Welkom op Zeg maar Yes!

Hoe sta jij er tegenover?

Het valt me om me heen op dat alles altijd maar groter, meer, duurder en uitbundiger moet. Sinterklaas, kerst, verjaardag, kinderfeestjes, vakanties, kleding.

Hoe ver ga jij er in mee? En hoe denk je over deze ontwikkeling?

Eerlijk gezegd denk ik dat het 'groter, meer, duurder' juist van een paar jaar geleden was. Om mij heen merk ik dat nu een stuk minder. Zeker omdat veel mensen ook gewoon minder te besteden hebben. En daarnaast, als ze het wel te besteden hebben/willen besteden, dan heb ik daar geen probleem mee.
Het enige waar ik wel mijn bedenkingen bij heb bij het 'groter, meer, duurder' voor gevolgen heeft voor het milieu. Hartstikke leuk als die high-techdingetjes en grote tv's, maar wat doet dat bijvoorbeeld met het stroomverbruik'?

Ik doe er zelf aan mee tot zekere mate. Voorbeelden die denk ik wel herkenbaar zijn voor velen. Elke 2 jaar een nieuwe telefoon, in de uitverkoop veel kleding scoren, sowieso goedkope kleding scoren bij de primark. Ik probeer wel bewust afval te scheiden en heb bijv een dopper drinkfles. Maar denk dat ik veel consumeer. Ik consuminder in elk geval niet.

Ik zit een beetje in het midden, denk ik. Ik ben geen consuminderaar, maar ik hoef ook niet van alles het duurste.

Ik doe er aan mee, maar ben er vaak spuugzat van!
Ik word er soms knettergek van van alle spullen om me heen, waarom hebben we zoveel? Waarom zijn we zo kort tevreden met wat we hebben?

Ook al die grote cadeaus met de feestdagen. De kinderen hebben al genoeg, moet ik dn wat kopen omdat het hoort? Ze komen nu al om in hun spullen. Afgelopen weekend hebben we dan eindelijk iets gekocht van de cadeaubonnen die ze voor hun verjaardag hebben gekregen (beiden in mei jarig) en nu staat de sint weer voor de deur.

Wij hebben afgesproken iets kleins te kopen en het geld dat we normaal uitgeven te schenken aan een goed doel of iemand die het kan gebruiken wat toe te stoppen.

Ik heb evht met bepaalde dingen dat ik steeds verandering wil, zoals de inrichting of kleding. Terwijl ik eigenlijk toch gestoord word van al het kleding dat we hebben, nergens voor nodig, dus daar probeer ik echt mee te minderen. Qua inrichting jeukt het altijd. Mijn man is net zo.

Maar bijv. qua auto boeit het me totaal niet, als het maar rijdt.
Mijn man wilde als kleine jongen altijd een dikke bmw. Twee jaar terug kocht hij dan ook een bmw x 5, ik vond het zo zonde van het geld. Uiteindelijk zie je het toch ook gewoon als een vervoersmiddel, maargoed we aten er niet minder om en hij werkt er hard voor dus de auto kwam er. Tot na een klein jaar hij ook dat besef had. Het is een auto punt. Zonde van het geld, 1 keer gas geven en je bent €20 lichter enz. Hij besefte dat hij echt niet gelukkiger werd van een dikke bak onder zijn hol.
Dus de auto is verkocht en nu rijdt hij in een 15 jaar oude lichtblauwe passat station. Echt totaal tegenovergesteld, iedereen dacht dat het een grapje was.
En hij is een even blije man als daarvoor.

Dus wij worstelen ermee. Enerzijds willen we gewoon als twee geitenbreiers in een hutje op de hei leven anderszijds worden we gelukkig van nieuwe gadgets, uiteten en vaak weg of op vakantie.

Op zich vind ik het zelf wel normaal dat ik met Sinterklaas iets koop omdat het zo hoort, zeker zolang mijn dochter nog gelooft. Ik vind dat zelf echt niet het moment om principieel te gaan doen, verjaardagen ook niet trouwens.

Ik vind het lastig in deze.

