Welkom op Zeg maar Yes!

Mijn vriend kwam zojuist thuis met het verhaal dat zijn vrienden niet snappen dat ik wel met ze praat op Facebook, maar mezelf uit de voeten maak als ik ze op het centrum tegenkom. Mijn vriend grapte: Ik heb ze gezegd dat ze allang blij mogen zijn dat je überhaupt met ze praat en dat daaruit blijkt dat je ze aardig vindt. En hij snapt ook als geen ander waarom ik me uit de voeten maak als ik ze tegenkom.

Ik ben namelijk niet sociaal en als ik buitenkom, dan kom ik buiten met een reden. Moet ik naar de Hema, dan loop ik in een rechte lijn naar de Hema om te halen wat ik wil halen en heb ik geen behoefte aan smalltalk met mensen die ik wel of niet ken. Dat het nu opvalt dat ik nooit iets zeg, is omdat mijn vriend exact het tegenovergestelde van mij is en met iedereen praat. Soms kan ik dat verfrissend vinden, maar meestal vind ik het zonde van mijn tijd. Heeft niets met de persoon te maken, zelfs als ik iemand graag mag dan banjer ik door. Een afwijking dus.

Maar nu kwam de vraag 'Hoe sociaal ben jij' in me op en ik ben benieuwd.

Nou als ik iemand tegenkom die ik ken maak ik wel even een praatje. Denk dat mensen inderdaad gek op zouden kijken als ik gewoon weg loop. En zo sociaal ben ik niet, maar dat vind ik toch wel het minste.

Dat soort ontwijkende gedrag vertoonde ik toen ik niet goed in m'n vel zat of gewoon simpelweg te moe/niet lekker was. Komt niet vaak meer voor, maar zoveel mensen kom ik niet meer zomaar tegen, gezien ik niet veel mensen ken in onze omgeving.

Ik vind mezelf wel sociaal maar eigenlijk ook niet. Ik kan heel prima meepraten over koetjes en kalfjes, maar stiekem lach ik mezelf dan altijd uit. Zo kan ik slecht tegen sociale situaties waarbij het dírect over het weer gaat, als simpele conversatiestarter. Iedereen doet het. Maar dan lach ik mezelf en de ander eigenlijk in m'n hoofd uit omdat het zo stom is. En toch doe ik het, om sociaal te zijn.

Ook kan ik het eigenlijk wel met vrijwel iedereen vinden, ik 'fladder' altijd overal tussendoor. Ik maak makkelijk contact, kan redelijk goed contact met iedereen maken, kan een gesprek goed gaande houden (bijvoorbeeld door veel ervaringen met kennismakingsgesprekken met bruidsparen), maar soms heb ik er gewoon geen zin in. Dan wend ik me iets af van het gesprek (nooit als het één op één is, maar bijv op een borrel met meerderen, dan word ik wat stiller). En soms moet het gewoon, small talk of interesse tonen, en dan doe je dat gewoon.

Ik ben niet echt sociaal. Denk door onzekerheid. Maar als ik iemand tegen kom die ik ken zeg ik wel iets of maak ik een praatje.

Ligt eraan wie ik tegenkom, de ene groet ik alleen en met een ander maak ik een praatje. Ligt ook wel aan hoeveel tijd ik heb. Maar verder ben ik juist heel sociaal, ik praat ook rustig met onbekende als dat zo uitkomt.

Ik ben eigenlijk ook niet zo sociaal.
Als ik mensen tegenkom die echt vrienden van mij zijn dan maak ik altijd wel een praatje, maar als ik bijvoorbeeld buren tegenkom of mensen die ik van sporten ken, dan moet ik eerlijk zeggen dat ik vaak niet contact met ze maak of soms zelfs net doe alsof ik ze niet zie. Simpelweg omdat ik, zoals TO ook aangeeft, geen zin heb in small talk of vaak niet weet wat ik moet zeggen. Komt wellicht door mijn onzekerheid.

Ondanks dat ik weet hoe ik ben, valt het mezelf niet meer op. Het valt me zelfs niet op als ik een keer anders, dus positiever, op een ander reageer. Tijdens onze vakantie schijn ik vele malen meer open te hebben gestaan voor het praten met anderen. Ik kreeg zelfs op dag twee een compliment van mijn vriend, "dat ik zo lekker meedoe". Ook dat was me niet opgevallen, ik vond de mensen gewoon aardig en we konden goed met elkaar praten. Maar misschien heeft het wel iets met 'niet lekker in het velletje' te maken, omdat ik het wel kan als ik niets moet. Zoals op vakantie.

