11 Jun 2015 10:23
Omdat het zomer is, nog een romantisch verhaal
Steeds als je denkt dat het niet warmer kan zijn, stijgt de temperatuur met nog een paar graden. Elke avond als ik rond zes uur vanuit kantoor naar buiten kom, slaat de hitte me buiten als een mokerhamer in mijn gezicht. Sofie en ik maken plannen om naar Zandvoort te gaan en op het strand te zitten om de zon te zien ondergaan, maar de gedachte aan een loeihete, bomvolle trein, houdt ons tegen. Dus we brengen onze middagen en avonden door op onze balkonnetjes met onze voeten in een bak met water, of op het veldje tussen de flatgebouwen. We eten al het ijs op dat we in de vriezer hebben liggen, we liggen languit in het gras tot het helemaal donker is en drinken rosébier en wijn die we voor veel teveel geld in de avondwinkel kopen omdat zelfs de Albert Heijn in het buurtwinkelcentrum met deze hitte te ver weg is. Ik wil niet graag iemand zijn die in ieder jaargetijde over het weer klaagt, maar deze warmte is gewoon een uitputtingsslag.
'Nog vier dagen, dan zit ik aan de andere kant van de oceaan,' mijmert Sofie. 'In New York is het nu bijna veertig graden. Kan je het je voorstellen, zo'n hitte in zo'n grote stad? Misschien moet ik toch maar hier blijven.'
'Misschien moet je dat maar doen,' zeg ik gekscherend. Ik hoor zelf de serieuze ondertoon in mijn stem. New York is ver. Vier maanden zijn lang zonder haar.
Het is nu alweer bijna een jaar geleden dat ik in Amsterdam kwam wonen, zonder hier ook maar iemand te kennen en zonder een idee hoe ik dat aan moest pakken. Sofie ontmoette ik min of meer per ongeluk, nadat ik mijn bad liet overstromen en een enorme lekkage veroorzaakte in haar flat, recht onder de mijne. Nadat we alles hadden gestelpt met handdoeken, trok Sofie een zak paprikachips open en zei dat het goed uitkwam dat ik die kraan had laten lopen - ze had toch al geen zin om in haar eentje film te kijken. Samen het plafond opnieuw witten eindigde met een avond in de kroeg. Sofie werd mijn redding. En eigenlijk is ze dat nog steeds. Ik kan redelijk met mijn collega's overweg en er zijn meer mensen in onze flat die ik 's morgens gedag zeg, maar er is niemand zoals zij. Ik wil er niet aan denken, al die maanden zonder haar. Ik wil niet laten merken hoe erg ik haar ga missen. Ik weet hoe graag ze dit project wilde doen, ik wil niet als een jammerend kind aan haar been hangen. Maar soms sijpelen emoties overal doorheen, hoe erg je ook je best doet om een pokerface op te zetten.
'Je komt gewoon logeren,' zegt Sofie. 'Gaan we samen Manhattan onveilig maken. Net als in Sex and the City, maar dan met z'n tweeën.'
Ik knik en forceer een glimlachje.
Op de parkeerplaats, een aantal meter verderop, stopt een wit bestelbusje. Loom draait Sofie haar hoofd opzij.
'O, daar heb je Robin, de nieuwe onderhuurder.'
'Die zou toch pas na het weekend komen?' vraag ik verbaasd.
'Klopt, maar hij zou vandaag en morgen vast wat dozen brengen en bij mij in de berging zetten omdat hij geen hele dag vrij kan nemen om te verhuizen. Nou ja, prima toch? Kun jij hem ook vast ontmoeten.' Sofie springt overeind en loopt op het busje af.
Ik sluit mijn ogen achter mijn zonnebril en draai me op mijn zij, mijn rug naar het verhuisbusje en de onderhuurder met zijn dozen. Het klinkt vast heel kinderachtig, maar als ik heel eerlijk ben, heb ik er helemaal geen behoefte aan om hem te ontmoeten. Al heeft Sofie al tien keer gezegd dat het zo'n mooie jongen is en dat ze het bijna jammer vindt dat ze zelf naar New York moet, anders had ze het wel geweten - ik doe liever nog even net alsof hij niet bestaat, alsof er niet maandenlang een vreemde in de flat van Sofie komt wonen. Ik ben al nooit zo goed geweest in nieuwe mensen leren kennen, maar al helemaal niet als ze van het andere geslacht zijn en blijkbaar ook nog eens aantrekkelijk. Bij dat soort mannen voel ik me alleen maar ongemakkelijk.
'Ik zal jullie meteen even aan elkaar voorstellen, dat is wel zo gezellig. Misschien kunnen we even met z'n drieën een biertje drinken voor we met sjouwen beginnen.'
We?
Sofie lacht haar typische Sofie-lach. 'Dit is je nieuwe buurvrouw.'
Aarzelend kom ik overeind en draai mijn hoofd in hun richting, alsof ik al voel dat me iets boven het hoofd hangt, iets wat ik niet had zien aankomen. Als ik hem aankijk, voelt het alsof iemand een emmer ijswater over me heen gooit.
'Robin Donkersloot.'
'Eva Paardenbek,' stamelt Robin. 'Jezus, jij bent...'
Wat hij verder nog zegt, hoor ik niet meer. Ik graai in één beweging mijn handdoek en mijn slippers bij elkaar en loop de flat in. In een waas van tranen zoek ik op de tast de knoppen van de lift. De gallerij, de voordeur. Vlug, vlug, naar binnen. Hijgend leun ik tegen de deur en draai de sleutel om. Ik wil me veilig voelen, in mijn eigen huis, in mijn eigen leven, maar het voelt alsof ik hier niet ben. Ik hoor al die stemmen weer gonzen in mijn hoofd - van Robin, van Tom, van Nora en van al die anderen in het groepje. Ik zie ze voor me, steeds dichterbij, die sardonische grijns op hun gezicht. Ik wil weg, ik wil weg, maar ik kan niet weg. Ze zijn overal. Overal.
Huilend laat ik me op de grond zakken.
Ik dacht dat ik het kwijt was.
Maar ze zijn er nog. Levensecht in mijn herinnering en levensecht écht. Ik ben allang volwassen, ik werk, ik zit al een eeuwigheid niet meer op school, maar zij zijn er nog steeds.
'Eva? Ben je er?' Sofie klopt driftig op de deur. 'Eef, mag ik binnenkomen? Ik moet met je praten.'
'Is hij er nog?' roep ik door de deur heen. No way dat ik opendoe als Robin met haar is meegekomen en aan de andere kant van de deur staat.
'Hij is weg, doe nou open!'
Ik krabbel overeind. Mijn benen voelen stijf en trillen een beetje. Ik heb geen idee hoe lang ik op de grond heb gezeten. Het was in elk geval lang genoeg om alle beelden van mijn middelbare schooltijd voorbij te zien komen in mijn hoofd. Mijn handen trillen nog erger en met moeite maak ik de deur open.
'Eef...' Sofie slaat een arm om me heen. 'Wat was dat nou?'
'Heeft hij het je niet verteld?' vraag ik zonder haar aan te kijken.
'Hij heeft niks verteld, hij is eigenlijk meteen weggegaan nadat jij was weggegaan, zonder ook maar een doos naar boven te brengen of iets te zeggen. Vertel, wat is er aan de hand? Ken je hem van vroeger?'
'Van school,' mompel ik. 'Hij zat bij mij in de klas.'
'Eva Paardenbek.' Het doet pijn om dat uit haar mond te horen. Iemand die ik zo vertrouw. Die mijlenver verwijderd leek te zijn van de wereld waarin ik Eva Paardenbek was. 'Pestte hij je?'
Ik knik. 'Hij en zijn vrienden. Eerst was het alleen schelden. Later begonnen ze mijn spullen te vernielen. Als ik een opstel of een werkstuk moest inleveren dan werd het uit mijn tas gejat en weggegooid zodat ik een onvoldoende kreeg. Mijn locker werd opengebroken, mijn tas werd beklad, mijn fiets werd op het dak van de stalling gegooid, of ze prikten mijn banden lek met een passer. Tijdens de gymles hielden ze mijn kleren onder de kraan zodat ik zeiknat naar huis moest.' Ik sluit mijn ogen en zie het groepje voor me, hard lachend en overgooiend met mijn gymtas, mijn etui, mijn agenda.
'Waren het allemaal jongens?'
'Zes jongens en een meisje. Maar de rest van de klas deed er ook niks tegen. Ze scholden me niet uit, maar ze namen het ook niet voor me op. Ze negeerden me zo'n beetje. Waarschijnlijk allemaal bang dat zij het volgende slachtoffer zouden worden.'
'Heeft echt niemand er ooit iets aan gedaan?'
'Niet echt. Uiteindelijk heb ik het thuis verteld. Mijn ouders zeiden dat ik moest laten zien dat ik erboven stond en dat het dan wel over zou gaan. Maar dat was niet zo. Dag in, dag uit deed ik alsof het niet bestond, alsof ík niet bestond, maar het werd juist alleen maar erger en niemand deed iets. Ja, onze mentor heeft een keer met ze gepraat, zo'n preek, weet je wel, dat zulk gedrag niet getolereerd werd op school. Maar daar lachten ze alleen maar om.' Ik zucht. 'Voor mijn ouders heb ik nog een tijdlang geprobeerd de schijn op te houden dat het beter ging, want dat wilden ze zó graag horen, maar uiteindelijk ben ik ingestort en heb ik gesmeekt of ik alsjeblieft naar een andere school mocht. Zij waren het er niet echt mee eens, ze vonden dat ik me niet moest laten wegjagen, bovendien moest ik dan elke dag met twee verschillende bussen naar de stad, omdat er bij ons maar één middelbare school was voor alle omliggende dorpen. Maar dat heb ik allemaal voor lief genomen. Als ik die groep maar nooit meer hoefde te zien.'