Voor mijzelf hoeft het allemaal niet zo nodig. Ik hoef echt geen dure merkkleding een dure vliegvakantie of wat dan ook. Mijn kinderen vermaken zich ook prima op een goedkope, binnenlandse vakantie. Ik krijg nu toevallig voor mijn verjaardag een e-reader, maar wel één van een goedkoop merk. Ik vind het product handig, maar dan hoef ik echt geen ding van 200 euro of meer.

In het geval van Sinterklaas vind ik het een stuk moeilijker. Soms lijkt het inderdaad echt tegen elkaar opbieden. Dure cadeaus, soms tot wel 200 euro of meer per kind. Dat gaat mij echt te ver. Maar kinderen zien het om hun heen wel gebeuren. Ze zien bijvoorbeeld echt wel dat het ene kind meer krijgt van Sinterklaas dan het andere kind. Ik kan me nog heel goed herinneren dat ik vroeger altijd een chocoladekikker of een paar pepernoten in mijn schoen kreeg. Klasgenootjes kregen allemaal cadeautjes in hun schoen. Ik heb dan ook regelmatig aan mijn moeder gevraagd of Sinterklaas mij soms niet lief vond, dat ik altijd snoep kreeg en nooit een cadeautje. Ook met pakjesavond kreeg ik een paar kleine dingetjes, dingen die ik graag wilde waren vaak te duur voor Sinterklaas. Vervolgens kreeg een klasgenootje het wel! Hier werd ik echt oprecht verdrietig van, ik was vast niet lief genoeg.

Voor mijn kinderen probeer ik er een middenweg in te vinden. Ze krijgen echt geen dure spelcomputers of wat dan ook. We stellen van tevoren een budget vast en daar moeten we binnen blijven (meestal rond de 50-60 per kind). De uitdaging is vervolgens om binnen dat budget zo goed mogelijk te slagen.

Ik geef toe: als het om Sinterklaas gaat, zwicht ik voor de druk van de consumptiemaatschappij. Al is het alleen maar om bij mijn kinderen geen argwaan of nare gevoelens te zaaien. Ergens vind ik het te ver gaan, dat alles altijd maar groter en duurder moet. Daar pas ik voor. Toch kan ik het niet helemaal laten. Het moet nog wel een beetje leuk blijven.

Die mening deel ik ook zeker met je Susan.
Maar ik vind ht gewoon verschrikkelijk dat het altijd zo groots eindigt. We zouden het dit jaar graag klein en bescheiden willen houden omdat het vaak uitdraait op het graaien-krijgen-gooi aan de kant-volgende cadeautje.
Ik baal daar enorm van. Alsof het alleen daarom draait?
Ze krijgen uiteraard wel cadeautjes al dan niet tweedehands, maar bescheiden.

Maar wat is dan de definitie van een consumptiemaatschappij? Is een dure e-reader erger dan een goedkope? Misschien gaat die dure wel veel langer mee en is die goedkope binnen een half jaar kapot. Of misschien zitten er op een duurder product wel functies die je gewoon graag wil hebben. Ik vind het altijd zo negatief om te roepen dat mensen domweg overal het duurste van willen hebben, puur omdat het kan.

Hetzelfde geldt voor dure reizen. Ik snap best dat mensen iets van de wereld willen zien, ik vind dat niet vallen onder 'consumptiemaatschappij', aan verre reizen hangt nou eenmaal een ander prijskaartje dan aan een vakantie dichtbij. En zo vind ik het bij de meeste andere dingen ook. Wanneer is iets nou 'consumptiemaatschappij' en wanneer is iets nou een weloverwogen aanschaf die toevallig wat duurder uitvalt?

Ik word doodmoe van mijn hebzucht. Het kan ook allemaal maar.. We hebben onze tv 'al' 4 jaar en mijn man zei vorige week dat hij een nieuwe ging halen bij Mediamarkt, gewoon, zo even uit zijn werk bedacht uiteindelijk hebben we het toch niet gedaan want we hebben 2 tv's al op zolder staan die het gewoon nog doen! Het gáát maar door. Ik zit al maanden te kijken naar wat Julian kan krijgen voor Sinterklaas, kerst én zijn verjaardag op 3 januari. Ik heb twee weken geleden een nieuwe IPhone 6 gekregen want de oude deed het nog prima..