Ik loop niet weg, maar ik loop soms wel door. Ik kom uit een dorp en als ik met iedereen die ik ken een praatje moet maken, dan duurt een bezoekje aan de HEMA 3 uren.

Ik ben niet echt sociaal. Denk door onzekerheid. Maar als ik iemand tegen kom die ik ken zeg ik wel iets of maak ik een praatje.

Ik heb dit precies zo.

Ik ben heel sociaal denk ik. Maak makkelijk contact en heb er geen moeite mee om te praten met vreemden. Als ik een bekende tegenkom op straat en ik heb er tijd voor, maak ik altijd even een praatje. Ik vind het leuk om nieuwe mensen te leren kennen en zie de vrienden van mijn vriend ook als mijn vrienden. Dus als ik hen tegenkom op straat ga ik ze natuurlijk niet negeren.

Wat Marin zegt ervaarde ik ook, toen ik niet lekker in mijn vel zat, wilde ik liever ook geen mensen spreken en als ik bekenden zag en ze zagen mij niet, liep ik liever even om. Als ze mij wel zagen dan maakte ik wel gewoon even een praatje teouwens, maar nooit langer dan een minuut of vijf.
Nu ik weer beter in mijn vel zit ben ik nog steeds niet supersociaal maar dat praatje maken als ik mensen tegen het lijf loop, gaat wel veel makkelijker en spontaner en duurt ook langer. Soms zelfs dusdanig dat we ongepland even een terrasje op duiken ofzo om even bij te kletsen. Daar moest ik toen echt niet aan denken.

Ik vind mezelf wel sociaal, maar ik heb daarin wel twee kanten. Soms heb ik gewoon geen zin om sociaal te doen en vind ik het vermoeiend. Bijv. die small talk bij de kapper vind ik echt helemaal niks, ik heb ook altijd een beetje te doen met kapsters die de hele dag dat soort luchtige gesprekken moeten voeren. Zou ik geen zin in hebben.
Verder ben ik graag onder de mensen en als ik ergens ben waar ik (bijna) niemand ken, knoop ik ook wel een praatje aan. Moet dan wel even de kat uit de boom kijken. Ik kan verder ook wel een gangmaker zijn, al moet ik me dan wel echt op m'n gemak voelen in een groep.

Ik ben heel sociaal denk ik. Maak makkelijk contact en heb er geen moeite mee om te praten met vreemden. Als ik een bekende tegenkom op straat en ik heb er tijd voor, maak ik altijd even een praatje. Ik vind het leuk om nieuwe mensen te leren kennen en zie de vrienden van mijn vriend ook als mijn vrienden. Dus als ik hen tegenkom op straat ga ik ze natuurlijk niet negeren.

Dit. Maar goed, ik woon in en grote stad en kom vrijwel nooit zomaar bekenden tegen op straat.

Ik maak trouwens een uitzondering voor wanneer ik bekenden zie die in dezelfde trein stappen als ik. Die probeer ik 9 van de 10 keer wel te vermijden, want dat zit je maar zo de hele treinreis aan elkaar vast.

Nogal, ik ben erg goed in small talk, zeker in grote groepen. Die groep moet dan wel wel bij me passen; als ik out of place ben, kijk ik eerst even waar iedereen ongeveer van houdt en dan probeer ik me aan te passen. Als dat niet lukt, val ik stil of ga ik domme opmerkingen maken zodat iedereen denkt: o wat een leuk grappig dommig meisje.

Op winkelcentra heb ik overigens ook vaak geen zin om te kletsen. Het ligt eraan of ik diegene leuk vind.

Ik maak trouwens een uitzondering voor wanneer ik bekenden zie die in dezelfde trein stappen als ik. Die probeer ik 9 van de 10 keer wel te vermijden, want dat zit je maar zo de hele treinreis aan elkaar vast.

Dit ja. Zeker als de trein vol zit, dan kun je niet goed bijpraten, want iedereen luistert mee (ook al doen ze alsof ze hun boek lezen). En na tien minuten ben je wel klaar, maar dan moet je nog een half uur. AWKWARRRD.

Haha dat met de trein heb ik ook. Ik was altijd blij dat ik na mijn studie dagen alleen lekker in de trein zat en soms moest er iemand toevallig ook die kant op. Echt stom vond ik dat, ik schakelde altijd af in de trein en dat ging dan nooit.

Mijn vriend is overigens extreem sociaal, kan ook met iedereen een praatje maken, overal over mee praten. Dat vind ik eigenlijk ook erg leuk aan hem, maar zelf heb ik dat niet zo.