'O, god, Eva, als ik dit had geweten, dan had ik je dit niet aangedaan.' Sofie schudt vertwijfeld haar hoofd en pakt haar mobiel. 'Ik ga hem bellen. Ik ga zeggen dat hij maar een andere flat moet zoeken. Dit wil ik niet voor jou.'
'Niet doen,' smeek ik. Hoe misselijk ik ook word bij de gedachte dat Robin Donkersloot straks naast me woont en misschien wel met die hele groep op het gezamenlijke dakterras zit, ik kan het Sofie niet aandoen dat ze hem nu, vier dagen voor vertrek, afzegt. De huurprijs is hier hoog, zoveel mensen zijn er nou ook weer niet die voor zoveel geld vier maanden in een volledig gemeubileerd appartement gaan zitten. Dan moet je wel echt wanhopig op zoek zijn. En eerlijk is eerlijk, de wanhoop van Robin kan me bar weinig schelen, voor mijn part slaapt hij in de daklozenopvang, maar die van Sofie des te meer. Manhattan is duur. Als ze al die maanden haar vaste lasten in Nederland moet blijven betalen, komt ze in de problemen. Misschien raakt ze haar appartement dan wel helemaal kwijt en ik moet er niet aan denken dat ze straks ergens anders woont.
'Ik wil niet dat je je door mijn schuld vier maanden opsluit in je appartement,' zegt Sofie streng.
Ik schud mijn hoofd. 'Dit is niet jouw schuld. Jij kon dit niet weten. Er is altijd een kans dat ik ze ergens tegenkom, op straat, op mijn werk, waar dan ook. Ik moet er gewoon mee dealen. Het is tien jaar geleden.'
'Weet je het heel zeker?' dringt Sofie aan. 'Ik wil niet dat je je zit groot te houden voor mij. Je hebt al genoeg doorgemaakt. Dan zeg ik New York nog liever af.'
'Geen sprake van,' zeg ik beslist. 'Ik red me wel.'
Al weet ik nog niet hoe.
'Sorry.'
Afwachtend kijk ik naar zijn gezicht. Ik weet echt niet wat ik nu moet zeggen. Het liefst zou ik de deur in zijn gezicht dichtsmijten, maar dat lijkt me ook wel weer wat cru.
'Echt, sorry dat ik dat zei. Ik flapte het er zo uit toen ik je zag, het ging vanzelf, ik kon er niks aan doen.'
Dit zwaktebod, dit... excuus voor een excuus, maakt iets in me los. Er komt een kwaadheid naar boven die ik al die jaren heb onderdrukt. Ik zet mijn handen in mijn zij en doe een stap naar voren.
'O, het ging vanzelf? Net als vroeger zeker. Toen ging het zeker ook allemaal vanzelf?'
'Nou, nee,' stamelt Robin, duidelijk overrompeld door deze plotselinge tegenaanval. 'Nee, dat zou een te makkelijk excuus zijn.'
'Maar waarom deden jullie het dan?' vraag ik. 'Dat heb ik nou al die tijd al eens willen weten.'
Robin haalt zijn schouders op. 'Ik weet niet, je was gewoon zo... zo ánders. Zo stil en teruggetrokken.'
'O, natuurlijk,' zeg ik nijdig. 'En je moet natuurlijk allemaal hetzelfde zijn. Je bent verplicht om een grote bek te hebben. Zo niet, dan is het je eigen schuld als anderen je pesten.'
Robin kijkt me ongelukkig aan. Waarschijnlijk had hij gehoopt dat hij weg zou komen met een simpel excuus. Moeten uitleggen waarom hij me jaren heeft gepest, is veel te lastig. Maar ik heb geen zin om hem er makkelijk mee weg te laten komen. Nu hij voor me staat, wil ik na al die jaren eindelijk wel eens weten wat hem bezielde - wat die hele groep bezielde.
'Het werd voor ons gewoon een sport om een reactie bij je uit te lokken. En als dat niet lukte dan deden we er nog een schepje bovenop.'
'Het was een sport?' echo ik. 'En je kon niet gewoon op hockey of op voetbal? Dat was te gewoontjes?'
'Misschien is sport niet helemaal het goede woord, maar je was op een gegeven moment zó extreem in jezelf gekeerd, bijna alsof je wilde doen alsof je niet echt bestond. Dat was gewoon bizar, dat lokte bij ons de neiging uit om je constant uit te testen.'
'Misschien deed ik inderdaad wel alsof ik niet bestond. Misschien wilde ik ook wel helemaal niet meer bestaan.' Ik klink misschien heel pathetisch, maar nu de deksel van de put is, kan ik gewoon niet meer stoppen. 'Alles wat ik wilde was met rust gelaten worden. Al was het maar een dag. Maar dat deden jullie niet. Het was gewoon nooit, nooit, nooit een keer genoeg. Soms fietste ik naar huis over de dijk, dan hoorde ik een bus of een vrachtwagen achter me me en dan overwoog ik gewoon om ervoor te gaan fietsen, zodat het in godsnaam maar klaar was. Het was zo'n opluchting toen ik eindelijk van die school af mocht en jullie nooit meer hoefde te zien, het leek net alsof ik toen pas begon met leven.'
Er valt een pijnlijke stilte. Ik kan Robin horen slikken.
'Het spijt me,' zegt hij bijna onhoorbaar. 'Ik schrik er echt van dat je dat zegt.'
'Wou je nou echt beweren dat je er nooit eerder over hebt nagedacht wat het met me deed?'
'Als ik eerlijk ben? Ja. Ik heb daar toen inderdaad niet over nagedacht. Ik was een rotpuber, zo oppervlakkig als wat, alles wat ik wilde was tegen de wereld aanschoppen en bij de groep horen.'
'Bij de groep horen.' Ik lach toonloos. 'Ik weet niet eens hoe dat voelt. Ik heb in mijn leven nog nooit bij "de groep" gehoord. Als je populair bent snap je niet hoe het is als rust je enige wens is. Gewoon, naar school gaan, de lessen volgen, je werk doen en voor de rest niks. Ik wilde niet bij de groep horen, ik wilde gewoon met rust gelaten worden.'
'Populair zijn is ook niet alles,' zegt Robin.
'Nee, dat is waar. Populair zijn is ontzettend vervelend. Ik heb medelijden met je. Je moet echt door een hel zijn gegaan vroeger.'
'Zo bedoel ik het niet. Natuurlijk was het ook niet echt vervelend. Maar het was niet iets waarbij je achterover kon leunen en zoiets kon hebben van: en nu ben ik populair, hier hoef ik niks meer aan te doen. Je kon het je niet echt permitteren om jezelf te zijn, je moest vooral cool zijn, aan de ene kant doen of de hele wereld je geen fuck kan schelen en aan de andere kant je precies houden aan de regeltjes, anders viel je erbuiten. Ergens heb ik als ik erop terugkijk wel bewondering voor je dat jij je nooit hebt aangepast.'
'Yeah, right,' zeg ik. 'Alsof ik een keuze had.'
'Nee, maar ik meen het. Jij was jezelf. Ik liep achter de massa aan. En ik werd daar destijds in ieder geval niet echt een leuker persoon door.'
'En ik wel dan?'
Natuurlijk zal ik er nooit achterkomen wat voor iemand ik was geweest als ik nooit gepest was, of ik leuker zou zijn, aardiger, béter. What doesn't kill you, makes you stronger, zeggen ze, maar ik vraag me oprecht af of dat klopt. O, ik heb het goed voor elkaar hoor, dat wel. Goede baan, goed salaris, goede flat. Maar voor de rest ben ik nou niet bepaald een powervrouw, of een persoon die op handen wordt gedragen door de rest van de wereld. Ik werk. Ik ga naar huis. Ik eet. Af en toe ga ik op zaterdag uit, maar altijd in dezelfde kroegen. En that's it.
'Ik weet het niet,' zegt Robin. 'Ik weet alleen dat het me spijt. En voor wat het waard is: je lijkt me nu in ieder geval een aardige meid. Misschien kunnen we een keer iets gaan drinken. Met een schone lei beginnen. Ik bedoel, nu we buren worden is het allicht handig als we elkaar een beetje leren kennen.'
'Ik weet niet of ik daar nou echt behoefte aan heb. Je kunt ook buren zijn zonder elkaar goed te kennen. Bovendien blijf je maar vier maanden. Niet echt de moeite waard.'
Hij kijkt me aan en knikt dan. 'Oké,' zegt hij zacht. 'Duidelijk.'
Voor het eerst is er iets in zijn blik dat me raakt. Het is een kwetsbaarheid die ik nooit eerder bij hem heb gezien en waarvan ik me ook nooit kon voorstellen dat hij dat had. Hij vroeg niet uit schuldgevoel of ik met hem iets ging drinken. Hij is oprecht teleurgesteld dat ik nee zeg.