Vroeger, toen ik klein was hadden mijn ouders één tv, daar keek je tv op tot het kapot ging en soms liet je hem nog oplappen ook. Mijn moeder heeft dezelfde borden als 25 jaar terug en ik heb al 3x een nieuwe set gekocht in de tijd dat ik op mezelf woon (7 jaar..) ik heb 3 huizen gehad en drie keer een heel ander interieur, van de bank tot het bed. Ik ben het soms zó onwijs zat; dan denk ik weg met alles! Ik heb laatst 18 vuilniszakken en 4 verhuisdozen naar Noppes gebracht, met kleding; speelgoed. Julian heeft zoveel schoenen dat gisteren mijn buurvrouw vroeg of hij zijn Timberlands al aan had gehad, néé want die was ik gewoon vergeten! VERGETEN. Ik, die vroeger 3 broeken had en 4 truien en 2 paar schoenen waarvan 1 gymschoenen.

Ik geef veel weg, ik word niet meer gelukkig van wat ik allemaal heb; ik word ongelukkig van alles wat ik al heb maar nooit aan, op of om heb gehad.

Mijn ouders hebben zich altijd een beetje verzet tegen de consumptiemaatschappij. Zo liepen we onze hele basisschooltijd in tweedehands kleding, gingen we niet vaak uit eten, hebben we totdat ik elf was nooit een auto gehad en gooiden ze bijna nooit wat weg, tenzij het echt helemaal stuk was. Aan modegrillen deden ze totaal niet mee. We gingen wel op vakantie en kregen leuke cadeau's voor onze verjaardag en sinterklaas. We zijn in die zin niks tekort gekomen maar er werd nooit met geld gesmeten en we waren dus erg on-hip!

Als puber ben ik me daar juist tegen af gaan zetten en zodra ik kleedgeld kreeg ging dat ook op. Nog steeds houd ik ervan om regelmatig een nieuwe outfit te kopen, maar het hoeft niet duur en overdadig. Tegenwoordig koop ik liever kwalitatief goede dingen die een beetje tijdloos zijn, zodat ik er een tijdje mee kan doen. Ook gaan we regelmatig uit eten en koop ik weleens onnodig iets nieuws omdat ik ergens op uitgekeken ben.

Anderzijds hebben we momenteel geen auto, doe ik vier jaar met mij iPhone en heb ik dankzij mijn opvoeding nog steeds moeite met dingen weggooien. Dat laatste is vooral onhandig soms!

Dat maakt het ook moeilijk Kissyfur, dat kinderen bij andere kinderen zien wat zij krijgen.
Het vergelijken met elkaar. Je wil niet dat je kind ongelukkig is daarover.
Maar ik vertik het een duur iets in de schoen te stoppen. Hier gewoon wat lekkers en een klein iets.

De oudste begon gisteren bijvoorbeeld over een telefoon. Bijna iedereen in de klas heeft er 1 en zitten in een WAgroepje.
Ze zit in groep 6!
Met dit soort dingen heb ik het gevoel dat je wel mee moet gaan. Het is hoe de wereld nu in elkaar steekt. Als ik stug niet toegeef verandert er alsnog niks aan hoe anderen dit doen en mijn kind voelt zich een buitenstaander.

Dan wordt het principe vs gevoel. Daar ben ik nog niet over uit dus. Mijn dochter zou zo'n telefoon geloof ik binnen een week verliezen. En een WAgroepje? Ik ben dan bezorgde muts die dan op de hoogte wil zijn van die gesprekken, wat natuurlijk niet gaat gebeuren. Ik vind het niks

Hoe denken anderen daarover?

Ik word doodmoe van mijn hebzucht. Het kan ook allemaal maar.. We hebben onze tv 'al' 4 jaar en mijn man zei vorige week dat hij een nieuwe ging halen bij Mediamarkt, gewoon, zo even uit zijn werk bedacht uiteindelijk hebben we het toch niet gedaan want we hebben 2 tv's al op zolder staan die het gewoon nog doen! Het gáát maar door. Ik zit al maanden te kijken naar wat Julian kan krijgen voor Sinterklaas, kerst én zijn verjaardag op 3 januari. Ik heb twee weken geleden een nieuwe IPhone 6 gekregen want de oude deed het nog prima..

