Welkom op Zeg maar Yes!

Naar aanleiding van Stofzuigers topic over tweelingen en de vraag of deze spontaan zijn, vraag ik me af welke ogenschijnlijk normale vragen/opmerkingen jullie als hinderlijk ervaren?
Ik zie hier regelmatig vragen voorbij komen die door sommigen als vervelend ervaren worden, terwijl ik het vrij normale vragen vindt.

Natuurlijk, als je een tweeling hebt en je hoort drie keer per dag de vraag: is het een tweeling?, dan kan ik me voorstellen dat je een beetje gek wordt van die vraag, maar daar kan de vraagsteller natuurlijk niet zoveel aan doen.
Mijn neefje is drie weken geleden geboren met rood haar. Iedereen die hem voor het eerst ziet zegt: Hee, hij heeft rood haar! Dan denk ik ook wel eens: No shit sherlock. Maarja, dat kan ik die mensen niet kwalijk nemen, zij zien het voor het eerst en een baby van een paar weken oud met rood haar zie je nou eenmaal niet heel vaak. Hetzelfde met betrekking tot onze trouwdatum. Wij trouwen op 1 april en krijgen standaard als reactie: Echt waar of is het een grapje? Ik vond hem de eerste keer al niet zo grappig, maar na 35 keer ben ik er helemaal een beetje klaar mee, haha.

Nouja, moraal van mijn verhaal: Ik kan me voorstellen dat je sommige opmerkingen/vragen op een gegeven moment zat bent, maar vind niet dat je dit de mensen die de vraag stellen of opmerking maken altijd kwalijk kunt nemen. Ik heb soms een beetje het idee dat je niks meer mag vragen.

Wanneer m'n vader weer naar huis gaat.

Op zich is 't geen domme vraag, hoor. Maar als ik nog geen 10 friggin' minuten daarvoor vertel dat-ie amper kan staan, niet kan praten en dus niet om hulp kan vragen, waarom zou-ie dan naar z'n kleine eengezinswoning mogen met trap?

Maar goed, op 't gebied van m'n vader wil ik sowieso veel mensen een high five geven. In 't gezicht en zo, met die stoel, van dat plaatje van 9Gag.

Ik ben het helemaal met je eens, Elliot, dat heb ik in dat andere topic ook al gezegd. Ik vind dus ook dat heel veel vragen en opmerkingen als stom worden gezien.

Meerdere dingen, maar meestal neem ik het niemand kwalijk omdat ik wel begrijp dat mensen iets aardigs willen zeggen, of het in elk geval niet vervelend bedoelen.

Momenteel staat voor mij op nummer 1:
- "Komt goed", nadat ik verteld heb dat mijn rechter eileider/eierstok niet meer werkt door Endometriose en dat de Endometriose erger zal worden en meer en vaker pijn zal opleveren.
Dat komt niet goed. Maar hierin begrijp ik dat mensen iets geruststellends willen zeggen. En ik begrijp ook dat het moeilijk is om op te reageren. Al vind ik "dat is k*t voor je" al een prima reactie haha.

Ook de vraag "ohhh moet je iets vertellen?" als ik geen alcohol neem valt momenteel niet zo goed.

Als ik de vraag krijg of ik op de motor ben wanneer ik ergens binnen kom lopen in mijn motorpak met mijn helm in mijn handen, vraag ik mij af wat mensen anders verwachten. Dat ik zo met het openbaar vervoer ben gekomen?

Of op mijn werk, wanneer ik in de keuken sta met mijn kokskleding aan, en dan de vraag krijg of ik daar de kok ben.. Ik geloof het wel, of was ik nou de tuinman?

Ik vind opmerkingen ook niet zo snel stom of vervelend. Meestal is het goed bedoeld. Maar ik vind dat mensen soms wel iets beter na kunnen denken voordat ze er in een publieke situatie iets uitklappen. Aan een onbekend, of vage bekende, tijdens een feestje luid vragen of een tweeling ontstaan is uit ivf is niet gepast. Net zoals ik altijd vreemd vind dat er op dat soort gelegenheden aan vrijgezellen (bijna altijd vrouwen) wordt gevraagd hoe het toch komt dat ze nog steeds niet aan de man zijn en dat ze wel een beetje moeten opschieten, want tik tak, tik tak. Hetzelfde eigenlijk met kinderwens. Ik kan me best voorstellen dat mensen oprecht interesse willen tonen, maar vraag er dan naar in een gepaste situatie en niet op een feestje als er tig andere mensen omheen staan. Dan wil iemand niet graag zijn medische situatie uit te doeken doen, of uitleggen waarom hij/zij na een traumatische vorige relatie nog niet toe is aan een nieuwe liefde. Je krijgt dan toch vaak geen eerlijk antwoord en iemand voelt zich ongemakkelijk.

Ik zit nu persoonlijk ook niet te wachten op gruwelijke bevallingsverhalen of opmerkingen dat ik het zo ontzettend zwaar ga krijgen en mensen medelijden met me hebben. Ik kan me best voorstellen dat dit goed bedoeld is, maar ik kan er nu niet veel mee. Ik ga het allemaal zelf op mijn manier ervaren. Ik luister er overigens wel naar, maar ik leg het net zo makkelijk naast me neer.