'Wacht even,' zeg ik. 'Vind je het anders goed als ik er nog even over nadenk? Het klinkt misschien stom, maar het is voor mij gewoon een beetje een rare situatie.'
'Dat begrijp ik wel,' zegt Robin. 'Neem je tijd. Ik vraag het je gewoon over een paar dagen nog een keer.'
'Ik zou het doen.' Sofie scheurt haar suikerzakje open en schudt de inhoud in haar koffieglas. 'Ik vind het eigenlijk wel mooi, twee mensen die een compleet valse start hebben gehad in het leven en jaren later de kans krijgen om elkaar opnieuw te leren kennen en er dan misschien wel achter te komen dat ze voor elkaar gemaakt zijn.'
'Voor elkaar gemaakt nog wel. Heb je niet een beetje teveel Amerikaanse films gezien?'
Sofie fronst haar wenkbrauwen. 'Hij vindt je leuk, dat is toch duidelijk? Anders had hij heus geen date met je gewild.'
'Misschien is het ook wel helemaal geen date. Misschien wil hij me gewoon wat beter leren kennen.'
'En dat, lieve Eva, is precies de essentie van een date. Geef het een kans. Zeg eens eerlijk, stel dat je hem niet van vroeger had gekend, wat had je dan van hem gevonden?'
'Te mooi,' zeg ik somber. 'Ik val niet op het type mooie man.'
'Heb je haar weer, hoor.' Sofie rolt met haar ogen. 'Wat is nou "het type mooie man"? Alsof alle mooie mannen precies hetzelfde zijn en precies hetzelfde doen.'
'Je weet best wat ik bedoel.'
'Nee, dat weet ik niet. Volgens mij gaat het jou er alleen maar om dat jij je onzeker voelt naast iemand die knap is. En dat moet je nou een keer afleren. Die hele onzekerheid moet, húp, de vuilnisbak in.'
'Ik weet gewoon niet of het een goed idee is. Ik ben zo ongelukkig geweest door hem, het zou bijna als verraad voelen als ik met hem uit zou gaan.'
'Als verraad?' vraagt Sofie verbaasd. 'Verraad aan wie?'
'Aan mij. Aan mijn jongere ik.'
Sofie schudt haar hoofd. 'Weet je wat verraad aan jezelf zou zijn? Nog langer blijven hangen in het verleden en je leven daardoor laten verzieken. Je houdt je er veel teveel aan vast.'
'Pardon?' zeg ik bozig. 'Ik heb er al die tijd helemaal niks over losgelaten, nu heb ik het eindelijk een keer verteld en nu hou ik er teveel aan vast?'
'Je hebt het daar misschien nooit over gehad, maar het was me altijd wel opgevallen dat er iets was. Je bent vaak zo teruggetrokken als er anderen bij zijn. Houdt mensen op een afstand. Wantrouwt ze snel.'
'Helemaal niet,' zeg ik zwakjes, maar ik weet zelf ook dat het wel zo is.
'Probeer eindelijk die muur van je eens af te breken. Laat mensen toe. Laat de liefde toe.'
'Je hebt ook wel gelijk,' geef ik toe. 'Alleen vraag ik me af of het dan zo gezond is om te beginnen met degene die in eerste instantie mijn zelfvertrouwen heeft stukgemaakt.'
'Als je het mij vraagt, is dat juist wel goed. Juist de persoon die toen zo negatief over je was, blijkt je nu misschien zelfs wel leuk te vinden. Als dat niet een manier is om dat hele scheve zelfbeeld van je recht te zetten dan weet ik het ook niet meer.' Sofie leunt voorover en kijkt me schalks aan. 'Daarbij is hij natuurlijk ook nog eens ongelofelijk lekker.'
Ik schiet in de lach om haar gezicht. 'Misschien heb je wel een punt, maar ik vind het gewoon doodeng. Dat hele daten, en dan ook nog met hem, en dat jij er niet bent om me advies te geven als ik het even niet meer weet.'
'Ik geef je nu advies,' zegt Sofie streng. 'Ik hoop dat je ernaar luistert. En voor de rest kunnen we skypen, mailen, je kunt vast wel een keer langskomen in New York en over vier maanden ben ik weer terug. Hé, kijk niet zo terneergeslagen. Je doet net alsof je alle ellende van de wereld op je schouders hebt. Een leuke man heeft je mee uitgevraagd. Probeer eens een keer te genieten.'
Ik knik gelaten. Ze heeft gelijk. Maar waarom maakt het me dan zo bang?
'Ik moet zo gaan, schat. Mijn vliegtuig vertrekt over drie kwartier.' Sofie zet haar lege glas op het blad, zet haar zonnebril op en pakt haar handbagage. Samen lopen we naar de douane. Als ze me een lange knuffel geeft, moet ik me inhouden om niet een potje te gaan janken.
'Stel je er nou eindelijk eens voor open, oké?' zegt ze nog. 'Beloof je me dat?'
Ik slik moeizaam en knik. 'Ik beloof het.'
Sofie geeft me een zoen op mijn wang. 'Tot over vier maanden.'
Hier ben ik dan. Samen met mijn kwelgeest. En we hebben meer gemeen dan we dachten. Allebei een creatief beroep. Dezelfde humor. Dezelfde smaak in films. Ergens wil ik het nog niet echt toegeven, maar Sofie heeft gelijk. Als ik het verleden loslaat en me openstel dan lijkt er zomaar opeens een klik te zijn. Sterker nog, als ik hem nooit eerder had ontmoet, als we geen verleden hadden samen, dan was ik waarschijnlijk voor het eerst in mijn leven halsoverkop verliefd geworden, dan had ik me hier zonder nadenken ingestort. Maar nu is er iets in mij dat zich nog hiertegen verzet.
'Waarom ben je hier eigenlijk komen wonen?' vraag ik als we samen voor mijn deur wat staan te dralen.
'Ik moest dringend een plek hebben om naartoe te gaan. Het is nu bijna een half jaar uit met mijn ex Caitlin, we hadden afgesproken dat ik bij haar zou blijven wonen tot ik iets anders had gevonden, maar het was geen doen. Zij wil ook verder, ze heeft iemand leren kennen die ze gewoon mee naar huis wil kunnen nemen zonder dat ik op haar lip zit, maar ja, de woningnood hier in de stad is zo hoog dat ik zelfs niet eens zicht had op een ander huis. Ik stond al op het punt om weer bij mijn ouders te gaan wonen, maar dat was natuurlijk geen doen met mijn werk. En toen kwam dit voorbij. Niet ideaal natuurlijk, maar het is in elk geval een tijdelijke oplossing. Eind september hoop ik een vast contract te krijgen, dan heb ik weer wat meer mogelijkheden qua hypotheek en dergelijke.'
'Mis je je ex?'
Robin haalt zijn schouders op. 'Ik weet het niet. De laatste tijd hadden we alleen maar ruzie. Zij heeft er uiteindelijk een punt achter gezet, maar ik denk dat ik dat anders wel gedaan had. We waren echt uit elkaar gegroeid. Maar het is wel raar om haar na al die jaren opeens niet meer dagelijks om me heen te hebben. Dat wel.'
'Hoe lang zijn jullie precies bij elkaar geweest?'
'Bijna negen jaar.'
'Wow!' roep ik uit.
'Heb jij nooit een lange relatie gehad?'
'Nee. Ik ben nog nooit verder gekomen dan een week of zes.'
'Omdat je nog geen zin hebt om je te binden?'
'Ik heb gewoon nog nooit de juiste persoon ontmoet.' Verlegen haal ik mijn schouders op. 'Zoveel vriendjes heb ik niet gehad, hoor. Ik kan ze op één hand tellen. Met gemak.'
'Ben jij dan zo kritisch?' vraagt Robin.
'Valt wel mee, hoezo?'
'Je bent zo leuk, ik kan me niet voorstellen dat er mannen zijn die dat niet zien.'
'Ja hoor,' mompel ik.
'Ik was zelf natuurlijk ook ooit zo stom om niet te zien hoe mooi en lief je bent.' Het is inmiddels helemaal donker, maar ik merk dat hij dichterbij komt, ik voel zijn ademhaling en de warmte van zijn huid. Hij strijkt een pluk haar uit mijn gezicht. 'Gelukkig zie ik het nu wel.'
Ik wil nog iets zeggen, een verlegen protest, maar dan voel ik zijn mond op de mijne. Langzaam open ik mijn lippen en laat hem aarzelend toe.
De weken daarop zijn wisselvallig. Op sommige dagen is het stralend, op andere dagen is het weer zo kil en bewolkt dat je niet zonder jas de deur uit kunt. Net als het lijkt alsof de zomer geruisloos overgaat in de herfst, komt er in de eerste week van september toch nog een hittegolf die alle weerrecords verbreekt en de voorpagina's haalt. Op de radio zeggen ze dat Nederland in een snelkookpan verandert.
De ontlading komt volkomen onverwacht. We liggen buiten in het gras en ik bedenk me net dat ik overmorgen mijn liefdesrecord van zes weken heb verbroken als het plotseling begint te stortregenen alsof er iemand boven een douche heeft aangezet. We grijpen om ons heen naar de fles wijn die we hadden meegebracht, het restje Turks brood, het schaaltje waar olijven in hebben gezeten, het kleedje waar we op zaten. Snel naar binnen, haastig de trap op, alsof de donder en de bliksem ons op de hielen zitten. Mijn jurkje plakt aan mijn lichaam en het water druipt uit mijn haren op de grond.