Vroeger, toen ik klein was hadden mijn ouders één tv, daar keek je tv op tot het kapot ging en soms liet je hem nog oplappen ook. Mijn moeder heeft dezelfde borden als 25 jaar terug en ik heb al 3x een nieuwe set gekocht in de tijd dat ik op mezelf woon (7 jaar..) ik heb 3 huizen gehad en drie keer een heel ander interieur, van de bank tot het bed. Ik ben het soms zó onwijs zat; dan denk ik weg met alles! Ik heb laatst 18 vuilniszakken en 4 verhuisdozen naar Noppes gebracht, met kleding; speelgoed. Julian heeft zoveel schoenen dat gisteren mijn buurvrouw vroeg of hij zijn Timberlands al aan had gehad, néé want die was ik gewoon vergeten! VERGETEN. Ik, die vroeger 3 broeken had en 4 truien en 2 paar schoenen waarvan 1 gymschoenen.

Ik geef veel weg, ik word niet meer gelukkig van wat ik allemaal heb; ik word ongelukkig van alles wat ik al heb maar nooit aan, op of om heb gehad.

Edit: hier schaam ik me wel voor.. Ik appte mijn man wel of hij dan nu hij toch in de Mediamarkt was de stofzuiger die we al hebben nog een keer kon kopen voor boven, ik appte: 'Dan hoef ik niet zo te sjouwen..' Ik heb notabene een robot boven die stofzuigt.

Ik word doodmoe van mijn hebzucht. Het kan ook allemaal maar.. We hebben onze tv 'al' 4 jaar en mijn man zei vorige week dat hij een nieuwe ging halen bij Mediamarkt, gewoon, zo even uit zijn werk bedacht uiteindelijk hebben we het toch niet gedaan want we hebben 2 tv's al op zolder staan die het gewoon nog doen! Het gáát maar door. Ik zit al maanden te kijken naar wat Julian kan krijgen voor Sinterklaas, kerst én zijn verjaardag op 3 januari. Ik heb twee weken geleden een nieuwe IPhone 6 gekregen want de oude deed het nog prima..

Vroeger, toen ik klein was hadden mijn ouders één tv, daar keek je tv op tot het kapot ging en soms liet je hem nog oplappen ook. Mijn moeder heeft dezelfde borden als 25 jaar terug en ik heb al 3x een nieuwe set gekocht in de tijd dat ik op mezelf woon (7 jaar..) ik heb 3 huizen gehad en drie keer een heel ander interieur, van de bank tot het bed. Ik ben het soms zó onwijs zat; dan denk ik weg met alles! Ik heb laatst 18 vuilniszakken en 4 verhuisdozen naar Noppes gebracht, met kleding; speelgoed. Julian heeft zoveel schoenen dat gisteren mijn buurvrouw vroeg of hij zijn Timberlands al aan had gehad, néé want die was ik gewoon vergeten! VERGETEN. Ik, die vroeger 3 broeken had en 4 truien en 2 paar schoenen waarvan 1 gymschoenen.

Ik geef veel weg, ik word niet meer gelukkig van wat ik allemaal heb; ik word ongelukkig van alles wat ik al heb maar nooit aan, op of om heb gehad.

Zo herkenbaar! Ook het vergeten van kinderschoenen, de meerdere tv's. Vroeger kreeg ik al kind niks. Zou dat er mee te maken hebben?

Een consumptiemaatschappij is een samenleving waar vrije tijd overwegend wordt gebruikt om goederen of diensten te verwerven, om daarover na te denken en om te pronken met aangeschafte goederen. Deze goederen bevredigen geen basisbehoeften, maar verschaffen prestige of worden beschouwd als onderdeel uitmakend van de identiteit van de eigenaar

Even een snelle google- definite van consumptiemaatschappij.

Ik ben het wel eens met Susan.

