Ja, ik sta er bij stil maar niet altijd. Ik ben in Auschwitz geweest en dat is indrukwekkend maar ik ben tijdens die vakantie bv ook in Lidice in Tsjechië geweest en dat voelde voor mij zeker zo indrukwekkend. Dat liet me nog meer nadenken over het feit dat zulk soort dingen je echt zo maar kunnen overkomen: dat het niet met je ras, geloof ed te maken heeft maar dat iemand zo maar over dood en leven kan beslissen.
Ik sta regelmatig stil en denk na over wat er gebeurd en gebeurd is in de wereld/in de geschiedenis. En dan vooral ook als ik op plekken kom/met de geschiedenis in aanraking kom. En dan gaat het me niet alleen om de miljoenen doden in de gaskamers tijdens WOII.
Ik vond afgelopen kerstvakantie toen ik in Ieper en Noord-Frankrijk was het verhaal over de WO I (waar ik maar weinig van af weet) en zijn slachtoffers ook indrukwekkend en onvoorstelbaar.
http://www.wereldoorlog1418.nl/statistieken/.
In Armenië vond ik het verhaal van de slachtoffers van de Armeense genocide ook onvoorstelbaar en indrukwekkend.
In Merv/Mary in Turkmenistan was ik erg onder de indruk van het feit dat de stad in 1221 werd veroverd door een Mongools leger onder Tolui Khan, zoon van Dzjengis Khan, als reactie op de executie van 450 handelaren die ervan werden verdacht Mongoolse spionnen te zijn. Vierhonderd inwoners van Merv werden meegenomen om als ambachtslieden te werken, de rest werd geëxecuteerd. De stad zelf werd voor het grootste deel verwoest. Een generatie na de vernietiging van Merv schreef de Perzische historicus Juvayni: "De Mongolen bevolen dat, afgezien van vierhonderd ambachtslui ... de gehele bevolking, met inbegrip van de vrouwen en kinderen, moest worden gedood, en niemand, of vrouw of man, mocht worden gespaard. Elke Mongoolse soldaat was de executie van drie tot vierhonderd Perzen toegewezen. Zoveel werden gedood dat bij het vallen van de avond de bergen tot heuvels werden, en de vlakte was doordrenkt met het bloed van de machtigen."
Sommige historici geloven dat meer dan een miljoen mensen stierven in de nasleep van de verovering, met inbegrip van honderdduizenden vluchtelingen van elders, wat het tot een van de grootste bloedbaden uit de wereldgeschiedenis zou maken.
Dat laatste liet me weer beseffen dat dit soort dingen van alle tijden zijn. Dat dit ook nu weer kan gebeuren zonder dat ik zelf meer invloed op heb/er iets tegen kan doen.
Ik vraag me regelmatig af wat ik zelf zou doen in bepaalde situaties. Zou ik zelf bv als Christen mijn geloof belijden als ik er de doodstraf voor zal krijgen? Dat gebeurd ook nu in bepaalde landen. Zou ik mensen verraden om mezelf te redden? Vorig jaar was een reorganisatie op mijn werk en toen moest ik stom genoeg ook aan WOII/Duitsland denken. Je zegt soms zo gemakkelijk dat je zelf niet aan dingen mee zou werken maar ook tijdens een reorganisatie blijkt eigenlijk al dat het ieder voor zich is. Dat sommige mensen zich al niet meer inlaten / spreken met mensen die ontslagen zijn want stel je voor dat je er mee besmet raakt, straks ben jij de volgende.. En kom ook niet op voor die mensen want wie weet sta je dan zelf in de schijnwerpers en loop je zo meteen zelf een risico om de volgende te zijn. Klinkt waarschijnlijk heel overdreven in vergelijking met WOII maar ik moest er zelf toen wel aan denken.
27 Jan 2015 17:15 
