Welkom op Zeg maar Yes!

https://www.nu.nl/binnenland/6406498/ne ... et-in.html

Interessante kwestie die hier beschreven wordt. Ik snap het probleem van de vergrijzing, maar kinderen krijgen is toch echt een persoonlijke keuze. Wat zou nou echt een oplossing kunnen zijn?

Tja ik heb mn best gedaan

Dat gezegd hebbende: ik denk dat onze samenleving allang niet meer gebaseerd is op het hebben van een gezin. Het leven is duur en beide ouders móéten wel werken om het financieel te kunnen blijven redden. Het hebben van kinderen is daarbovenop ook vreselijk duur natuurlijk. Om nog maar niet te spreken over hoe prestatiegericht onze maatschappij aan het worden is.

Ik ben bang dat het geboortecijfer nog lager zal worden als jullie kinderen (lees: de kinderen van onze generatie) klaar zijn om te settelen. In de huidge tijd is het al moeilijk om een woning te vinden, dat zie ik niet binnen nu en 15-20 jaar beter worden. En hoe kun je nadenken over een gezin als het niet eens mogelijk is om betaalbaar een woning te krijgen om dat gezin in te stichten?

Ik denk dat vrouwen tegenwoordig (gelukkig) meer te zeggen hebben hierin. Mijn oma was om de haverklap zwanger en probeerde zelf abortus te plegen door van de trap af te springen bijvoorbeeld. Moest de KB een soort van stelen zodat het niet allemaal naar de kroeg ging. Het waren geen mooie tijden.

Doordat vrouwen kritischer zijn geworden om een relatie aan te gaan en te behouden, denk ik dat dat ook door sijpelt in die geboortecijfers. Je kunt het lovehoppen noemen maar als ik naar mezelf kijk heb ik altijd kinderen gewild maar als je vent al niks in huis doet zonder kinderen dan ben ik er uiteindelijk wel klaar mee en begin ik er niet aan. En de keer dat ik er wel aan begon was de beste man al gevlogen voor ik achter mijn zwangerschap kwam .

Meer kinderen had ik met liefde gewild toen ik jong was. Ik moet er nu echt niet aan denken. En niet vanwege de kinderen, ik vind het heerlijk met mijn dochter. Maar puur vanwege de mannen. Ik moet er niet aan denken om te daten, om iets op te bouwen met iemand, iemand toe te laten in mijn leven en onderaan de streep weer alles te mogen doen in huis en alles erom heen. Een gezonde balans daarin heb ik in ieder geval nog nooit gehad in een relatie en ik geloof ook niet dat er genoeg van dat soort mannen bestaan, om het een kans te geven.

Daarnaast denk ik dat mensen zelf misschien ook te veel willen. Waar vroeger niet nagedacht werd maar gewoon zwanger geraakt werd, moet er nu een ideaal salaris zijn en een woning met genoeg slaapkamers en werkkamers. Die komen beide ook niet helemaal aanwaaien.

En gaat Frankrijk ons dan vertellen dat we iets moeten doen? Zij hebben een brief gestuurd naar mensen dat ze kinderen moeten maken haha. Nou, een brief zou me hooguit aan het lachen maken. Daarnaast kan het ook mensen verdrietig maken waarbij het wellicht niet aan komt waaien. Ik ben dan ook geen voorstander van een brief. Ze zouden wellicht wat meer open moeten staan voor migratie waarbij de desbetreffende jonge mensen onze maatschappij wat te bieden hebben. Hoezo nieuw als er al genoeg aanbod is? Lekker duurzaam

Het leven is niet meer zo 'simpel' als dat het vroeger was. Mensen kunnen soms 1 kind al niet betalen, een kinderdagverblijf betalen kost gewoon bijna een salaris.
Vroeger konden moeders thuis blijven en redden ze het op 1 salaris.
Daarnaast wil je kind ook iets te bieden hebben. En niet alleen maar financieel. Ik heb het artikel niet gelezen trouwens, maar ik kan me zo voorstellen dat het geboorte cijfer alleen maar omlaag blijft gaan.

Zoals de samenleving nu werkt ontstaan er problemen, doordat bepaalde dingen niet meer door kunnen gaan. Aan de andere kant groeit de wereldbevolking nog steeds. Mensen zijn aardig superieur en we zijn eigenlijk met veel te veel. Het zou voor de wereld een stuk gezonder zijn als er minder mensen rond zouden lopen. Daarom vind ik het ook zo dubbel. Zelf heb ik 1 kind, als mijn vriend ook nog een kind had gewild dan waren het er willicht 2 of 3 geweest maar hij vind het prima zo. Ik ben inmiddels 38 en moet er echt niet aan denken om nu nog een kind te krijgen. Als ik dat bij vriendinnen zie denk ik echt jullie liever dan ik.