Robin worstelt zich uit zijn T-shirt.
'Trek ook die natte zooi uit. Ik ga de douche voor ons aanzetten.'
Even aarzel ik. Dan zet ik de fles wijn en het lege schaaltje neer. 'Ik ga wel gewoon thuis douchen.'
'Nu doe je het weer.'
Verward draai ik me om. 'Wat?'
'Zomaar opeens dichtklappen.'
'Dat doe ik helemaal niet,' protesteer ik. 'Het lijkt me gewoon handiger om - '
'Dat doe je wel,' onderbreekt Robin me kalm. 'Telkens als we even te close dreigen te worden dan verstijf je of je loopt weg. Nu ook weer. Waarom zou je niet gewoon hier douchen? Voel je je niet op je gemak bij mij?'
'Soms niet,' geef ik toe.
'Waarom niet?Heeft het nog steeds met vroeger te maken?'
Ik staar bedremmeld naar mijn modderige teenslippers. 'Een beetje,' zeg ik dan zacht. 'Ik blijf het gewoon eng vinden om je echt te vertrouwen.'
'Waar ben je bang voor dan? Dat dit allemaal één grote grap blijkt te zijn?'
Ik haal mijn schouders op.
'Want als je dat denkt, als je me serieus daarvoor aanziet, dan is het misschien maar beter als we er gewoon een punt achterzetten.' Zijn stem klinkt boos nu en gekwetst. 'Dan heeft het weinig zin om ermee door te gaan.'
Ik schud mijn hoofd. 'Ik wil er geen punt achterzetten.'
'Maar wat wil je dan, lieve schat?' Zijn ogen staan vragend en zacht. 'Zo gaat het toch ook niet?'
Even twijfel ik nog. Dan trek ik heel langzaam mijn jurk over mijn hoofd. Ik schop mijn slippers uit, loop op blote voeten naar hem toe en pel in één moeizame beweging zijn spijkerbroek en boxer van zijn lichaam. Heel even bekijken we elkaar, zonder iets te zeggen. Dan drukt hij me tegen zich aan en manoeuvreert me richting slaapkamer.
'Die douche komt straks wel,' kreunt hij in mijn oor. Dan legt hij me voorzichtig op het tweepersoonsbed neer. We zoenen, happen, bijten, zuigen. Zijn handen strelen mijn buik en de binnenkant van mijn dijen, net zo lang tot ik het echt niet meer uithoud. Met mijn handen op zijn billen duw ik hem hard tegen me aan. Ik kan niet meer wachten, wil niet meer wachten, elke seconde die hij niet in me is, duurt te lang. Ik duw hem achterover, ga bovenop hem zitten en begin te bewegen, wild en heftig, alsof ik niet meer kan stoppen.
'Heb je spijt?' fluistert hij in mijn oor als we na afloop dicht tegen elkaar aan bovenop de lakens liggen.
'Hooguit dat het al voorbij is.'
'Dacht je dat?' Robin kust me zachtjes in mijn nek. 'We beginnen nog maar net.'
Als ik wakker word, heb ik geen idee hoe laat het is. Vast al middag, want het was al bijna licht toen we uiteindelijk in slaap vielen nadat we het nog een keer in bed hadden gedaan, onder de douche, nog een keer in bed en hoewel we eigenlijk hadden besloten om te gaan slapen tóch nog een keer in bed.
Ik pak een wit overhemd dat achteloos over een stoel naast het bed hangt en trek het aan. Het komt tot net boven mijn knieën. Op blote voeten loop ik de gang op, waar Robin in de deuropening heftig staat te discussiëren. Zeker weer iemand die een of ander abonnement, goed doel of goedkope energiemaatschappij komt promoten. Die mensen hebben we hier continu aan de deur. Er is altijd wel iemand in de flat die ze binnenlaat en dan gaan ze alle deuren af, tot grote ergernis van de meeste bewoners in de flat. Sofie had het er de laatste tijd al over dat ze echt een keer zo'n sticker bij de deur moest plakken.
Robin draait zich naar me toe.
'Hé Eef,' zegt hij een beetje ongemakkelijk.
'Hoi,' zeg ik nietsvermoedend.
Dan pas zie ik wie er staat.
Maya. De bijenkoningin van het groepje.
De persoon die mij vroeger nog erger heeft vernederd dan Robin en al die andere jongens bij elkaar.
En precies op hetzelfde moment ziet zij mij.
'Néé!' roept ze keihard. 'O mijn god, dat méén je niet. Je wil toch niet zeggen dat je het echt serieus met Eva Paardenbek doet? Jezus, Robin, dat is echt té erg.'
Eén moment lang staat de tijd stil. Ik kijk van haar naar Robin en weer terug. Zij lacht hysterisch met haar hoofd in haar nek. Hij kijkt weg zonder iets te zeggen, alsof hij zich voor me schaamt. In dat ene moment wordt alles me duidelijk. Ik heb al die tijd gelijk gehad. Er is helemaal niks veranderd. Hij ziet die mensen van toen nog steeds en kennelijk is het toch allemaal een grap.
Ik wring me langs hen heen naar de galerij, naar het trappenhuis. Achter me hoor ik hun stemmen, ik hoor dat Robin nog wat naar me roept, maar ik wil het niet meer horen. Jankend vlucht ik mijn flat binnen, ik ruk het overhemd zo hard open dat er een paar knoopjes afvallen, ik draai de douchekraan open, zo heet mogelijk, en ik boen mijn huid met zeep en een washand en droog me zo ruw af dat het pijn doet. Ik wil zijn geur niet meer ruiken, ik wil zijn sporen niet meer op mijn huid. Ik wil niks, niks, helemaal niks meer met hem te maken hebben.
De deurbel galmt door mijn flat heen en ik probeer te doen alsof ik niks hoor, maar degene aan de andere kant is niet van plan om op te geven.
'Ga weg!' schreeuw ik door de lege gang.
'Ik moet met je praten,' roept Maya vanaf de galerij.
'Laat me met rust.'
Maya bonkt op de deur. 'Ik blijf hier gewoon net zo lang staan tot je opendoet.'
Ze kan mij niks maken, hou ik mezelf voor. Ze kan me helemaal niks maken. Ik hoef nergens bang voor te zijn. Dit is mijn huis. Mijn plek.
In mijn badjas loop ik naar de deur.
'Wat wil je nou nog?' vraag ik.
Maya zucht. 'Weet je - ik ken Robin nu al meer dan de helft van mijn leven en in al die jaren hebben we nog nooit ruzie gehad.'
Ik frons mijn wenkbrauwen en staar haar verbijsterd aan. Wat wil ze nu, een ballon?
'Hij is mijn eerste grote liefde,' gaat ze verder. 'We hebben een paar jaar verkering gehad, maar na het eindexamen had ik het gevoel dat ik vrij moest zijn. Ik ging eindelijk het huis uit, op kamers, doen en laten waar ik zin in had. Zo'n serieuze verkering zou me alleen maar belemmeren. Dacht ik. Toen ik na een paar jaar klaar was met reizen, feesten en rondneuken besefte ik pas hoeveel ik hem miste en dat hij eigenlijk de liefde van mijn leven was. Maar ja, toen was ik al te laat, want toen was hij met Caitlin. En een spijt dat ik had.' Ze schudt haar hoofd. 'Ik heb nooit meer iemand gevonden met wie het serieus was. Omdat ik toch altijd bleef wachten op Robin. Alsof ik een voorgevoel had dat het een keer uit zou gaan met Caitlin. Maar goed, toen dat uiteindelijk gebeurde en ik hem vertelde dat ik na al die jaren nog steeds van hem hield, zei hij dat hij voorlopig helemaal geen relatie wilde. Dat hij eerst over haar heen moest komen en op zichzelf wilde zijn. Dus ik dacht, ik geef hem nog wat meer tijd. Dan komt hij wel. Dat dacht ik.'
Ik knik alleen maar. Eerlijk gezegd heb ik geen idee wat ik moet zeggen en wat ze van mij verwacht.
'Luister, Eva. Ik ben echt niet trots op wat ik vroeger heb gedaan. En ik ben ook niet trots op wat ik net tegen je zei. Maar ik denk niet dat jij weet hoe het is om afgewezen te worden door de liefde van je leven omdat hij zogenaamd vrij wil zijn, om vervolgens te moeten horen dat hij verliefd is geworden op een ander. Misschien dat jij onder die omstandigheden heel aardig blijft, maar ik word daar dus heel venijnig van. Had ik misschien niet moeten doen. Maar god, meid, wat haat ik je op dit moment.'
'Wacht even,' zeg ik verward. 'Heeft hij tegen jou gezegd dat hij verliefd op me is?'
Meewarig kijkt ze me aan. 'Wou je nou echt zeggen dat je zo blind bent dat je dat niet door hebt? Ik zei net al, ik heb nog nooit ruzie gehad met Robin. Tot vandaag dus. Toen jij weg was heeft hij me letterlijk zijn huis uit geschopt. Ik sta hier echt niet voor jou. Ik sta hier omdat ik dan tenminste nog mijn vriendschap met Robin wil redden. Omdat ik hem niet helemaal kwijt wil. Ik hoop dus dat je niet zo stom bent om hem hierop af te rekenen, want hij is echt gek op je.'