Nou weet je....ik snap best dat sommige mensen opmerkingen als kwetsend of dom ervaren. Veel mensen vind ik ontzettend weinig nadenkend en empatisch eerlijk gezegd. Zelf let ik daar wel altijd heel erg op in real life.

Omgekeerd vind ik wél dat de gekwetste persoon dan weer zn best moet doen te begrijpen dat de ander het wellicht niet zo kwaad bedoelt. En gewoon onwetend is en daar ook niks aan kan doen.

Want zoals jij het nu stelt Elliott is alsof mensen maar naar hartelust dingen mogen zeggen (en vinden) maar de ontvanger daar maar mee moet dealen. Vaak zit er veel meer achter en dat heb ik door schade en schande zelf ook moeten leren. Dus een stukje wederzijds begrip toch wel.

Ik ben op 1 april jarig, dat is ook nog steeds heel grappig

Ik vind zeker niet dat mensen maar alles moeten kunnen zeggen, maar af en toe vind ik dus wel dat vragen en opmerkingen wel érg snel als dom of storend worden gezien. Zoals dus dat mensen zeggen dat ze ook wel een tweeling hadden gewild.

Dat stel ik niet hoor Charles, ik zeg alleen dat als de persoon die de opmerking maakt niet kan weten waarom het irritant is, dat je het diegene dan niet kwalijk kan nemen.

Iemand die niet weet dat jij een hele zware bevalling hebt gehad kan toch niet weten dat een bevallingsopmerking kwetsend kan zijn voor jou? Dan vind ik ook niet dat je dat die persoon niet kwalijk kan nemen.

Ik snap echt wel dat sommige opmerkingen vervelend aankomen en onnodig zijn, maar wat ik bedoel is dat sommige hele simpele opmerkingen ook vaak als vervelend/dom/kwetsend worden bestempeld terwijl het overduidelijk is dat ze niet zo bedoeld zijn.

Dat stel ik niet hoor Charles, ik zeg alleen dat als de persoon die de opmerking maakt niet kan weten waarom het irritant is, dat je het diegene dan niet kwalijk kan nemen.

Iemand die niet weet dat jij een hele zware bevalling hebt gehad kan toch niet weten dat een bevallingsopmerking kwetsend kan zijn voor jou? Dan vind ik ook niet dat je dat die persoon niet kwalijk kan nemen.

Ik snap echt wel dat sommige opmerkingen vervelend aankomen en onnodig zijn, maar wat ik bedoel is dat sommige hele simpele opmerkingen ook vaak als vervelend/dom/kwetsend worden bestempeld terwijl het overduidelijk is dat ze niet zo bedoeld zijn.

Nee klopt maar dat zette ik er ook net bij...dat die opmerking kwam van iemand die dat wél van heel dichtbij heeft meegemaakt. Zelfde geldt voor mn schoonmoeder. Iemand in de supermarkt, dan haal ik mn schouders op...onwetendheid.

Ja dan is het heel dom, maar dat is een hele andere situatie als ik hier in dit topic bedoel
Volgens mij zitten we op één lijn hoor, haha.

Toen bij mijn moeder net halsoverkop een tumor van het formaat van een voetbal verwijderd was en ze doodziek was van de chemotherapie, kreeg ik een de opmerking dat het toch allemaal wel meeviel. Echt, kom maar op met die stoel van Bazinga, daar wil ik ook wel even mee slaan.

Van een heel ander kaliber, maar ik krijg nog vaak de vraag of mijn zoon een jongen of een meisje is. Hij heeft meestal een hanekammetje in zijn haar en een stoer blauw baseballvest aan en een blauwe speen.

Ik krijg nog regelmatig de vraag, als ik vertel dat mijn vader aan prostaatkanker is overleden, 'maar daar ga je toch helemaal niet aan dood?'. Nou ja, mijn vader is toch echt dood hoor, daar vergis ik me niet in. En ja, dat kan onwetendheid zijn maar ik vind het gewoon een rare vraag. Over het algemeen leg ik me daarbij neer, en vertel ik nogmaals dat het ook echt wel dodelijk kan zijn en blablabla.

Caro, pijnlijke opmerkingen zijn dat. Ik snap niet dat mensen zo onnadenkend kunnen zijn.

De opmerking: O, jij ziet er nog goed uit voor iemand die een tweeling heeft gekregen.

Eumh, zonder die tweeling zou degene het dus bagger vinden maar omdat ik tweeling heb is het allemaal goed?

De opmerking: O, jij ziet er nog goed uit voor iemand die een tweeling heeft gekregen.

Eumh, zonder die tweeling zou degene het dus bagger vinden maar omdat ik tweeling heb is het allemaal goed?

Op zich hoeft dat niet per se hoor. Het komt misschien wel zo over, maar ik denk meer dat diegene bedoelt dat hij of zij het door je tweelingzwangerschap extra goed van je vindt dat je weer zo goed in vorm bent.