Ik hoef niet van alles veel en duur, zo hebben we geen auto omdat we die gewoon niet nodig hebben en niet omdat we er geen geld voor hebben. Ook gooi ik zelden eten weg, van oud brood maak ik nog croutons of paneermeel, gewoon omdat ik het zonde vind. Wij hebben trouwens maar 1 tv in huis, die is nu 4.5 jaar oud en het komt niet in me op om een nieuwe te kopen, ook koop ik een nieuwe mobiele telefoon als de oude gebreken gaat vertonen, niet omdat mijn abbonement af loopt. Maar goed die spullen boeien me ook niks, ik wordt niet blij van een nieuwe tv ( wel van nieuwe schoenen )

Maar aan de andere kant hebben wij tot nu toe beide altijd meer dan full-time gewerkt en geniet ik in mijn vrije tijd ook van de luxe die dat harde werken ons opgeleverd heeft, dus een fijn huis en regelmatig lekker uit eten bijvoorbeeld.

Dat cadeautjes e.d. steeds gekker en groter worden herken ik niet, ondanks dat iedereen van onze vriendengroep een goede baan heeft leggen we nog steeds allemaal 5 euro in voor een verjaardag. Gewoon omdat het leuk is om een gezamenlijk cadeau te geven, maar ook omdat het niet steeds luxer en gekker hoeft.
Zo ook met Sinterklaas en verjaardagen, ik geloof dat mijn ouders nog steeds hetzelfde budget hebben al een jaar if 8 geleden. Het gaat meer om de gezelligheid.

Zo herkenbaar! Ook het vergeten van kinderschoenen, de meerdere tv's. Vroeger kreeg ik al kind niks. Zou dat er mee te maken hebben?

Ik kreeg als kind dus ook zelden wat nieuws en werd gepest om mijn stomme roze broeken van de tweedehands kledingbeurs. Dat heeft er wel mee te maken dat ik nu een erg volle kledingkast heb ja!

Ik denk zeker dat dat je kleurt hoor, om in jullie geval je kinderen wel te geven wat je zelf misschien hebt gemist. Moeilijk om daar een goede middenweg in te vinden!

Ik heb ook twee stofzuigers. Wat zeg ik, ik heb er 3, een steelstofzuiger in de keuken zodat die altijd voor het grijpen staat. Ernstig ook..
Ik heb wel een huis met 6 verdiepingen dus het is wel om praktisch redenen.

Ik doe er steeds minder aan mee, mijn vorige iPhone is vervangen omdat ik de gok niet durfde te nemen. Die had zwemles gehad maar hij doet het nu na 3,5 jaar nog steeds prima. Deze blijft dus voorlopig ook. Mensen kijken me echt raar aan als ik vertel dat ik in 2012 voor het laatst op vakantie ben geweest. Mijn auto moest zo zuinig mogelijk zijn.
Kleding en schoenen heb ik best veel maar er zitten ook dingen tussen die al meer dan 10 jaar oud zijn en nog prima.

Verder merk ik dat ik steeds meer zelf ga doen. Zelf brood bakken in de broodbakmachine die nog van mijn oma is geweest gaat bv prima, mijn oma is 14 jaar geleden overleden dus het apparaat is oud. Mijn auto een toyota aygo die moest zo zuinig mogelijk zijn. Verder staat hier een tv die ik eigenlijk weg wil hebben. We gebruiken het ding bijna nooit. Een aansluiting hebben we al niet eens en op de laptop is het ook prima tv kijken.
Er gaat hier per maand erg weinig uit aan luxe producten en dat vind ik erg prettig.

Denk het Theeleut. Vroeger met sinterklaas op school gingen we na 5 december in de kring zitten en gingen we een voor een vertellen wat we hebben gekregen. Ik had dan slofjes en een pyjama, chocolade letter en soms nog iets van een lipsmacker en dan het kind naast me: barbies paardencamper, barbies, een kat, hond, koe, olifant, dierentuin Artis.:een computer, droomtelefoon. Ga zo maar door! Dat deed toch wel iets met mij, denk ik.

Ik zie het vooral om dingen te hebben voor de heb, en niet zo zeer voor de functie of noodzaak. Of het merk. Of omdat mensen om je heen het hebben. Of om de status.

Ja, ik heb ook een tablet. Maar dan gewoon een 7" en van een goedkoop merk, ik hoef geen Ipad om de status. Of een nieuwere, snellere.