Ik doe een stapje achteruit en kijk naar haar - haar stoere, bijna agressieve houding, de harde trekken rond haar mond en haar ogen, die - wat ze ook probeert - verraden hoe ze zich op dit moment voelt.
'Oké,' zeg ik zacht en sluit de deur. Ik luister tot haar voetstappen zijn verstomd. Dan kleed ik me langzaam aan, trek de deur achter me dicht en ren met twee treden tegelijk de trap af.
Hij had gelijk, vannacht. We beginnen nog maar net.
'Nog vier dagen, dan zit ik aan de andere kant van de oceaan,' mijmert Sofie. 'In New York is het nu bijna veertig graden. Kan je het je voorstellen, zo'n hitte in zo'n grote stad? Misschien moet ik toch maar hier blijven.'
'Misschien moet je dat maar doen,' zeg ik gekscherend. Ik hoor zelf de serieuze ondertoon in mijn stem. New York is ver. Vier maanden zijn lang zonder haar.
Het is nu alweer bijna een jaar geleden dat ik in Amsterdam kwam wonen, zonder hier ook maar iemand te kennen en zonder een idee hoe ik dat aan moest pakken. Sofie ontmoette ik min of meer per ongeluk, nadat ik mijn bad liet overstromen en een enorme lekkage veroorzaakte in haar flat, recht onder de mijne. Nadat we alles hadden gestelpt met handdoeken, trok Sofie een zak paprikachips open en zei dat het goed uitkwam dat ik die kraan had laten lopen - ze had toch al geen zin om in haar eentje film te kijken. Samen het plafond opnieuw witten eindigde met een avond in de kroeg. Sofie werd mijn redding. En eigenlijk is ze dat nog steeds. Ik kan redelijk met mijn collega's overweg en er zijn meer mensen in onze flat die ik 's morgens gedag zeg, maar er is niemand zoals zij. Ik wil er niet aan denken, al die maanden zonder haar. Ik wil niet laten merken hoe erg ik haar ga missen. Ik weet hoe graag ze dit project wilde doen, ik wil niet als een jammerend kind aan haar been hangen. Maar soms sijpelen emoties overal doorheen, hoe erg je ook je best doet om een pokerface op te zetten.
'Je komt gewoon logeren,' zegt Sofie. 'Gaan we samen Manhattan onveilig maken. Net als in Sex and the City, maar dan met z'n tweeën.'
Ik knik en forceer een glimlachje.
Op de parkeerplaats, een aantal meter verderop, stopt een wit bestelbusje. Loom draait Sofie haar hoofd opzij.
'O, daar heb je Robin, de nieuwe onderhuurder.'
'Die zou toch pas na het weekend komen?' vraag ik verbaasd.
'Klopt, maar hij zou vandaag en morgen vast wat dozen brengen en bij mij in de berging zetten omdat hij geen hele dag vrij kan nemen om te verhuizen. Nou ja, prima toch? Kun jij hem ook vast ontmoeten.' Sofie springt overeind en loopt op het busje af.
Ik sluit mijn ogen achter mijn zonnebril en draai me op mijn zij, mijn rug naar het verhuisbusje en de onderhuurder met zijn dozen. Het klinkt vast heel kinderachtig, maar als ik heel eerlijk ben, heb ik er helemaal geen behoefte aan om hem te ontmoeten. Al heeft Sofie al tien keer gezegd dat het zo'n mooie jongen is en dat ze het bijna jammer vindt dat ze zelf naar New York moet, anders had ze het wel geweten - ik doe liever nog even net alsof hij niet bestaat, alsof er niet maandenlang een vreemde in de flat van Sofie komt wonen. Ik ben al nooit zo goed geweest in nieuwe mensen leren kennen, maar al helemaal niet als ze van het andere geslacht zijn en blijkbaar ook nog eens aantrekkelijk. Bij dat soort mannen voel ik me alleen maar ongemakkelijk.
'Ik zal jullie meteen even aan elkaar voorstellen, dat is wel zo gezellig. Misschien kunnen we even met z'n drieën een biertje drinken voor we met sjouwen beginnen.'
We?
Sofie lacht haar typische Sofie-lach. 'Dit is je nieuwe buurvrouw.'
Aarzelend kom ik overeind en draai mijn hoofd in hun richting, alsof ik al voel dat me iets boven het hoofd hangt, iets wat ik niet had zien aankomen. Als ik hem aankijk, voelt het alsof iemand een emmer ijswater over me heen gooit.
'Robin Donkersloot.'
'Eva Paardenbek,' stamelt Robin. 'Jezus, jij bent...'
Wat hij verder nog zegt, hoor ik niet meer. Ik graai in één beweging mijn handdoek en mijn slippers bij elkaar en loop de flat in. In een waas van tranen zoek ik op de tast de knoppen van de lift. De gallerij, de voordeur. Vlug, vlug, naar binnen. Hijgend leun ik tegen de deur en draai de sleutel om. Ik wil me veilig voelen, in mijn eigen huis, in mijn eigen leven, maar het voelt alsof ik hier niet ben. Ik hoor al die stemmen weer gonzen in mijn hoofd - van Robin, van Tom, van Nora en van al die anderen in het groepje. Ik zie ze voor me, steeds dichterbij, die sardonische grijns op hun gezicht. Ik wil weg, ik wil weg, maar ik kan niet weg. Ze zijn overal. Overal.
Huilend laat ik me op de grond zakken.
Ik dacht dat ik het kwijt was.
Maar ze zijn er nog. Levensecht in mijn herinnering en levensecht écht. Ik ben allang volwassen, ik werk, ik zit al een eeuwigheid niet meer op school, maar zij zijn er nog steeds.
'Eva? Ben je er?' Sofie klopt driftig op de deur. 'Eef, mag ik binnenkomen? Ik moet met je praten.'
'Is hij er nog?' roep ik door de deur heen. No way dat ik opendoe als Robin met haar is meegekomen en aan de andere kant van de deur staat.
'Hij is weg, doe nou open!'
Ik krabbel overeind. Mijn benen voelen stijf en trillen een beetje. Ik heb geen idee hoe lang ik op de grond heb gezeten. Het was in elk geval lang genoeg om alle beelden van mijn middelbare schooltijd voorbij te zien komen in mijn hoofd. Mijn handen trillen nog erger en met moeite maak ik de deur open.
'Eef...' Sofie slaat een arm om me heen. 'Wat was dat nou?'
'Heeft hij het je niet verteld?' vraag ik zonder haar aan te kijken.
'Hij heeft niks verteld, hij is eigenlijk meteen weggegaan nadat jij was weggegaan, zonder ook maar een doos naar boven te brengen of iets te zeggen. Vertel, wat is er aan de hand? Ken je hem van vroeger?'
'Van school,' mompel ik. 'Hij zat bij mij in de klas.'
'Eva Paardenbek.' Het doet pijn om dat uit haar mond te horen. Iemand die ik zo vertrouw. Die mijlenver verwijderd leek te zijn van de wereld waarin ik Eva Paardenbek was. 'Pestte hij je?'
Ik knik. 'Hij en zijn vrienden. Eerst was het alleen schelden. Later begonnen ze mijn spullen te vernielen. Als ik een opstel of een werkstuk moest inleveren dan werd het uit mijn tas gejat en weggegooid zodat ik een onvoldoende kreeg. Mijn locker werd opengebroken, mijn tas werd beklad, mijn fiets werd op het dak van de stalling gegooid, of ze prikten mijn banden lek met een passer. Tijdens de gymles hielden ze mijn kleren onder de kraan zodat ik zeiknat naar huis moest.' Ik sluit mijn ogen en zie het groepje voor me, hard lachend en overgooiend met mijn gymtas, mijn etui, mijn agenda.
'Waren het allemaal jongens?'
'Zes jongens en een meisje. Maar de rest van de klas deed er ook niks tegen. Ze scholden me niet uit, maar ze namen het ook niet voor me op. Ze negeerden me zo'n beetje. Waarschijnlijk allemaal bang dat zij het volgende slachtoffer zouden worden.'
'Heeft echt niemand er ooit iets aan gedaan?'
'Niet echt. Uiteindelijk heb ik het thuis verteld. Mijn ouders zeiden dat ik moest laten zien dat ik erboven stond en dat het dan wel over zou gaan. Maar dat was niet zo. Dag in, dag uit deed ik alsof het niet bestond, alsof ík niet bestond, maar het werd juist alleen maar erger en niemand deed iets. Ja, onze mentor heeft een keer met ze gepraat, zo'n preek, weet je wel, dat zulk gedrag niet getolereerd werd op school. Maar daar lachten ze alleen maar om.' Ik zucht. 'Voor mijn ouders heb ik nog een tijdlang geprobeerd de schijn op te houden dat het beter ging, want dat wilden ze zó graag horen, maar uiteindelijk ben ik ingestort en heb ik gesmeekt of ik alsjeblieft naar een andere school mocht. Zij waren het er niet echt mee eens, ze vonden dat ik me niet moest laten wegjagen, bovendien moest ik dan elke dag met twee verschillende bussen naar de stad, omdat er bij ons maar één middelbare school was voor alle omliggende dorpen. Maar dat heb ik allemaal voor lief genomen. Als ik die groep maar nooit meer hoefde te zien.'
'O, god, Eva, als ik dit had geweten, dan had ik je dit niet aangedaan.' Sofie schudt vertwijfeld haar hoofd en pakt haar mobiel. 'Ik ga hem bellen. Ik ga zeggen dat hij maar een andere flat moet zoeken. Dit wil ik niet voor jou.'