De oplossing moet in mijn ogen niet gezocht worden in meer kinderen krijgen want mensen zijn er al genoeg. We moeten anders gaan denken en wellicht weer socialer worden en het meer samen gaan doen. Meer mensen staat voor mij niet gelijk aan alles opgelost krijgen.

Waarom wordt er expliciet over vrouwen gezegd in het artikel over hoeveel kinderen ze krijgen, alsof vrouwen hier in hun eentje verantwoordelijk voor zijn. En hallo, zelfbeschikkingsrecht overheid. Wij hebben bewust 1 kind, waarom zouden mijn vriend en ik meer kinderen moeten krijgen terwijl we hier doodongelukkig van zouden worden. Lekker betuttelend ook zo’n brief, gelukkig doet onze overheid dit niet. Regel dan eerst gratis kinderopvang, mannen die meer zorgtaken en de mental load op zich nemen. Gelukkig zijn mijn vriend en ik heel gelijkwaardig en neemt hij even veel zorgtaken op en is de mental load goed verdeeld. Dat geldt niet voor enorm veel hetero gezinnen omdat het nogal hardnekkig in onze cultuur ingebakken zit om de moeder aan te kijken om de gezinsmanager te zijn.

Ik vraag me ook af hoe gelukkig de thuisblijfmoeders van vroeger waren. Je had niet voor niks het huisvrouwen syndroom. Vol aan de valium en antidepressiva en opnames in rust oorden, deze vrouwen hadden geen keuze, het werd van ze verwacht. Mijn oma was handelingsonbekwaam tijdens haar huwelijk met mijn opa, nou daar wil ik absoluut niet naar terug. En 7 kinderen omdat het moest. Mijn oma is ook opgenomen geweest in een rustoord en heeft tot haar dood medicatie geslikt waar ze aan verslaafd was geraakt tijdens en na haar opname periode.

Mijn moeder zegt altijd dat ze veel meer had kunnen leren en zich veel beter had kunnen ontwikkelen als ze net als wij was blijven werken. Maar in die tijd bleef je thuis. Ze werkte pas een paar jaar en toen heeft ze zoveel jaren niet gewerkt (wij zijn met drie kinderen met best wat leeftijdsverschil tussen 1 en 3, ze is thuis gebleven tot ook mijn jongste zusje studeerde). Ik denk dat vrouwen van nu beter aan zichzelf denken, aan hun carriere en ook zelfstandiger willen (kunnen) zijn. Zelf was ik 37, ik wilde een stabiele relatie (nou weet je dat natuurlijk nooit 100% zeker), een koophuis, een goede baan, een goede spaarrekening en alles gedaan wat ik alleen had willen doen (reizen, feesten enz). Ik had een horrorbevalling met risico op herhaling (en dat ik het evt niet zou overleven), een huilbaby en een postnatale depressie. Dat samen met ADD en hogere leeftijd, maakte voor mij persoonlijk de vraag of ik een tweede zou willen echt geen discussie.

Wat Mori ook zegt, zo schrijnend wat onze oma's hebben moeten doorstaan. Ik zou zelf ook doodongelukkig worden.

Ik vind zo’n brief echt not done. Je weet helemaal niet bij wie deze op de mat komt. Dit kan behoorlijk pijnlijk zijn voor de ontvanger. Daarnaast denk ik niet dat als je (nog) geen kinderwens hebt je door een brief ineens denkt: oh laat ik maar (nu) een kind krijgen! Het is geen paar schoenen wat je even aanschaft.

Ze kunnen beter geld steken in het ondersteunen van aanstaande ouders om het krijgen van kinderen aantrekkelijker en makkelijker te maken.

Betere fertiliteitszorg met beter opgeleide artsen zodat niet de helft van de mensen moet uitwijken naar het buitenland.

Meer kinder bijslag en/of meer subsidie voor opvang en bso.

Meer verlof voor vaders.

Etc

Wij hebben 2 (zorgintensieve) kinderen en zou er echt niet meer willen. 2 was een bewuste keuze, al voordat we wisten dat ze beide een lading diagnoses kregen.
Dus de overheid kan vinden wat ze willen, wij als ouders moeten het doen en dan vind ik voor mij 2 genoeg. Dan kunnen ze het nog zo aantrekkelijk mogelijk maken, ik blijf bij mijn standpunt.