Daarnaast loop ik wel het liefst op echt leren schoenen, maar puur omdat ik dan minder blaren krijgt, je ze kan poetsen en oplappen wat bij nepleer vaak niet kan. Niet om het hebben van leren schoenen, maar functioneel.

Mijn kinderen maak ik nog helemaal gelukkig met een wandeling door de herstbladeren, maar als ik dan op fb veel mensen zie die vooral uitjes plannen naar dierentuinen, indoor speeltuinen, pretparken etc voel ik me bijna een simpele ziel.

Zo ging dat bij mij ook. Ik kreeg praktische cadeautjes. Winterlaarzen of sloffen.
Nu moet ik zeggen dat ik daar dan altijd heel zuinig op was hoor. Dat ben ik nog steeds.

Het voelt fijn om nu 'alles' te kunnen kopen. We hebben het erg goed, het maakt het leven makkelijk, maar ook lastig tegelijk. Klinkt echt heel vreemd. Maar toen ik amper wat te besteden had en dus weinig keus had in duur of goedkoop was het leven veel simpeler. Dit is het en anders niks.
Ik voel me dan echt een verwend nest en daar wil ik van af.
Zo wil ik mijn kinderen ook niet grootbrengen, maar ik wil ze ook niet alles onthouden. Lastig!

Ik weet niet, maar ik lees toch wel een oordeel over mensen die wel een iPad kopen, of duurdere uitjes plannen of wat dan ook. Voor de heb, voor de status, et cetera. Wie zegt dat anderen het daarom doen? Of jou minder vinden omdat je een goedkopere tablet hebt en naar het bos gaat?

Ik weet niet, maar ik lees toch wel een oordeel over mensen die wel een iPad kopen, of duurdere uitjes plannen of wat dan ook. Voor de heb, voor de status, et cetera. Wie zegt dat anderen het daarom doen? Of jou minder vinden omdat je een goedkopere tablet hebt en naar het bos gaat?

Ik spreek vanuit mezelf, mijn opinie.

Susan: ik denk dat dat vooral afhangt van de definitie die je aan 'consumptiemaatschappij' stelt. Volgens sommige definities gaat het erom dat er steeds meer gekocht wordt dan nodig is om in een basisbehoefte te voorzien. Volgens andere definities gaat het om aankopen die de status verhogen.

De basisbehoefte wordt steeds verder verlegd. Mensen kunnen tegenwoordig niet meer zonder mobiel. Als je in groep 6 geen mobiel hebt, val je buiten de boot. Op school staat de fietsenstalling vol space scooters. Gewoon omdat het kan. Wat is er mis met de oeroude step? Kinderen hebben steeds jonger een televisie op hun slaapkamer. Alles moet meer, groter, mooier en duurder. Alles om er maar bij te horen. En zo biedt men steeds vaker tegen elkaar op.

Mijn dochter werd gister aangesproken over haar fiets: een klein kleurig Loekie fietsje van jaren oud. Nee, ze heeft geen roze meidenfiets, want deze fiets rijdt nog. Maar vervolgens reageert dochter wel verdrietig, omdat ze denkt dat haar fiets niet goed is. Terwijl ze haar fiets zelf helemaal geweldig vindt. Moet ik dan maar een ander fietsje kopen, omdat ze nu afwijkt?

De gedachte erachter, status af laten hangen van wat je hebt. Natuurlijk kun je op vakantie gaan omdat je wat van de wereld wil zien. Prima gedachte. Maar als je op vakantie gaat om nadien te kunnen vertellen waar je wel niet geweest bent, dat is voor mijn gevoel de consumptiemaatschappij.

Stofzuiger: wat jij benoemt over je tablet, dat bedoel ik dus ook met mijn e-reader. Op deze kan ik ook boeken lezen. De reviews zijn hartstikke goed, er zit een backlight in en hij is het formaat dat ik graag wilde. Dan ben ik tevreden en neem ik die. Dan ga ik niet voor een duurdere omdat dat toevallig interessant staat als ik met mijn reader in de bus zit. Ja, de vormgeving van het ding is ruk, maar soit? Hij doet wat hij moet doen. Daar gaat het om.