'Niet doen,' smeek ik. Hoe misselijk ik ook word bij de gedachte dat Robin Donkersloot straks naast me woont en misschien wel met die hele groep op het gezamenlijke dakterras zit, ik kan het Sofie niet aandoen dat ze hem nu, vier dagen voor vertrek, afzegt. De huurprijs is hier hoog, zoveel mensen zijn er nou ook weer niet die voor zoveel geld vier maanden in een volledig gemeubileerd appartement gaan zitten. Dan moet je wel echt wanhopig op zoek zijn. En eerlijk is eerlijk, de wanhoop van Robin kan me bar weinig schelen, voor mijn part slaapt hij in de daklozenopvang, maar die van Sofie des te meer. Manhattan is duur. Als ze al die maanden haar vaste lasten in Nederland moet blijven betalen, komt ze in de problemen. Misschien raakt ze haar appartement dan wel helemaal kwijt en ik moet er niet aan denken dat ze straks ergens anders woont.
'Ik wil niet dat je je door mijn schuld vier maanden opsluit in je appartement,' zegt Sofie streng.
Ik schud mijn hoofd. 'Dit is niet jouw schuld. Jij kon dit niet weten. Er is altijd een kans dat ik ze ergens tegenkom, op straat, op mijn werk, waar dan ook. Ik moet er gewoon mee dealen. Het is tien jaar geleden.'
'Weet je het heel zeker?' dringt Sofie aan. 'Ik wil niet dat je je zit groot te houden voor mij. Je hebt al genoeg doorgemaakt. Dan zeg ik New York nog liever af.'
'Geen sprake van,' zeg ik beslist. 'Ik red me wel.'
Al weet ik nog niet hoe.
'Sorry.'
Afwachtend kijk ik naar zijn gezicht. Ik weet echt niet wat ik nu moet zeggen. Het liefst zou ik de deur in zijn gezicht dichtsmijten, maar dat lijkt me ook wel weer wat cru.
'Echt, sorry dat ik dat zei. Ik flapte het er zo uit toen ik je zag, het ging vanzelf, ik kon er niks aan doen.'
Dit zwaktebod, dit... excuus voor een excuus, maakt iets in me los. Er komt een kwaadheid naar boven die ik al die jaren heb onderdrukt. Ik zet mijn handen in mijn zij en doe een stap naar voren.
'O, het ging vanzelf? Net als vroeger zeker. Toen ging het zeker ook allemaal vanzelf?'
'Nou, nee,' stamelt Robin, duidelijk overrompeld door deze plotselinge tegenaanval. 'Nee, dat zou een te makkelijk excuus zijn.'
'Maar waarom deden jullie het dan?' vraag ik. 'Dat heb ik nou al die tijd al eens willen weten.'
Robin haalt zijn schouders op. 'Ik weet niet, je was gewoon zo... zo ánders. Zo stil en teruggetrokken.'
'O, natuurlijk,' zeg ik nijdig. 'En je moet natuurlijk allemaal hetzelfde zijn. Je bent verplicht om een grote bek te hebben. Zo niet, dan is het je eigen schuld als anderen je pesten.'
Robin kijkt me ongelukkig aan. Waarschijnlijk had hij gehoopt dat hij weg zou komen met een simpel excuus. Moeten uitleggen waarom hij me jaren heeft gepest, is veel te lastig. Maar ik heb geen zin om hem er makkelijk mee weg te laten komen. Nu hij voor me staat, wil ik na al die jaren eindelijk wel eens weten wat hem bezielde - wat die hele groep bezielde.
'Het werd voor ons gewoon een sport om een reactie bij je uit te lokken. En als dat niet lukte dan deden we er nog een schepje bovenop.'
'Het was een sport?' echo ik. 'En je kon niet gewoon op hockey of op voetbal? Dat was te gewoontjes?'
'Misschien is sport niet helemaal het goede woord, maar je was op een gegeven moment zó extreem in jezelf gekeerd, bijna alsof je wilde doen alsof je niet echt bestond. Dat was gewoon bizar, dat lokte bij ons de neiging uit om je constant uit te testen.'
'Misschien deed ik inderdaad wel alsof ik niet bestond. Misschien wilde ik ook wel helemaal niet meer bestaan.' Ik klink misschien heel pathetisch, maar nu de deksel van de put is, kan ik gewoon niet meer stoppen. 'Alles wat ik wilde was met rust gelaten worden. Al was het maar een dag. Maar dat deden jullie niet. Het was gewoon nooit, nooit, nooit een keer genoeg. Soms fietste ik naar huis over de dijk, dan hoorde ik een bus of een vrachtwagen achter me me en dan overwoog ik gewoon om ervoor te gaan fietsen, zodat het in godsnaam maar klaar was. Het was zo'n opluchting toen ik eindelijk van die school af mocht en jullie nooit meer hoefde te zien, het leek net alsof ik toen pas begon met leven.'
Er valt een pijnlijke stilte. Ik kan Robin horen slikken.
'Het spijt me,' zegt hij bijna onhoorbaar. 'Ik schrik er echt van dat je dat zegt.'
'Wou je nou echt beweren dat je er nooit eerder over hebt nagedacht wat het met me deed?'
'Als ik eerlijk ben? Ja. Ik heb daar toen inderdaad niet over nagedacht. Ik was een rotpuber, zo oppervlakkig als wat, alles wat ik wilde was tegen de wereld aanschoppen en bij de groep horen.'
'Bij de groep horen.' Ik lach toonloos. 'Ik weet niet eens hoe dat voelt. Ik heb in mijn leven nog nooit bij "de groep" gehoord. Als je populair bent snap je niet hoe het is als rust je enige wens is. Gewoon, naar school gaan, de lessen volgen, je werk doen en voor de rest niks. Ik wilde niet bij de groep horen, ik wilde gewoon met rust gelaten worden.'
'Populair zijn is ook niet alles,' zegt Robin.
'Nee, dat is waar. Populair zijn is ontzettend vervelend. Ik heb medelijden met je. Je moet echt door een hel zijn gegaan vroeger.'
'Zo bedoel ik het niet. Natuurlijk was het ook niet echt vervelend. Maar het was niet iets waarbij je achterover kon leunen en zoiets kon hebben van: en nu ben ik populair, hier hoef ik niks meer aan te doen. Je kon het je niet echt permitteren om jezelf te zijn, je moest vooral cool zijn, aan de ene kant doen of de hele wereld je geen fuck kan schelen en aan de andere kant je precies houden aan de regeltjes, anders viel je erbuiten. Ergens heb ik als ik erop terugkijk wel bewondering voor je dat jij je nooit hebt aangepast.'
'Yeah, right,' zeg ik. 'Alsof ik een keuze had.'
'Nee, maar ik meen het. Jij was jezelf. Ik liep achter de massa aan. En ik werd daar destijds in ieder geval niet echt een leuker persoon door.'
'En ik wel dan?'
Natuurlijk zal ik er nooit achterkomen wat voor iemand ik was geweest als ik nooit gepest was, of ik leuker zou zijn, aardiger, béter. What doesn't kill you, makes you stronger, zeggen ze, maar ik vraag me oprecht af of dat klopt. O, ik heb het goed voor elkaar hoor, dat wel. Goede baan, goed salaris, goede flat. Maar voor de rest ben ik nou niet bepaald een powervrouw, of een persoon die op handen wordt gedragen door de rest van de wereld. Ik werk. Ik ga naar huis. Ik eet. Af en toe ga ik op zaterdag uit, maar altijd in dezelfde kroegen. En that's it.
'Ik weet het niet,' zegt Robin. 'Ik weet alleen dat het me spijt. En voor wat het waard is: je lijkt me nu in ieder geval een aardige meid. Misschien kunnen we een keer iets gaan drinken. Met een schone lei beginnen. Ik bedoel, nu we buren worden is het allicht handig als we elkaar een beetje leren kennen.'
'Ik weet niet of ik daar nou echt behoefte aan heb. Je kunt ook buren zijn zonder elkaar goed te kennen. Bovendien blijf je maar vier maanden. Niet echt de moeite waard.'
Hij kijkt me aan en knikt dan. 'Oké,' zegt hij zacht. 'Duidelijk.'
Voor het eerst is er iets in zijn blik dat me raakt. Het is een kwetsbaarheid die ik nooit eerder bij hem heb gezien en waarvan ik me ook nooit kon voorstellen dat hij dat had. Hij vroeg niet uit schuldgevoel of ik met hem iets ging drinken. Hij is oprecht teleurgesteld dat ik nee zeg.
'Wacht even,' zeg ik. 'Vind je het anders goed als ik er nog even over nadenk? Het klinkt misschien stom, maar het is voor mij gewoon een beetje een rare situatie.'
'Dat begrijp ik wel,' zegt Robin. 'Neem je tijd. Ik vraag het je gewoon over een paar dagen nog een keer.'
'Ik zou het doen.' Sofie scheurt haar suikerzakje open en schudt de inhoud in haar koffieglas. 'Ik vind het eigenlijk wel mooi, twee mensen die een compleet valse start hebben gehad in het leven en jaren later de kans krijgen om elkaar opnieuw te leren kennen en er dan misschien wel achter te komen dat ze voor elkaar gemaakt zijn.'
