Het is zo'n dag...

Vanmorgen vroeg uit de veren, haasten om op tijd de deur uit te gaan. Kom ik de tuin in, zie ik mijn fiets niet. Oh SHIT, die staat al vanaf zaterdag onbewaakt en zonder dubbelslot op het station. Die kan ik dus wel als verloren beschouwen en met windkracht harenvoorniksgedaan loop ik chagrijnig naar mijn werk. Het regent ook nog, dus ik kom als verwaaid schaap met opgekruld haar en een beslagen bril aan op mijn werk. Top.
Aan het begin van de middag heb ik een helder moment en maak ik alvast een boodschappenlijstje op mijn telefoon. Op vrijdag ben ik altijd laat en zonder fiets ga ik de supermarkt al amper halen, laat staan dat ik ter plekke nog tijd heb om na te denken en ik heb heel wat boodschappen nodig. Al een paar weken verzamel ik tijdens het boodschappen doen her en der wat dingen om een kerstpakket te vullen voor iemand, ware het niet dat ik dat pakket ook ongeveer met hetzelfde tempo zelf weer leeg heb gegeten de laatste weken. Afijn, al die dingen moeten dus ook op het lijstje en normale boodschappen voor mezelf. Had ik nu maar mn fiets.. Misschien toch een poging doen nog vanmiddag even op het station te kijken? Ik leen een fiets en stap in mijn korte rokje op een fiets met stang (yolo!) en race door de plensbuien heen naar het station. Hij staat er nog!! Meenemen kan niet, dus ik besluit na mijn werk richting het station te lopen om mijn fiets te halen en dan naar de supermarkt te racen.
Nadat ik klaar ben met werken loop ik richting het station en omdat het koud is en ik me verveel bel ik ondertussen met mijn zus. Aangekomen bij mijn fiets zijn we nog steeds aan het bellen en graai ik in mijn hutkoffer naar mijn fietssleutels. Niets. In geen één vakje. Mijn zus geeft via de telefoon mentale support over de mogelijke vakjes waar hij in zou kunnen zitten. Dat weet ze, omdat ze precies een week geleden in mijn tas zocht naar mijn ringen, omdat ik de zoektocht al had opgegeven en al in stadium 'hoe vertel ik dit aan papa en mama' was. Geen sleutels. Oke, terug naar huis lopen voor de reservesleutel. Thuis aangekomen vis ik mijn cipierbos huissleutels uit mijn jaszak en uiteraard flikkert mijn fietssleutel op de grond. Hulde. Om nog enig voordeel te halen uit het thuiskomen, ga ik toch snel even naar binnen om alvast de verwarming aan te zetten in mijn mortuarium waar het 12 graden is. Ik grijp mn boodschappentas, portemonnee en scheur op de fiets naar de AH om de lievelingswijn van June te halen. Tuurlijk, de spoorbomen gaan dicht. Het halve NS traject van de vrijdagavond komt voorbij voor mijn gevoel en de kans dat ik de supermarkt ga halen wordt steeds kleiner. Gehaald! In de AH kan ik de wijn niet direct vinden en roep ik hardop FUCK YOU. Eigenlijk tegen mezelf, maar de dame waar ik prompt net langsloop en een zacht gezegd geen goede verstandhouding mee heb denkt daar duidelijk anders over. Oeps. De wijn lukt en ik race naar supermarkt twee. Nog tien minuten en alleen vandaag nog kan ik de zegels inleveren voor glazen schalen waar ik 500 weken voor heb gespaard. In supermarkt twee aangekomen pak ik ook snel mn telefoon voor het boodschappenlijstje en net op dat moment besluit mijn telefoon dat hij compleet leeg is. Fijn. Spontaan heb ik ook een Oost Indisch geheugen en weet mijn brein van het hele lijstje vol nuttige en gezonde zaken, alleen nog pindaknabbels te reproduceren. Ik zoek twee schalen uit en loop daarmee, plus de pindaknabbels, naar de kassa. Ik pak mijn portemonnee uit de tas om de zegelboekjes te pakken en net op het moment dat ik de vogeltjesdans wil starten omdat het toch gelukt is, bedenk ik me dat de spaarkaarten in mijn thuisgelaten handtas zitten. Faal. Laat maar.
Net kwam ik thuis in mijn gelukkig al best wel wame huis en ben ik maar lachend op de bank gezakt met mijn pindaknabbels en wijn. Het is zo'n dag

Hoe was die van jullie?
June schreef:Kruiden naar beschikbaarheid en emotie.