Ooh ja in de trein vind ik ook vreselijk. Ik kwam een keer een moeder van school (ja van de basisschool) tegen in de trein toen ik studeerde, die ging me het hemd van het lijf vragen. Ze moest, net als ik, naar Amsterdam. Toen ben ik uitgestapt in Assen (eerste halte) en gezegd dat ik een overstap moest maken om iemand anders te meeten (uhuh). Dat was wel twintig minuten wachttijd waard.

Ooh ja in de trein vind ik ook vreselijk. Ik kwam een keer een moeder van school (ja van de basisschool) tegen in de trein toen ik studeerde, die ging me het hemd van het lijf vragen. Ze moest, net als ik, naar Amsterdam. Toen ben ik uitgestapt in Assen (eerste halte) en gezegd dat ik een overstap moest maken om iemand anders te meeten (uhuh). Dat was wel twintig minuten wachttijd waard.

Hahaha, en 20 minuten in Assen is zeker 45 minuten in normale tijd.

Ik ben niet echt sociaal. Denk door onzekerheid. Maar als ik iemand tegen kom die ik ken zeg ik wel iets of maak ik een praatje.

Dit maar het ligt eraan wie ik tegenkom en of ik er zin in heb om een gesprek te voeren. Ooit heb ik daar gewoon geen zin in en vermijd ik iemand. Andere keer maakt het mij niet uit en buurt ik wel wat langer.
Ik ben ook echt slecht in small talk en ik kan echt niet alles onthouden. Zo vergeet ik vaak waar ze op vakantie zijn geweest of waar ze werken.

ik herken het wel. maar dat komt meer omdat ik de ander dan echt niet zie, niet omdat ik ze bewust ontloop (ookal denken mensen dat soms wel). vooral wanneer ik pijn heb ben ik meer aan het opletten hoe ik loop, waar ik loop, onthouden wat ik moest halen, enzovoort, dat ik simpelweg niet meer door heb wie er langs me heen loopt.

en ik ben soms nogal dromerig. dat ik bijvoorbeeld in de tuin bezig ben en niet merk dat iemand tegen me begint te praten. dat geeft soms ook ongemakkelijke situaties.

Ik vind mezelf niet heel sociaal, maar ik knoop wel heel gemakkelijk een praatje aan met de caissière in de supermarkt of in de winkel. Met onbekenden dus. Misschien komt dat omdat ik weet dat dat niet lang gaat duren.

Op feestjes met bekende mensen lul ik de hele avond, maar wanneer ik op een feest met onbekende mensen ben, waarbij men elkaar onderling wel kent, durf ik me er niet zo goed tussen te mengen en stort ik me vaak op één persoon.

Ik houd niet van telefoneren met onbekenden en naar een onbekend adres gaan, is ook geen hobby.
Op de koffie gaan doe ik ook niet spontaan. En zo zijn er wel meer voorbeelden.

Het ligt enorm aan mijn gemoedstoestand. Momenteel zit ik totaal niet lekker in m'n vel en heb ik echt geen zin in stomme en nietszeggende gesprekken. Als ik een bekende zie loop ik een stukje om, tenzij hij/zij me gezien heeft, dan groet ik alleen even. Ik voel me ook niet per se verplicht om dan een gesprek aan te gaan. Als ik beter in m'n vel zit en de tijd heb vind ik het juist wel gezellig om te blijven kletsen.

Ik ben best onzeker maar wel sociaal en weet goed wat sociaal wenselijk is. Pas mijn gesprek heel makkelijk aan op degene die ik tegenover mij heb en maak ook wel praatjes op straat.
Mijn vriend bijvoorbeeld houd zich veel minder aan het 'nette' en durft alles te vragen, daarom worden gesprekken met hem erbij ook vaak interessanter dan de mijne omdat ik nog snel denk dat je iets niet kan vragen.

Telefoneren en met vreemde omgaan heb ik helemaal geen problemen mee. Die mensen kennen mij toch niet.

Ik kan ontzettend goed kletsen met mensen.
Maar s ochtends op het station, al kom ik mn beste vriendin tegen ik ben gewoon nog moe en niet sociaal.

Als ik mij niet goed voel (moe, veel pijn etc.) dan zal ik ook zoveel mogelijk mensen proberen te ontwijken. Maar ik vind het altijd lullig als iemand me ziet en gedag zegt niet even een praatje te maken. Maar dan probeer ik het wel kort te houden.
Verder maak ik meestal wel gewoon even een praatje.