'Voor elkaar gemaakt nog wel. Heb je niet een beetje teveel Amerikaanse films gezien?'
Sofie fronst haar wenkbrauwen. 'Hij vindt je leuk, dat is toch duidelijk? Anders had hij heus geen date met je gewild.'
'Misschien is het ook wel helemaal geen date. Misschien wil hij me gewoon wat beter leren kennen.'
'En dat, lieve Eva, is precies de essentie van een date. Geef het een kans. Zeg eens eerlijk, stel dat je hem niet van vroeger had gekend, wat had je dan van hem gevonden?'
'Te mooi,' zeg ik somber. 'Ik val niet op het type mooie man.'
'Heb je haar weer, hoor.' Sofie rolt met haar ogen. 'Wat is nou "het type mooie man"? Alsof alle mooie mannen precies hetzelfde zijn en precies hetzelfde doen.'
'Je weet best wat ik bedoel.'
'Nee, dat weet ik niet. Volgens mij gaat het jou er alleen maar om dat jij je onzeker voelt naast iemand die knap is. En dat moet je nou een keer afleren. Die hele onzekerheid moet, húp, de vuilnisbak in.'
'Ik weet gewoon niet of het een goed idee is. Ik ben zo ongelukkig geweest door hem, het zou bijna als verraad voelen als ik met hem uit zou gaan.'
'Als verraad?' vraagt Sofie verbaasd. 'Verraad aan wie?'
'Aan mij. Aan mijn jongere ik.'
Sofie schudt haar hoofd. 'Weet je wat verraad aan jezelf zou zijn? Nog langer blijven hangen in het verleden en je leven daardoor laten verzieken. Je houdt je er veel teveel aan vast.'
'Pardon?' zeg ik bozig. 'Ik heb er al die tijd helemaal niks over losgelaten, nu heb ik het eindelijk een keer verteld en nu hou ik er teveel aan vast?'
'Je hebt het daar misschien nooit over gehad, maar het was me altijd wel opgevallen dat er iets was. Je bent vaak zo teruggetrokken als er anderen bij zijn. Houdt mensen op een afstand. Wantrouwt ze snel.'
'Helemaal niet,' zeg ik zwakjes, maar ik weet zelf ook dat het wel zo is.
'Probeer eindelijk die muur van je eens af te breken. Laat mensen toe. Laat de liefde toe.'
'Je hebt ook wel gelijk,' geef ik toe. 'Alleen vraag ik me af of het dan zo gezond is om te beginnen met degene die in eerste instantie mijn zelfvertrouwen heeft stukgemaakt.'
'Als je het mij vraagt, is dat juist wel goed. Juist de persoon die toen zo negatief over je was, blijkt je nu misschien zelfs wel leuk te vinden. Als dat niet een manier is om dat hele scheve zelfbeeld van je recht te zetten dan weet ik het ook niet meer.' Sofie leunt voorover en kijkt me schalks aan. 'Daarbij is hij natuurlijk ook nog eens ongelofelijk lekker.'
Ik schiet in de lach om haar gezicht. 'Misschien heb je wel een punt, maar ik vind het gewoon doodeng. Dat hele daten, en dan ook nog met hem, en dat jij er niet bent om me advies te geven als ik het even niet meer weet.'
'Ik geef je nu advies,' zegt Sofie streng. 'Ik hoop dat je ernaar luistert. En voor de rest kunnen we skypen, mailen, je kunt vast wel een keer langskomen in New York en over vier maanden ben ik weer terug. Hé, kijk niet zo terneergeslagen. Je doet net alsof je alle ellende van de wereld op je schouders hebt. Een leuke man heeft je mee uitgevraagd. Probeer eens een keer te genieten.'
Ik knik gelaten. Ze heeft gelijk. Maar waarom maakt het me dan zo bang?
'Ik moet zo gaan, schat. Mijn vliegtuig vertrekt over drie kwartier.' Sofie zet haar lege glas op het blad, zet haar zonnebril op en pakt haar handbagage. Samen lopen we naar de douane. Als ze me een lange knuffel geeft, moet ik me inhouden om niet een potje te gaan janken.
'Stel je er nou eindelijk eens voor open, oké?' zegt ze nog. 'Beloof je me dat?'
Ik slik moeizaam en knik. 'Ik beloof het.'
Sofie geeft me een zoen op mijn wang. 'Tot over vier maanden.'
Hier ben ik dan. Samen met mijn kwelgeest. En we hebben meer gemeen dan we dachten. Allebei een creatief beroep. Dezelfde humor. Dezelfde smaak in films. Ergens wil ik het nog niet echt toegeven, maar Sofie heeft gelijk. Als ik het verleden loslaat en me openstel dan lijkt er zomaar opeens een klik te zijn. Sterker nog, als ik hem nooit eerder had ontmoet, als we geen verleden hadden samen, dan was ik waarschijnlijk voor het eerst in mijn leven halsoverkop verliefd geworden, dan had ik me hier zonder nadenken ingestort. Maar nu is er iets in mij dat zich nog hiertegen verzet.
'Waarom ben je hier eigenlijk komen wonen?' vraag ik als we samen voor mijn deur wat staan te dralen.
'Ik moest dringend een plek hebben om naartoe te gaan. Het is nu bijna een half jaar uit met mijn ex Caitlin, we hadden afgesproken dat ik bij haar zou blijven wonen tot ik iets anders had gevonden, maar het was geen doen. Zij wil ook verder, ze heeft iemand leren kennen die ze gewoon mee naar huis wil kunnen nemen zonder dat ik op haar lip zit, maar ja, de woningnood hier in de stad is zo hoog dat ik zelfs niet eens zicht had op een ander huis. Ik stond al op het punt om weer bij mijn ouders te gaan wonen, maar dat was natuurlijk geen doen met mijn werk. En toen kwam dit voorbij. Niet ideaal natuurlijk, maar het is in elk geval een tijdelijke oplossing. Eind september hoop ik een vast contract te krijgen, dan heb ik weer wat meer mogelijkheden qua hypotheek en dergelijke.'
'Mis je je ex?'
Robin haalt zijn schouders op. 'Ik weet het niet. De laatste tijd hadden we alleen maar ruzie. Zij heeft er uiteindelijk een punt achter gezet, maar ik denk dat ik dat anders wel gedaan had. We waren echt uit elkaar gegroeid. Maar het is wel raar om haar na al die jaren opeens niet meer dagelijks om me heen te hebben. Dat wel.'
'Hoe lang zijn jullie precies bij elkaar geweest?'
'Bijna negen jaar.'
'Wow!' roep ik uit.
'Heb jij nooit een lange relatie gehad?'
'Nee. Ik ben nog nooit verder gekomen dan een week of zes.'
'Omdat je nog geen zin hebt om je te binden?'
'Ik heb gewoon nog nooit de juiste persoon ontmoet.' Verlegen haal ik mijn schouders op. 'Zoveel vriendjes heb ik niet gehad, hoor. Ik kan ze op één hand tellen. Met gemak.'
'Ben jij dan zo kritisch?' vraagt Robin.
'Valt wel mee, hoezo?'
'Je bent zo leuk, ik kan me niet voorstellen dat er mannen zijn die dat niet zien.'
'Ja hoor,' mompel ik.
'Ik was zelf natuurlijk ook ooit zo stom om niet te zien hoe mooi en lief je bent.' Het is inmiddels helemaal donker, maar ik merk dat hij dichterbij komt, ik voel zijn ademhaling en de warmte van zijn huid. Hij strijkt een pluk haar uit mijn gezicht. 'Gelukkig zie ik het nu wel.'
Ik wil nog iets zeggen, een verlegen protest, maar dan voel ik zijn mond op de mijne. Langzaam open ik mijn lippen en laat hem aarzelend toe.
De weken daarop zijn wisselvallig. Op sommige dagen is het stralend, op andere dagen is het weer zo kil en bewolkt dat je niet zonder jas de deur uit kunt. Net als het lijkt alsof de zomer geruisloos overgaat in de herfst, komt er in de eerste week van september toch nog een hittegolf die alle weerrecords verbreekt en de voorpagina's haalt. Op de radio zeggen ze dat Nederland in een snelkookpan verandert.
De ontlading komt volkomen onverwacht. We liggen buiten in het gras en ik bedenk me net dat ik overmorgen mijn liefdesrecord van zes weken heb verbroken als het plotseling begint te stortregenen alsof er iemand boven een douche heeft aangezet. We grijpen om ons heen naar de fles wijn die we hadden meegebracht, het restje Turks brood, het schaaltje waar olijven in hebben gezeten, het kleedje waar we op zaten. Snel naar binnen, haastig de trap op, alsof de donder en de bliksem ons op de hielen zitten. Mijn jurkje plakt aan mijn lichaam en het water druipt uit mijn haren op de grond.
Robin worstelt zich uit zijn T-shirt.
'Trek ook die natte zooi uit. Ik ga de douche voor ons aanzetten.'
Even aarzel ik. Dan zet ik de fles wijn en het lege schaaltje neer. 'Ik ga wel gewoon thuis douchen.'
'Nu doe je het weer.'
Verward draai ik me om. 'Wat?'
'Zomaar opeens dichtklappen.'
'Dat doe ik helemaal niet,' protesteer ik. 'Het lijkt me gewoon handiger om - '
'Dat doe je wel,' onderbreekt Robin me kalm. 'Telkens als we even te close dreigen te worden dan verstijf je of je loopt weg. Nu ook weer. Waarom zou je niet gewoon hier douchen? Voel je je niet op je gemak bij mij?'