Ik vind wel regelmatig dat mensen domme opmerkingen maken. Ik ga er eigenlijk vanuit dat het niet slecht bedoeld is, het gebeurt vaak uit onwetendheid/onnadenkendheid. Zelf zal ik me er ook best wel eens schuldig aan hebben gemaakt, je weet immers niet van ieder onderwerp evenveel af en je weet ook niet altijd hoe gevoelig een onderwerp bij iemand ligt. Ik probeer altijd wel tactisch te zijn, maar dat lukt me vast niet in 100% van de gevallen. Ik verwacht dat ook niet van anderen en voel me ook niet snel persoonlijk gekwetst.

Ik erger me doooooooood aan deze: 'Hoe is je moeder eronder?!' Nadat ik dus vertel dat ze er waarschijnlijk volgend jaar er niet meer is.

Mijn antwoord: 'hoe zou jíj het vinden als jij nog maar 3-6 maanden te leven had, maar je gaat wel langzaam steeds achteruit tot je hart ermee kapt?!?'

Ik kan die vraag écht niet horen. Ik snap ook werkelijk niet waarom iemand die vraag stelt.

Ik denk ook niet dat ze bedoelen of ze het erg vindt of niet, maar meer of ze erg in paniek is, of in zichzelf gekeerd, of boos, of dat het wisselend is. Ik zou die vraag ook niet snel stellen maar als je heel dicht bij iemand staat dan vind ik het geen gekke vraag, want ik denk niet dat iedereen in die situatie hetzelfde reageert.

Ik denk dat in zo'n situatie heel veel mensen niet goed weten wat ze moeten zeggen, Chiq. Ik zou het ze daarom niet al te kwalijk nemen. Ze proberen vast de goede dingen te zeggen, maar er ligt toch een lading omheen, waardoor mensen soms ook stomme dingen kunnen zeggen, juist bij zoiets heftigs als waar jullie nu doorheen gaan.

'Hoe is je moeder eronder', vind ik persoonlijk helemaal geen gekke vraag. Iemand kan een bepaalde berusting hebben gevonden, of juist erg boos/verdrietig/bang zijn.

Ik denk ook niet dat ze bedoelen of ze het erg vindt of niet, maar meer of ze erg in paniek is, of in zichzelf gekeerd, of boos, of dat het wisselend is. Ik zou die vraag ook niet snel stellen maar als je heel dicht bij iemand staat dan vind ik het geen gekke vraag, want ik denk niet dat iedereen in die situatie hetzelfde reageert.

Het is wel een gekke vraag. Niets wat ik kan bedenken rechtvaardigd deze vraag. Natuurlijk vindt ze het éng, natúúrlijk is ze in paniek, natuurlijk is ze er niet happy mee, ze heeft notabene een doodvonnis. Ze laat een dochter van 17 achter, ze is pas fucking 50.. Heeft amper geleefd. Als je deze vraag stelt kan je je mijn inziens absoluut geen voorstelling maken hoe het moet zijn en daarbij, het voegt niets toe om het te weten.

Maar ChiQ, dat is dus precies zo'n vraag waarvan je toch wel zeker weet dat 'ie vanuit belangstelling wordt gevraagd. Jullie zitten in zo'n moeilijke situatie, mensen vinden het erg moeilijk om daar gepast op te reageren. Ik denk dat ik zo'n vraag ook wel zou kunnen stellen. Gewoon omdat ik interesse wil tonen en omdat ik er niet bij stil sta dat anderen dat blijkbaar een vervelende vraag vinden. Ik bedoel zo'n vraag inderdaad zoals Susan hem uitlegt.

Eens met Nougat en Elliot.

Ik denk ook niet dat ze bedoelen of ze het erg vindt of niet, maar meer of ze erg in paniek is, of in zichzelf gekeerd, of boos, of dat het wisselend is. Ik zou die vraag ook niet snel stellen maar als je heel dicht bij iemand staat dan vind ik het geen gekke vraag, want ik denk niet dat iedereen in die situatie hetzelfde reageert.

Het is wel een gekke vraag. Niets wat ik kan bedenken rechtvaardigd deze vraag. Natuurlijk vindt ze het éng, natúúrlijk is ze in paniek, natuurlijk is ze er niet happy mee, ze heeft notabene een doodvonnis. Ze laat een dochter van 17 achter, ze is pas fucking 50.. Heeft amper geleefd. Als je deze vraag stelt kan je je mijn inziens absoluut geen voorstelling maken hoe het moet zijn en daarbij, het voegt niets toe om het te weten.

Dit ben ik echt niet met je eens. Ik vind het wel degelijk van toegevoegde waarde om zoiets te weten, alleen al omdat ik aan de hand van het antwoord kan bepalen hoe ik de zieke persoon in kwestie moet benaderen bij een bezoek. Sommige doodzieke mensen zijn heel positief, anderen zijn heel erg in zichzelf gekeerd, weer anderen zijn heel nuchter.. Ik zou me daar als bezoeker graag een beetje aan aanpassen.