog wel veel zelf, behalve goed afdrogen omdat ze haar evenwicht verliest dan. Dus het is voornamelijk dat ik haar vast houd en dan kan ze zelf bijna alles doen.

Verzorgende handelingen niet, verder wil ik alles doen. Boodschappen, schoonmaken, etc geen enkel probleem.
Als het voor mijn ouders is, zou ik er ook minder voor gaan werken.

Wij hebben een geïsoleerd huisje in de tuin en ik zou serieus mijn ouders daar onderdak in willen bieden, mochten ze straks oud en versleten en hulpbehoevend zijn. M'n broer en zus zijn ook welkom. Schoonfamilie voelt echter als een drempeltje.

Sowieso zou ik m'n baan deels aanhouden.

Zorgtaken in hun eigen huis (of in een zorginstelling) verlenen, vind ik geen probleem.

Ik ben mantelzorger voor mijn vriend. Nu wel in mindere mate dan het is geweest, maar ik mag de term mantelzorger nog steeds dragen.

Voor mijn ouders, broertjes en zusje zou ik het zeker doen.
Ik werk erg weinig, desnoods zou ik daar vakantie dagen voor nemen of verlof als dat kan.
Ik kan ze niet in huis nemen, ik zou wel gewoon elke keer op en neer rijden.

Ja, voor mijn moeder en broers en zus sowieso. Ik zou mijn moeder ook in huis nemen als ik de ruimte had. En ik zou er denk ik ook mijn baan (deels) voor opgeven, als we ons dat financieel zouden kunnen veroorloven.

Ja hoor. Ik heb al mantelzorg gedaan sinds ik 16 was. Toen alleen poetsen en vanaf dat ik ongeveer 25 was veel meer. Boodschappen, verzorgen en oppassen (dementerende opa en oma). Ook zorg ik voor mijn neefje en nichtje 1x in de 2 weken in het weekend en vakantie (behalve nu tijdens de zwangerschap).

In huis nemen niet, baan opgeven alleen als dat financieel makkelijk kan. Verder wil ik alles wel doen, zorgtaken, boodschappen financiën. Maar ik moet zeggen dat het me wel heel zwaar lijkt. Ik ben enig kind en mijn ouders wonen niet echt in de buurt dus ik zie best een beetje op tegen die tijd.

Ik ben mantelzorger geweest voor m'n moeder, dus ja. Ook de lichamelijke zorg gedaan. Je laat een hulpbehoevende vrouw niet wegrotten in haar bed, lijkt me. Mijn moeder kon echt niets, dus van 7.00 tot 22.00u hielpen we haar en 's nachts kon ze mij of m'n vader bellen.

Mijn werkgever had hier tot op zekere hoogte een potje voor om mantelzorg te verlenen. Toen dit potje op was, waren er nog heel veel andere dingen mogelijk, dus mijn baan heb ik niet hoeven opgeven. Haar in huis nemen was niet handig, want de afstand is 2,5 uur en dus niet haalbaar voor iemand die alleen maar in bed kon liggen. Indien nodig en mogelijk had ik haar wel in huis genomen. Het was namelijk hartverscheurend om je eigen moeder zo mee te maken. De eerste keer zag ik er wel tegenop om haar lichamelijk te verzorgen (zetpil inbrengen, haar helemaal wassen, helpen met po-stoel, doorligplekken verzorgen), maar als je eigen moeder huilend in bed ligt van de pijn fysiek en mentaal, help je haar echt wel en stap je over je eigen schaduw heen, lijkt me.

Ik ben mantelzorger voor mijn zoon. Logisch natuurlijk want het is mijn kind. Mijn moeder is mijn mantelzorger. In periodes van operaties werkt zij tijdelijk minder om extra bij mij te zijn. Andersom zou ik dat ook zeker terugdoen. Ook als het om mijn schoonouders gaat. Ook die zorgen extra voor mij in slechte periodes.

Ik ben dit voor mijn moeder, vader en oma geweest.
Moeder tot aan haar overlijden, ook gewassen enz.
Mijn vader ook, (leeft gelukkig nog) maar nooit volledig naakt, dat ging mij net wat te ver, ookal werk ik zelf in de zorg.

Ik ben dit momenteel voor mijn vader, maar 't valt me zo zwaar, dat ik grote delen afsta aan een mentor die er voor wordt aangenomen. Niet in de zin van lichamelijk verzorging, want daar heeft hij teveel (medische) hulp voor nodig, daarom woont-ie ook in een verzorgingstehuis. Maar we doen wel de was, doen z'n nagels, zijn hoofd scheren, nemen 'm overal mee naar toe, regelen doktersafspraken en nog veel meer.

Ik vind 't heel stom om te doen en wil 't absoluut niet, maar heb teveel plichtgevoel. Vet irritant.

Ik woon ver weg, dus dat wordt best lastig. Ik wil niet verhuizen en ik wil niemand in huis nemen (past ook niet). Dit is hoe ik er nu over denk, maar ik denk dat het misschien wel heel anders is als je in zo'n situatie terechtkomt. Ik kan nu wel makkelijk nee zeggen, maar wanneer je ouder daadwerkelijk die zorg nodig heeft, doe je denk ik toch alles in je macht om zoveel mogelijk te helpen waar je kunt.

Ik zou het wel op mij willen nemen als dat nodig was/is.

Wij denken hier al wel een beetje over na omdat die situatie over een jaar of 10 heel reëel wordt: de broer van mijn man heeft een beperking en kan daardoor niet geheel voor zichzelf zorgen. Nu doen zijn ouders nog veel, maar die worden ook ouder (nu 67 jaar). Wij zijn aan het nadenken of het een optie is om over een aantal jaren samen met hem te gaan wonen (wel aparte woningen, maar zelfde perceel). Dat betekent nogal veel voor ons leven, maar dat zou ik er denk ik wel voor over hebben. Lichamelijke verzorging zou ik niet willen doen, daarvoor zouden we dan hopelijk thuishulp kunnen inschakelen.

Voor andere familieleden zou ik het ook wel overwegen. Baan er deels voor opgeven vind ik wel heftig, maar zou ik afhankelijk van de situatie misschien wel doen.

Ja, dat is ook de reden dat wij deze Woonboerderij samen met schoonouders hebben.

Ik ben mantelzorger en eerlijk gezegd gaat het woord "zou" lang niet altijd op in dergelijke situaties. Soms heb je simpelweg geen keuze, je doet wat je op dat moment moet doen.

Ik ben mantelzorger en eerlijk gezegd gaat het woord "zou" lang niet altijd op in dergelijke situaties. Soms heb je simpelweg geen keuze, je doet wat je op dat moment moet doen.

Klopt. Soms kan je gewoon niet anders. Ja kan wel maar of dat beter is, dat is dan de vraag.

Zou ik zeker wel willen doen, ook wel de handelingen. Maar dat komt ook omdat het mijn werk is.
Ik hoef mijn ouders niet in huis, maar wil wel voor ze deze dingen regelen.

Mijn ouders of schoonouders echt verzorgen niet. Boodschappen, schoonmaken ed. Wil ik best voor ze doen maar dat vind ik echt heel onprettig.

Wij hebben een hele grote tuin met een vergunning liggen om in de tuin een schuur/appartement neer te zetten. Mocht het ooit nodig zijn, dan zou ik het heel fijn vinden als mijn ouders daar kunnen komen wonen en ik ze kan ondersteunen in wat nodig is. Ook wassen/wondverzorging. Bij hun thuis zorgen zou i.v.m. de afstand niet echt mogelijk zijn.