'Soms niet,' geef ik toe.
'Waarom niet?Heeft het nog steeds met vroeger te maken?'
Ik staar bedremmeld naar mijn modderige teenslippers. 'Een beetje,' zeg ik dan zacht. 'Ik blijf het gewoon eng vinden om je echt te vertrouwen.'
'Waar ben je bang voor dan? Dat dit allemaal één grote grap blijkt te zijn?'
Ik haal mijn schouders op.
'Want als je dat denkt, als je me serieus daarvoor aanziet, dan is het misschien maar beter als we er gewoon een punt achterzetten.' Zijn stem klinkt boos nu en gekwetst. 'Dan heeft het weinig zin om ermee door te gaan.'
Ik schud mijn hoofd. 'Ik wil er geen punt achterzetten.'
'Maar wat wil je dan, lieve schat?' Zijn ogen staan vragend en zacht. 'Zo gaat het toch ook niet?'
Even twijfel ik nog. Dan trek ik heel langzaam mijn jurk over mijn hoofd. Ik schop mijn slippers uit, loop op blote voeten naar hem toe en pel in één moeizame beweging zijn spijkerbroek en boxer van zijn lichaam. Heel even bekijken we elkaar, zonder iets te zeggen. Dan drukt hij me tegen zich aan en manoeuvreert me richting slaapkamer.
'Die douche komt straks wel,' kreunt hij in mijn oor. Dan legt hij me voorzichtig op het tweepersoonsbed neer. We zoenen, happen, bijten, zuigen. Zijn handen strelen mijn buik en de binnenkant van mijn dijen, net zo lang tot ik het echt niet meer uithoud. Met mijn handen op zijn billen duw ik hem hard tegen me aan. Ik kan niet meer wachten, wil niet meer wachten, elke seconde die hij niet in me is, duurt te lang. Ik duw hem achterover, ga bovenop hem zitten en begin te bewegen, wild en heftig, alsof ik niet meer kan stoppen.
'Heb je spijt?' fluistert hij in mijn oor als we na afloop dicht tegen elkaar aan bovenop de lakens liggen.
'Hooguit dat het al voorbij is.'
'Dacht je dat?' Robin kust me zachtjes in mijn nek. 'We beginnen nog maar net.'
Als ik wakker word, heb ik geen idee hoe laat het is. Vast al middag, want het was al bijna licht toen we uiteindelijk in slaap vielen nadat we het nog een keer in bed hadden gedaan, onder de douche, nog een keer in bed en hoewel we eigenlijk hadden besloten om te gaan slapen tóch nog een keer in bed.
Ik pak een wit overhemd dat achteloos over een stoel naast het bed hangt en trek het aan. Het komt tot net boven mijn knieën. Op blote voeten loop ik de gang op, waar Robin in de deuropening heftig staat te discussiëren. Zeker weer iemand die een of ander abonnement, goed doel of goedkope energiemaatschappij komt promoten. Die mensen hebben we hier continu aan de deur. Er is altijd wel iemand in de flat die ze binnenlaat en dan gaan ze alle deuren af, tot grote ergernis van de meeste bewoners in de flat. Sofie had het er de laatste tijd al over dat ze echt een keer zo'n sticker bij de deur moest plakken.
Robin draait zich naar me toe.
'Hé Eef,' zegt hij een beetje ongemakkelijk.
'Hoi,' zeg ik nietsvermoedend.
Dan pas zie ik wie er staat.
Maya. De bijenkoningin van het groepje.
De persoon die mij vroeger nog erger heeft vernederd dan Robin en al die andere jongens bij elkaar.
En precies op hetzelfde moment ziet zij mij.
'Néé!' roept ze keihard. 'O mijn god, dat méén je niet. Je wil toch niet zeggen dat je het echt serieus met Eva Paardenbek doet? Jezus, Robin, dat is echt té erg.'
Eén moment lang staat de tijd stil. Ik kijk van haar naar Robin en weer terug. Zij lacht hysterisch met haar hoofd in haar nek. Hij kijkt weg zonder iets te zeggen, alsof hij zich voor me schaamt. In dat ene moment wordt alles me duidelijk. Ik heb al die tijd gelijk gehad. Er is helemaal niks veranderd. Hij ziet die mensen van toen nog steeds en kennelijk is het toch allemaal een grap.
Ik wring me langs hen heen naar de galerij, naar het trappenhuis. Achter me hoor ik hun stemmen, ik hoor dat Robin nog wat naar me roept, maar ik wil het niet meer horen. Jankend vlucht ik mijn flat binnen, ik ruk het overhemd zo hard open dat er een paar knoopjes afvallen, ik draai de douchekraan open, zo heet mogelijk, en ik boen mijn huid met zeep en een washand en droog me zo ruw af dat het pijn doet. Ik wil zijn geur niet meer ruiken, ik wil zijn sporen niet meer op mijn huid. Ik wil niks, niks, helemaal niks meer met hem te maken hebben.
De deurbel galmt door mijn flat heen en ik probeer te doen alsof ik niks hoor, maar degene aan de andere kant is niet van plan om op te geven.
'Ga weg!' schreeuw ik door de lege gang.
'Ik moet met je praten,' roept Maya vanaf de galerij.
'Laat me met rust.'
Maya bonkt op de deur. 'Ik blijf hier gewoon net zo lang staan tot je opendoet.'
Ze kan mij niks maken, hou ik mezelf voor. Ze kan me helemaal niks maken. Ik hoef nergens bang voor te zijn. Dit is mijn huis. Mijn plek.
In mijn badjas loop ik naar de deur.
'Wat wil je nou nog?' vraag ik.
Maya zucht. 'Weet je - ik ken Robin nu al meer dan de helft van mijn leven en in al die jaren hebben we nog nooit ruzie gehad.'
Ik frons mijn wenkbrauwen en staar haar verbijsterd aan. Wat wil ze nu, een ballon?
'Hij is mijn eerste grote liefde,' gaat ze verder. 'We hebben een paar jaar verkering gehad, maar na het eindexamen had ik het gevoel dat ik vrij moest zijn. Ik ging eindelijk het huis uit, op kamers, doen en laten waar ik zin in had. Zo'n serieuze verkering zou me alleen maar belemmeren. Dacht ik. Toen ik na een paar jaar klaar was met reizen, feesten en rondneuken besefte ik pas hoeveel ik hem miste en dat hij eigenlijk de liefde van mijn leven was. Maar ja, toen was ik al te laat, want toen was hij met Caitlin. En een spijt dat ik had.' Ze schudt haar hoofd. 'Ik heb nooit meer iemand gevonden met wie het serieus was. Omdat ik toch altijd bleef wachten op Robin. Alsof ik een voorgevoel had dat het een keer uit zou gaan met Caitlin. Maar goed, toen dat uiteindelijk gebeurde en ik hem vertelde dat ik na al die jaren nog steeds van hem hield, zei hij dat hij voorlopig helemaal geen relatie wilde. Dat hij eerst over haar heen moest komen en op zichzelf wilde zijn. Dus ik dacht, ik geef hem nog wat meer tijd. Dan komt hij wel. Dat dacht ik.'
Ik knik alleen maar. Eerlijk gezegd heb ik geen idee wat ik moet zeggen en wat ze van mij verwacht.
'Luister, Eva. Ik ben echt niet trots op wat ik vroeger heb gedaan. En ik ben ook niet trots op wat ik net tegen je zei. Maar ik denk niet dat jij weet hoe het is om afgewezen te worden door de liefde van je leven omdat hij zogenaamd vrij wil zijn, om vervolgens te moeten horen dat hij verliefd is geworden op een ander. Misschien dat jij onder die omstandigheden heel aardig blijft, maar ik word daar dus heel venijnig van. Had ik misschien niet moeten doen. Maar god, meid, wat haat ik je op dit moment.'
'Wacht even,' zeg ik verward. 'Heeft hij tegen jou gezegd dat hij verliefd op me is?'
Meewarig kijkt ze me aan. 'Wou je nou echt zeggen dat je zo blind bent dat je dat niet door hebt? Ik zei net al, ik heb nog nooit ruzie gehad met Robin. Tot vandaag dus. Toen jij weg was heeft hij me letterlijk zijn huis uit geschopt. Ik sta hier echt niet voor jou. Ik sta hier omdat ik dan tenminste nog mijn vriendschap met Robin wil redden. Omdat ik hem niet helemaal kwijt wil. Ik hoop dus dat je niet zo stom bent om hem hierop af te rekenen, want hij is echt gek op je.'
Ik doe een stapje achteruit en kijk naar haar - haar stoere, bijna agressieve houding, de harde trekken rond haar mond en haar ogen, die - wat ze ook probeert - verraden hoe ze zich op dit moment voelt.
'Oké,' zeg ik zacht en sluit de deur. Ik luister tot haar voetstappen zijn verstomd. Dan kleed ik me langzaam aan, trek de deur achter me dicht en ren met twee treden tegelijk de trap af.
Hij had gelijk, vannacht. We beginnen nog maar net.
Laatst gewijzigd door Susan op 11 Jun 2015 19:28, in totaal 3 keer gewijzigd.
Remember: in the end, nobody wins unless everybody wins (Bruce Springsteen)
